Δανάη Στρατηγοπούλου


(Ελένη) #1

Έφυγε από τη ζωή η Δανάη.
Τραγουδίστρια, κιθαρίστρια, συγγραφέας, στιχουργός, μεταφράστρια («έφερε» στην Ελλάδα τα ποιητικά «Άπαντα» του Πάμπλο Νερούδα), καθηγήτρια Ελληνικής Λαογραφίας στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο της Χιλής και Φωνητικής σε ωδεία, η Δανάη Στρατηγοπούλου, μούσα του Αττίκ, έφυγε χθες σε ηλικία 96 ετών.
Μεγαλωμένη σε ένα περιβάλλον πνευματικών ανθρώπων αλλά και καλλιτεχνών, σπούδασε στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών, πήρε το δίπλωμα της Γαλλικής Ακαδημίας παράλληλα με σπουδές στην ορθοφωνία και μουσική.
Το 1935 γνώρισε τον Κλέωνα Τριανταφύλλου (Αττίκ) και ως Δανάη πια - κάποτε και με το ψευδώνυμο «Αργυρώ Καλλιγά» - αφοσιώθηκε στο τραγούδι, ως ιδανική ερμηνεύτρια στην θρυλική «Μάντρα» του, αλλά και ιδανική τραγουδίστρια του Χαιρόπουλου.
«Ερμήνευα τους εξαίσιους στίχους του Αττίκ - όπως και κάτι διαμάντια του Χαιρόπουλου απλώς μελωδικά, αντί να τα λέω σε πρόζα» έλεγε η Δανάη, που γνώρισε μεγάλους θριάμβους σε μουσικές σκηνές και σκηνές θεάτρων.
Στην Κατοχή, στο «Άλσος», στο Πεδίον του Άρεως, ξεσήκωνε το κοινό με τη «Σαμιώτισσα».
«Ποτέ άλλοτε δεν θυμάμαι να τραγούδησα σε τόσο ενθουσιώδες κοινό όσο στην Κατοχή.
Είδα νέους να ζητωκραυγάζουν στο άκουσμα των κλέφτικων τραγουδιών μας.
Ηλικιωμένους να κλαίνε από συγκίνηση με το “Ο γεροΔήμος πέθανε, ο γερο-Δήμος πάει…”.
Μου φιλούσαν τα χέρια, ζητούσαν περισσότερα τραγούδια» θυμόταν.
Τότε, εκλήθη από την Ασφάλεια (που είχε πληροφορηθεί πως έδινε χρήματα στο ΕΑΜ) και της ζητήθηκε κατάλογος με τα τραγούδια της.
Πήγε χίλιους τίτλους:
«Είμαι ευσυνείδητη καλλιτέχνις, σας έφερα να δείτε πόσο καλά υπηρετώ το ελληνικό τραγούδι» είπε και για την ειρωνεία της (όπως και για την αντιστασιακή δράση της - με το ψευδώνυμο Ελένη Σοφιανοπούλου) οδηγήθηκε στις Φυλακές Αβέρωφ.
Η ίδια που με την κιθάρα της γυρνούσε τα νοσοκομεία και τραγουδούσε για τους στρατιώτες.
Παράλληλα, έγραφε τραγούδια- έχει 300 στο ενεργητικό της- ενώ τιμήθηκε με δύο βραβεία για τους στίχους της, με ειδικό βραβείο της Προεδρίας της («δεύτερης πατρίδας» της, όπως έλεγε) Χιλής επί Αλιέντε στο Φεστιβάλ του χιλιανού ελαφρού τραγουδιού το 1972, με το Μετάλλιο της Πόλης των Αθηνών, με Μετάλλιο από την Πανελλήνια Ένωση Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης.
Η Δανάη ήταν τραγουδίστρια κυρίως της δισκογραφίας, αλλά και του Ραδιοφώνου!
Συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους μουσικοσυνθέτες εκείνης της εποχής .
Χάρη στο μεγάλο και ποικίλο ρεπερτόριό της, έγιναν επιτυχίες στην Ελλάδα και πολλά ξένα τραγούδια (Amapola, Antonio Vargas Heredia, They met in Rio, και άλλα πολλά).
Πρωτοεμφανίστηκε στη δισκογραφία με το τραγούδι «Θα ξανάρθεις» του Κώστα Γιαννίδη, ενώ ακολούθησαν και πάρα πολλές ακόμα μεγάλες επιτυχίες «Μάρω, Μάρω", “Τι έχεις κι όλο κλαις”, “Τα καημένα τα νιάτα”, "Του Γιάννου η φλογέρα», και πολλά άλλα.
Ασχολήθηκε και με τη λογοτεχνία και με μεταφράσεις.
Μερικά από τα βιβλία της είναι τα παρακάτω
“Τραγουδώντας” (χρονικό) 1954
“Αντιδράσεις” (ποίηση) 1960
“Τα υψώματα του Μάτσου Πίτσου” του Π. Νερούντα, μετάφραση 1966
“Για ένα ζευγάρι ρόδα” (λαογραφική μελέτη) 1972
“Ελληνίδες ηρωίδες στο δημοτικό τραγούδι” (μελέτη) 1972
και ακολουθούν από το 1973
“Εστραβαγάριο”
“Είκοσι ποιήματα αγάπης κι ένα τραγούδι απελπισμένο”
“Λάμψη και θάνατος του Χοακίμ Μουριέτα”
“Γενικό άσμα”
“Νύχτα του Σαββάτου” του Μπερναβέντε, μετάφραση
“Η μαύρη βίβλος της βορειοαμερικανικής επέμβασης στη Χιλή” του Αρμάνδο Ουρίβε, μετάφραση
“Η Χιλή θα νικήσει” του Χουάν Φοντό, μετάφραση.

