Σε αυτή την όχι και τόσο γνωστή φωτογραφία βλέπουμε τον Μάρκο Βαμβακάρη να βαστάει μπαγλαμά με 8 κλειδιά.
Δεν πιστεύω σε καμία περίπτωση ότι το όργανο είναι 4 χορδο, πιο πιθανόν ότι είχε κάποια έξτρα χορδή για αρμάτωμα 2-2-3, αν κ το μπράτσο μου φαίνεται αρκετά στενό για κάτι τέτοιο…
εν πάσει περιπτώσει το θέμα είναι έχει ξαναδεί κανείς κάτι τέτοιο; η φωτογραφία του Μάρκου πρέπει να είναι τραβηγμένη στην Κολούμπια (ή έξω από κάποιο άλλο στούντιο της εποχής) περί το 1970…
Όλοι οι μπαγλαμάδες και τα μπουζούκια της εποχής, αλλά και μέχρι σήμερα νομίζω, διαθέτουν κλειδιέρες με οκτώ κλειδιά. Ο λόγος: Οι κλειδιέρες για τα μαντολίνα (είναι οκτάχορδα) και μόνο αυτές, κατασκευάζονταν βιομηχανικά σε μαζικές ποσότητες και τις χρησιμοποιούσαν οι οργανοποιοί για να αρματώνουν όσα όργανα εξυπηρετούνταν από αυτό το εξάρτημα, χωρίς να ασχολούνται με τον αριθμό χορδών του καθενός οργάνου. Και δεν συνηθιζόταν να κόβεται η περίσσια χορδή, όπου αυτό είχε νόημα.
Καλησπέρα Νίκο, όχι, αυτό όσον αφορά τους μπαγλαμάδες είναι αναληθές, σε καμία φωτογραφία ή όργανο που σώζεται (εγώ έχω 2) της εποχής 50-70 δεν έχω δει μπαγλαμά με 4+4 κλειδιά και αυτός είναι ο λόγος που μου έκανε εντύπωση η φωτογραφία. Ενών ναι, τα τρίχορδα είχαν σχεδόν όλα 4+4 για τα ειδικά αρματώματα (πχ τριπλή μουργκάνα).
Υπάρχουν κάποια λίγα ιταλικα όργανα Mandolino Piccolo και τα κουρδίζαν σα μπαγλαμάδες. Είναι σπανιο όργανο δε νομιζω να φτιαχτηκαν πολλά. Ο Κοντογιάννης έχει ένα, εδώ κουρδισμένο ντο:
Το όργανο του Μάρκου δε φαίνεται στην φωτο καλά. Μηπως ήταν Ιταλικό;
Ούτε που την έχω ξαναδεί αυτή τη φωτογραφία!
Για το μπαγλαμαδάκι του Μάρκου που αναφέρεται στο περιοδικό “Λαϊκό Τραγούδι” νομίζω δεν έχουμε ξανασυζητήσει.
Ας το δούμε και αυτό για σύγκριση:
και εδω παλαιότερα για το ίδιο θέμα.
Ούτε εγώ νομίζω να έχω δει: τώρα που το βλέπω εδώ, η κεφαλή με τα 8 κλειδιά φαίνεται τόσο δυσανάλογα μεγάλη, σε σχέση με το υπόλοιπο όργανο, που δεν μπορείς να μην το προσέξεις. Αν το ‘χα ξαναδεί, είτε σε όργανο ‘50-’70 είτε σε οποιασδήποτε εποχής, θα το θυμόμουν.
Δεν μπορεί να γίνει σύγκριση, Ελένη μου…
Είναι από το οπισθόφυλλο του δίσκου βινυλίου “12 επιτυχίες” που κυκλοφόρησε από την PanVox
Έχω δει φωτό του Αγάθωνα Ιακωβίδη νέου με τετράχορδο μπαγλαμά. Αυτό το αίσχος θα πρέπει να συνέβη στα πλαίσια της παραφορτωτικής μ@λ@κί@ς που έδερνε τον μουσικό κόσμο απ’ το '60 και μετά, και να απέτυχε για τον ίδιο λόγο: οποιαδήποτε έξτρα ταρζανιά μπορεί να γίνει με τετράχορδο μπαγλαμά, μπορεί πολύ καλύτερα με τετράχορδο μπουζούκι.
Τί σημαίνει η λέξη *παραφορτωτικός*; Το γκουγκλ λέει «Your search - παραφορτωτικός - did not match any documents.».
παραφορτωτικός, ο, επίθ: ο σχετικός με την παραφόρτωση, την υπερβολική φόρτωση
Πηγή;
(και τα απαραίτητα παραγεμίσματα…)
Πηγή το κεφάλι μου, αλλά νομίζω είναι λετζίτ αυτή η χρήση, “παρα-” με κάτι=το κάτι υπερβολικά.
Για να μην την ξέρει το γκουγκλ, φοβάμαι ότι η λέξη δεν είναι και τόσο «λετζίτ»… Όταν (ότε αν) αρχίσουν να την καταχωρούν τα λεξικά, ηλεκτρονικά και χαρτώα, τότε θα λετζιτιμαριστεί.
υπέρβαρος, παραφορτωμένος ?
Εδώ ταιριάζει Σεφέρης αβλεπί:
Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές που σιγά – σιγά βουλιάζει
και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε από τα μαλάματα το πρόσωπό της
Γιατί η συζήτηση στράφηκε στο λεξιλόγιο με το οποίο διατύπωσε ο Κουνάβης την άποψή του;
