… Έτσι έγινε και έμεινε το σήμα του εθνικού ραδιοφωνικού σταθμού σαν σύμβολο της πατρίδας για όλους τους Έλληνες της υφηλίου….
AI-generated summary
Η συζήτηση αφορά τον Νίκο Ρέλλια, μια σημαντική προσωπικότητα που συνέβαλε στο ελληνικό μουσικό τομέα, κυρίως στο εθνικό ραδιόφωνο, αποτελώντας σύμβολο της πατρίδας. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης αναφέρονται παραδοσιακά τραγούδια όπως “Τρικαλινή μου Πέρδικα” και “Ο Αμάραντος”. Ο Σπύρος Τσιανάκας τονίζει την αξία των τραγουδιών αυτών που έχουν διαχρονική σημασία για τους Έλληνες. Ο Άνθιμος αναφέρεται στην άποψη του για τα λαϊκά τραγούδια, εκφράζοντας κάποιες επιφυλάξεις για τη σύγχρονη μουσική σκηνή και την ανατολίτικη επιρροή. Ο Νίκος Πολίτης και η Ελένη συζητούν για την αντίσταση των Ελλήνων κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας και την αγριότητα των Οθωμανών που καθιστούσε δύσκολη την εξέγερση, υπογραμμίζοντας τις θυσίες που έγιναν για την πολυπόθητη ελευθερία.
- Τρικαλινή μου Πέρδικα (ίσως η πιο γνωστή εκτέλεση με τη Ρίτα Αμπατζή)
- Κόρη Μαλαματένια (Κυρία Πικώ)
- Αητέν’ς (Ενας αετός) - Παραδοσιακό
- Ο Αμάραντος
- Καραγκούνα
- Μηλίτσα που 'σαι στο γκρεμό
- Τζαβέλαινα
- Ιτιά Μοσχοϊτιά
- Τρία Γενιτσαρόπουλα (Τρία παιδιά βολιώτικα)
- Σαράντα Παλικάρια
- Κάτω στον Πλάτανο
- Μαύρα Μάτια
- Η Γκρεμισμένη Εκκλησιά
- Δημητρούλα
- Βασιλικός
- Τώρα τα Μάτια μου
- Μάης
- Κι αν σ’ αρωτήσει η μάνα μου
- Στάθης (ο κλεφτοκαπετάνιος)
- Λαλούδι της Μονεμβασιάς
Να βάλουμε και τη γνώμη του για το λαϊκό τραγούδι:
" όπως γίνεται σήμερα με τα λαϊκά τραγούδια -τα μπουζούκια- που δεν ακούς εκεί ελληνικές φωνές, μα αμανέδες και αράπικα, μακρόσυρτα, σέρτικα, τραγούδια ανατολίτικα, λυπητερά που λέει ο Παλαμάς. Κάνανε οι πατέρες μας 400 χρόνια να ελευθερωθούν κι έφτασαν οι σημερινοί μουσικάντηδες να ξανασκλαβώσουν την πατρίδα μας με το τέλι και τη διπλοπενιά."
2 «Μου αρέσει»
Κάνανε, δηλαδή απλά, περιμένανε… Όχι πως αγωνίζονταν με νύχια και με δόντια για 400 (και σε πάρα πολλές περιοχές, πάρα πολύ περισσότερο…) χρόνια για την πολυπόθητη ελευθερία…
1 «Μου αρέσει»
Να λάβουμε υπόψη μας πως τα τουρκικά στίφη (και με την υπόνοια και μόνο πιθανής εξέγερσης) όταν περιφέρονταν στις κατακτημένες περιοχές, σε περίοπτη θέση, μπροστά – μπροστά, έβαζαν τον ανασκολοπιστή (έναν ή περισσότερους, ανάλογα) με τα απαραίτητα σύνεργα σε κοινή θέα. Όχι μόνο για εκφοβισμό των σκλαβωμένων, αλλά και για χρήση ενάντια και σε στασιαστές αλλά και για εξαναγκασμό του πληθυσμού (με την απειλή του ανασκολοπισμού) να προδώσουν όσους σήκωναν κεφάλι.
Ας το κάνουμε εικόνα και ας αναλογιστούμε το φρικτό θάνατο που μπορεί να διαρκούσε και ημέρες όσων αμφισβητούσαν την οθωμανική εξουσία, πέρα από τα υπόλοιπα βάσανα της κατάκτησης, φυσικά.
Πόσο εύκολη ήταν η απόφαση της εξέγερσης, άραγε, όταν – πέρα από τα υπόλοιπα δεινά – άκουγαν και τα ουρλιαχτά των ανασκολοπισμένων;