Η μαρτυρία της για τον Μπάτη:
«Η πρώτη φορά που είδα μπαγλαμά», θυμάται η Δανάη , «ήταν λίγο πριν από τον πόλεμο
Φωνογραφούσα όταν ο Αρεταίος ήρθε στο στούντιο και με παρακάλεσε να διακόψω για λίγα λεπτά.
Είδα έναν ανθρωπάκο να μπαίνει με ένα προσωπάκι σαν περγαμηνή, μια ρεπούμπλικα απροσδιορίστου χρώματος φορεμένη στραβά και μια κουστωδία από χωροφυλάκους, και να βγάζει από την τσέπη της γκαμπαρντινούλας του ένα πολύ μακρύ “μάνικο” χέρι οργάνου που στο κάτω μέρος του είχε το κυρίως όργανο.
Ένα πραγματάκι τόσο δα, όσο μισό λεμόνι.
Ήταν ένας ρεμπέτης: ο Μπάτης.
Όταν άρχισε να τραγουδά είχε μια φωνή τόσο βραχνή που θα μου μείνει αξέχαστη».

Από ένα αφιέρωμα στη Δανάη:
Μέρος πρώτο.
Μέρος δεύτερο.
Μέρος τρίτο.
Μέρος τέταρτο.
Μέρος πέμπτο.


(Χαράλαμπος) #2

Εμένα πάντως η αφήγηση για τον Μπάτη μου φαίνεται μούφα…
επίσης, αν θυμάμαι καλά, η Δανάη δεν πήγαινε καθόλου τους λαϊκούς και τους ρεμπέτες.


(Νίκος Πολίτης) #3

Σε ευχαριστούμε Ελένη, για την κατατοπιστικότατη συμβολή σου. Δεν μου γέμισε, όμως, ένα κενό στην δική μου πληροφόρηση: πώς βρέθηκε στη Χιλή, και πόσα χρόνια έζησε εκεί;


(Νίκος Νικολάου) #4

babis δεν θα συμφωνήσω μαζί σου.Ο παιδικός φίλος του πατέρα μου ο μακαρίτης πια ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ λα"ικός τραγουδιστής (έχει τραγουδήσει ΒΑΜΒΑΚΑΡΗ, και έχει γράψει και μια από τις βιογραφίες του) ήταν μαθητής της ΔΑΝΑΗΣ στην φωνητική και ερμηνεία.


