Βρε Θανάση, βρε Θανάση
με το τρύπιο το κεφάλι
Όχι συ μωρή καρύδα
σένα λέω, πεχλιβάνη
Άιντε κει ψηλά
ψηλά στην Ανδρομέδα
Σου κλωτσάω τη σκάλα
και τώρα για κατέβα
Βρε Θανάση, βρε Θανάση
με το τρύπιο το κεφάλι
Όχι συ μωρή καρύδα
σένα λέω, πεχλιβάνη
Άιντε κει ψηλά
ψηλά στην Ανδρομέδα
Σου κλωτσάω τη σκάλα
και τώρα για κατέβα
Σκωπτικό. Με το μέτρο του στίχου έχεις μαλώσει, αλλά περί ορέξεως …
Αν μου επιτρέπεις να παραλλάξω λίγο, Ευώδιε ![]()
Βρε Θανάση βρε Θανάση
το κεφάλι μου καφάσι
τέτοιο μάπα δεν ξανάβρα
να καταλαγιάζ’ η λάβρα
**
Έφυγα για Ανδρομέδα
πάρ’ τη σκάλα μου κι ανέβα
και σαν άλλος Βιτγκενστάιν
να μου πεις κλάιν και μάιν!
Εμ δεν το παράλλαξες απλά Άνθιμε! Τα φώτα του άλλαξες!
Βέβαια ωραία η ρίμα κι εφόσον αρέσει στον
πρώτοδημιουργό έχουμε δύο σκωπτικά χάρμα!