(Ελένη) #5

Για τη Δανάη.

Στη Χιλή, τη «δεύτερη πατρίδα»
Τον Ιούλιο του 1965, η Δανάη φτάνει για πρώτη φορά στη Χιλή, όπου ζει η αδελφή της Μίρκα.
«Ήταν μοιραίο για μένα να βρεθώ εκεί, άλλαξε η ζωή μου…», έλεγε χρόνια αργότερα, αναπολώντας τη Χιλή του Αλιέντε και του Νερούδα, που πάντα ποθεί να ξαναδεί.
Η γνωριμία της με τον Πάμπλο Νερούδα και το μοναδικό πνεύμα του ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή της Δανάης.
«Με τη συνεργασία μας με τον Νερούδα», αναφέρει, «που περιλάμβανε και ένα καταπληκτικό έργο που το θεωρώ άθλο, την επιτυχημένη δηλαδή έκδοση ενός δίσκου με τραγούδια βασισμένα σε ποίηση Νερούδα και σύνθεση δική μου, που τα τραγούδησα στα χιλιανά - και ήταν η πρώτη φορά που μελοποιείτο ποίηση του Νερούδα - μου δόθηκε η ευκαιρία να τον γνωρίσω καλύτερα σαν άνθρωπο».
Η συνεργασία με τον κορυφαίο ποιητή έδωσε στην Δανάη την ευκαιρία, την έμπνευση να προχωρήσει στις μεταφράσεις του έργου του. Στο διάστημα της πρώτης εξάμηνης παραμονής της στη Χιλή (περιμένοντας να γνωρίσει τον Νερούδα), η Δανάη τελειοποίησε τις γνώσεις της στα ισπανικά και βοήθησε αποτελεσματικά τον σπουδαίο Χιλιανό ελληνιστή Μιγέλ Καστίγιο Ντιντιέ να μεταφράσει στα Ισπανικά την «Οδύσσεια» του Νίκου Καζαντζάκη.
Στο ίδιο διάστημα πραγματοποιεί συναυλίες, μαγεύοντας Χιλιανούς, Αργεντινούς και Περουβιανούς με τη φωνή της, ενώ μετέχει σε επιστημονική ερευνητική αποστολή στη Γη του Πυρός και ασχολείται με τη Λαογραφία.
Τρεις μήνες μετά την επιστροφή της στην Αθήνα, η χούντα των συνταγματαρχών γίνεται η αιτία να πάρει το δρόμο της αυτοεξορίας πλέον στη Χιλή, όπου θα μείνει έξι χρόνια.
Ζει στο ρυθμό της πνευματικής ζωής της Χιλής και διορίζεται τακτική καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγκο, όπου διδάσκει στα ισπανικά Ελληνική Λαογραφία και Δημοτική Ποίηση.
Η Δανάη μεταφράζει το «Κάντο Χενεράλ» (11 τόμοι), που βραβεύεται σε διεθνή διαγωνισμό της Λειψίας, μπολιάζοντας τα κείμενά του με αποδόσεις που έχουν την προσωπική της σφραγίδα.
Ακολουθεί ένας ποταμός λογοτεχνικών, ποιητικών, λαογραφικών έργων και άρθρων της, που προβάλλουν την Ελλάδα, όπως το «Cantos de los Griegos», που περιλαμβάνει μεταφρασμένα στα ισπανικά γνωστά δημοτικά μας τραγούδια. Γίνεται μέλος του «Κέντρου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Μελετών», στο οποίο συμμετέχουν συνάδελφοί της καθηγητές όπως οι Μιγέλ Καστίγιο, Εκτορ Χερέρα κ.ά.
Τρέφοντας απεριόριστο θαυμασμό για το Νερούδα, τον «Ομηρο του 20ού αιώνα της αμερικάνικης κοσμογονίας» και την τέχνη του, η Δανάη αναφέρει μεταξύ άλλων:
«Είναι ο άνθρωπος που ταυτίστηκε με τον κόσμο της δουλειάς, τον πάντα αδικημένο σ’ αυτόν τον πλανήτη. Και όχι με λόγια.
Είναι ο ποιητής, που η ποίησή του δεν είναι καμωμένη από λόγια, αλλά από έργα. Ο στίχος του είναι έργο - ποίημα. Το βλέπεις, το πιάνεις στη χούφτα σου, το ακουμπάς στην καρδιά σου κι ακούγεται διπλό τικ - τακ…».
Αυτή τη μεγάλη ποίηση ακούμπησε στην καρδιά της η Δανάη, αφουγκράστηκε την ομορφιά και το μεγαλείο της και την έφερε κοντά στον ελληνικό λαό μέσα από σπουδαίες μεταφράσεις.
Η ελληνική ευαισθησία της έσμιξε «με τον αντρίκειο χιλιανό λόγο και γέννησε στα Γράμματά μας τον Ελληνα Νερούδα» όπως έγραφε ο Γιάννης Ρίτσος, αναφερόμενος στο μεταφραστικό έργο της.
Η Δανάη, ζώντας στη Χιλή τις μέρες της ανάτασης του 1970, τότε που εκλέχτηκε Πρόεδρος ο Αλιέντε, αναπολεί:
«Η συγκίνησή μου δεν περιγράφεται, όταν σε λίγο χρόνο από την ανάληψη των καθηκόντων του, ο Πρόεδρος Σαλβατόρ Αλιέντε απευθύνει προσκλητήριο πρόσταγμα στα πέρατα του κόσμου.
“Ελάτε να δείτε τι έχουμε καταφέρει στη Χιλή”.
Προσωπικότητες από όλο τον κόσμο συρρέουν στην πρωτεύουσα του Σαντιάγο…
Στη μεγάλη εκδήλωση που ακολούθησε αυτό το προσκλητήριο, στο Δημοτικό Θέατρο της Χιλής, μπροστά σε προσωπικότητες διεθνούς κύρους και μυριάδες κόσμου, ήμουνα η επίσημη διερμηνέας στα ισπανικά».
Το πραξικόπημα της στρατιωτικής χούντας του Πινοτσέτ, ο βίαιος θάνατος του Αλιέντε και λίγο μετά του Νερούδα οδηγούν την Δανάη και πάλι στην Ελλάδα, μετά από εξάχρονη απουσία.
Όμως, η Χιλή, ο λαός της, η ποίησή της πάντοτε τη συνοδεύουν.
Εξάλλου, όπως λέει, «η Χιλή έγινε η δεύτερη πατρίδα μου.
Και, βέβαια, ο Πάμπλο Νερούδα έγινε ο αγαπημένος μου φίλος.
Ως την ώρα που κι εκεί τα τανκς ισοπέδωσαν τη Χιλή και τον Νερούδα».
Η βράβευσή της με το παράσημο Orden Libertador Bernardo O’ Higgins της Δημοκρατίας της Χιλής - απονέμεται σε εξέχουσες προσωπικότητες των Γραμμάτων, Τεχνών και Πολιτικής - είναι το «ευχαριστώ» του χιλιανού λαού για την προσφορά στον πολιτισμό τους, για τη διάδοση του έργου του Νερούδα, αλλά και της Γαβριέλας Μιστράλ, της Χιλιανής ποιήτριας που επίσης βραβεύτηκε με Νόμπελ.


(ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ) #6

Έχω την εντύπωση ότι με το σπουδαίο τραγούδι ‘‘θα ξανάρθεις’’ του Γιαννίδη δεν πρωτοεμφανίστηκε μόνο η Δανάη,αλλά και ο Αλέκος Σακελλάριος ως στιχουργός.
Ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει την αξία και την προσφορά της, πάντως έχει ενδιαφέρον η μέχρι τέλους συνειδητή αντίθεση και έχθρα της προς το λαϊκό τραγούδι.
Παραδόξως γραμμοφώνησε δύο τραγούδια του Τσιτσάνη,την αξία όμως του οποίου δεν καταδέχτηκε να αναγνωρίσει.


(Νίκος Φρονιμόπουλος) #7

Ανηψιός της Δανάης είναι ο Στράτος Στρατηγόπουλος, γνωστός και ως «παππούς», κιθαρίστας και τραγουδιστής της αρχικής τριάδας της Οπισθοδρομικής ( Εμμανουηλίδης, Σφακιανάκης, Στρατηγόπουλος).


(Ελένη) #8

Ναι, το “Θα ξανάρθεις” ήταν το πρώτο τραγούδι του Σακελλάριου.
Ηχογραφήθηκε το 1934 πρώτα με τη Δανάη και ακολούθησαν ηχογραφήσεις του ίδιου τραγουδιού με τους εξής:
Πέτρο Επιτροπάκη,
Χριστίνα Ευθυμιάδου,
Κίτσα Κορίνα,
Τέτο Δημητριάδη,
Κώστα Κοντόπουλο.

Άρθρο πύρινο της Δανάης για το ρεμπέτικο, με τίτλο “Το Ρεμπέτικο τραγούδι” και ημερομηνία 6/3/1957 είχε δημοσιευτεί στο “Νέο Κόσμο”, στη Μελβούρνη της Αυστραλίας και υπάρχει στο βιβλίο του Κ. Βλησίδη: “Σπάνια κείμενα για το ρεμπέτικο”.


#9

…κι αυτό περί “βραχνής φωνής” ενισχύει κατά κάποιο τρόπο την άποψή σου.


(Μπάμπης Κάπουλας) #10

Τήν εχω ακούσει σε συνέντευξή της στην tv να μιλά απαξιωτικά για το λαικό τραγούδι ,τους
λαικούς συνθέτες,γιά τους ρεμπέτες δε. ηταν καταπέλτης ,και γιά τον Τσιτσάνη είπε τα
χειρότερα.Αυτό δε μειώνει την σημαντική προσφορά της στο να γίνει γνωστ’ο το
έργο του Π.Νερούδα.


(Άλκηστη) #11

Απόσπασμα από την Ελευθεροτυπία. όπου η Δανάη είχε πει λίγο πριν το τέλος της:

«Σε παρακαλώ να έχεις υπόψη ότι κάποιοι θέλουν να μου κάνουν πολύ κακό κλείνοντάς με σε ίδρυμα. Καταλαβαίνεις, δηλαδή, τι ωραία περνάω. Αν σου γίνει καμιά πρόταση να τους (να την) ρωτήσεις, τι ακριβώς μηχανεύονται εις βάρος μου».
Η μεγάλη προσφορά της Δανάης Στρατηγοπούλου ήταν η μετάφραση του «Κάντο Χενεράλ», που της πήρε 4 ολόκληρα χρόνια
Από ιδιόχειρη εναγώνια επιστολή (μερικές λέξεις με κεφαλαία) της Δανάης (της τραγουδίστριας, της ποιήτριας, της μεταφράστριας του Νερούδα) στον υπογράφοντα, με ημερομηνία 8/8/06. Της Δανάης, που εξαφανίστηκε (ή, πιο σωστά, απήχθη) τον περασμένο Ιούλιο από το διαμερισματάκι της Ραφήνας (το ενοίκιο του οποίου πλήρωνε ο τοπικός δήμος) και στην οποία στις 25 του περασμένου Νοεμβρίου είχα αφιερώσει τη σαββατιάτικη σελίδα μου, με τίτλο «Αναζητώντας τη Δανάη». Υπήρξε συγκινητική ανταπόκριση από φίλους και θαυμαστές της, αλλά ουδέν από κάποιο κρατικό ή καλλιτεχνικό φορέα, ούτε καν από το οικογενειακό της περιβάλλον -και ειδικότερα από τη μοναχοκόρη της.
Ενα παρεμφερούς περιεχομένου σημείωμα - SOS- έλαβα τις παραμονές της εξαφάνισής της, με ημερομηνία 13/7/08, συν κάποια τηλεφωνήματά της, στα οποία δεν μπόρεσα να ανταποκριθώ λόγω απουσίας μου. «Συγνώμη για τα γράμματά μου. Είμαι πολύ ταραγμένη γιατί περίεργα πράγματα μου συμβαίνουν», κατέληγε εκείνο το σημείωμα (και αρκούμαι στα πιο ανώδυνα σημεία). Φίλοι της, εν τέλει, την εντόπισαν την περασμένη εβδομάδα αμπαρωμένη, σε άθλια κατάσταση, σ’ ένα οικοτροφείο ηλικιωμένων στην περιοχή των Αμπελοκήπων και δυσκολεύτηκαν να την αναγνωρίσουν. «Μετράει μέρες ή και ώρες», μου είπαν. Και όντως, η Δανάη έσβησε χθες, εκεί όπου πριν από έξι μήνες είχε οδηγηθεί παρά τη θέλησή της, μακριά από τον χώρο και τους ανθρώπους που η ίδια επέλεγε για συντροφιά της.
Είχα σκοπό, πιστεύοντας ότι είχε ακόμα λίγη ζωή, ν’ απευθυνθώ στον υπουργό Υγείας και Πρόνοιας Δημήτρη Αβραμόπουλο και να ζητήσω να ενεργήσει ώστε η γυναίκα αυτή να έχει στα στερνά της τη μεταχείριση που της αξίζει. Δεν πρόλαβα, όπως δεν πρόλαβε και η Δανάη να γιορτάσει στις 8 Φεβρουαρίου τα 96 της χρόνια, όπως θα ήθελε.

Σημείωση της εφημερίδας: “Δεν της άξιζε τέτοιο τέλος”.

Γι’ αυτό το δημοσίευμα η κόρη της Λήδα υπέβαλε μήνυση στην εφημερίδα και ζητά χρηματική αποζημίωση, ενώ βέβαια δεν έχει ένσταση για τα γεγονότα που αναφέρθηκαν.


(Kostas(tm)) #12

Το τι συμβαίνει μέσα σε μια οικογένεια δεν είναι δουλειά ενός δημοσιογράφου. Συνήθως πρόκειται για λαβύρινθο γεγονότων, χωρίς χρονική αλληλουχία, χωρίς άκρη και χωρίς τέλος.
Απο κει και πέρα, το “δημόσιο” πρόσωπό της δεν νομίζω να θίχτηκε απ’ το τελευταίο εξάμηνο της ζωής της, όποιο και αν ήταν αυτό.


(Άλκηστη) #13

Απλά υπήρξε αναφορά στις τελευταίες της στιγμές, ανάμεσα στα άλλα. Και υπήρξε και από τη συγκεκριμένη εφημερίδα αφιέρωμα πολύ κατατοπιστικό για τη δράση και το έργο της Δανάης.
Τι πείραξε την οικογένεια αν βγήκαν προς τα έξω και αυτές οι λεπτομέρειες;
Είναι ευκαιρία με βάση την περίπτωση της Δανάης να αναλογιστούμε τι τέλος περιμένει όλους τους υπερήλικες στη σύγχρονη μεγαλούπολη - ζούγκλα.
Η όποια ευθύνη και των δικών της για το τέλος της αυτό είναι ακόμα μια παράμετρος, η οποία καλώς ή κακώς σχολιάστηκε επίσης.


(Ελένη) #14

Εκείνο που αποτελεί [u]είδηση[/u] είναι η μαρτυρία της Λήδας, της κόρης της Δανάης, πως το πολύτιμο αρχείο της μητέρας της τελικά δεν καταστράφηκε από την πυρκαγιά στο σπίτι της στη Ραφήνα το 2003.
Ότι διασώθηκαν επιστολές, χειρόγραφα και πολλά άλλα προσωπικά της αντικείμενα.

Επίσης, πως διασώθηκε η ιστορική κιθάρα της, έργο του Μούρτζινου, η οποία τώρα θα δωριστεί στο Μουσείο Λαϊκών Οργάνων, όπως η ίδια η Δανάη επιθυμούσε.

Αν και το αρχείο αυτό έρθει στο φως, θα μάθουμε τελικά ίσως αν ο Κ. Μπέζος είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Α. Κωστή, κάτι που μερικοί το θεωρούν δεδομένο και σίγουρο, ίσως χωρίς αποδείξεις, εκτός αν τους είχε διαβεβαιώσει γι’ αυτό η ίδια η Δανάη ή η κόρη της, Λήδα.

Τα υπόλοιπα, βέβαια, είναι αυστηρώς οικογενειακά θέματα.


(Χαράλαμπος) #15

Τρία τουλάχιστον άρθρα της Δανάης όπου κράζει το ρεμπέτικο καταγράφει ο Βλησίδης στο ΓΙΑ ΜΙΑ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟΥ…


(Απόστολος Δημάκης) #16

Ορίστε και ένα βίντεο με την κυρία Δανάη Στρατηγοπούλου

http://www.youtube.com/watch?v=ytFXm69WYSc


#17

http://www.youtube.com/watch?v=A8iNRLIjDvc

Κι ενα ακομα…ποτε θα δουμε το αρχειο της ρε γμτ;…μπας κ μαθουμε για τον Μπεζο!!!


(system) #18

Μπράβο, έτσι να σπάζουμε την “μονοκαλλιέγεια” …


(Φώτης Χατζίδης) #19

Με αφορμή την συμπλήρωση 10 ετών από τον θάνατο της Δανάης Στρατηγοπούλου, το αρχείο της ΕΡΤ, ανέβασε … ένα μοναδικό ραδιοφωνικό ντοκουμέντο του 1955 από την εκπομπή του ΕΙΡ « Πέστε Μας τη Γνώμη Σας ».

Στη σπάνια αυτή ηχογράφηση, η Δανάη μιλάει στον Νέστορα Μάτσα για το ελαφρό τραγούδι , το οποίο με αυταπάρνηση υπηρέτησε, χαρακτηρίζοντάς το «μεγάλη Τέχνη των μικρών τραγουδιών» και καταθέτει παράλληλα μια αποτίμηση της δικής της στάσης απέναντι στην εμπορικότητα στο χώρο της μουσικής. Επίσης, η σπουδαία τραγουδίστρια, με αφορμή τη συμπλήρωση 11 χρόνων από το θάνατο του Αττίκ, μιλάει για τον δάσκαλό της. Η συνεργασία της με τον πρωτεργάτη της θρυλικής Μάντρας είχε ξεκινήσει στα τέλη του 1935, μια συνεργασία που άφησε εποχή στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Η Δανάη θυμάται την είδηση του θανάτου του Αττίκ το 1944 και περιγράφει με συγκινητικό τρόπο την καλλιτεχνική του φυσιογνωμία.

Στη συνέχεια, παίζει και ερμηνεύει τραγούδια του Αττίκ συντροφιά με την κιθάρα της και με τη συνοδεία των μαθητών της. Ήταν η εποχή που η Δανάη δίδασκε φωνητική και ορθοφωνία στο Ελληνικό Ωδείο, στο Ωδείο Ορφείο και στη Σχολή Χατζίσκου μεταδίδοντας την τέχνη της σε μια ολόκληρη γενιά νεότερων τραγουδιστών όπως η Άντζελα Ζήλεια, η Μαριάννα Χατζοπούλου, ο Νάσος Πατέτσος κ.ά. Ακούγονται στίχοι από τα τραγούδια του Αττίκ: «Αν βγουν αλήθεια», «Άδικα πήγαν τα νιάτα μου», «Τόσοι σου παν σ’ αγαπώ», «Γιατί μεθώ», καθώς και από το ανέκδοτο ως τότε τραγούδι του «ο Χωρισμός».

Η ηχογράφηση της συνομιλίας πραγματοποιήθηκε το 1955 στο σπίτι της Δανάης από το συνεργείο της Υπηρεσίας Επικαίρων του ΕΙΡ.

Η συγγραφή και η ραδιοφωνική παραγωγή ήταν του Κώστα Ασημακόπουλου και του Νέστορα Μάτσα.