Πριν ένα μήνα περίπου κυκλοφόρησε νέος δίσκος για τον Κατσαρό από τις γνωστές Mississippi Records και Olvido Records. Το αφήνω εδώ γιατί δεν βλέπω να έχει αναφερθεί πουθενά και μου κάνει εντύπωση αυτή η έλλειψη στοιχειώδους προώθησης. Δεν έχω ακούσει το δίσκο και δεν ξέρω να πω κάτι για την έκδοση. Το είδα τυχαία τις προάλλες περνώντας έξω από ένα δισκάδικο της Θεσσαλονίκης.
Γνωστά τα τραγούδια.
Οι γνωστές-πλέον- καθαρές ηχογραφήσεις των εταιριών αυτών.
Λοιπόν, το κομμάτι «Στης Σύρας τον ανήφορο» είναι βεβαίως χαρακτηριστικότατο παράδειγμα για την πολυσυζητημένη σ’ αυτό το φόρουμ, πιθανώς ηθελημένη θα μπορούσα προσωπικά να προσθέσω (αλλά φυσικά όχι να αποδείξω), εκτροπή του Κατσαρού από τον ρυθμό του τραγουδιού. Αυτό όμως που σήμερα για πρώτη φορά συνειδητοποίησα είναι ότι οι εκτροπές συμβαίνουν πάντα στην κιθαριστική συνοδεία και ποτέ, μα ποτέ, στο καθεαυτού canto. Όταν ο Κατσαρός τραγουδάει, δεν ξεφεύγει ούτε μία φορά απ’ το ρυθμό. Μήπως τελικά, κάθομαι και σκέφτομαι, το είδε σαν ένα είδος «μανιέρα για προσωπικό ύφος»;
Το έχουμε ξαναπεί, είναι κοινό χαρακτηριστικό ανθρώπων που παίζουν μοναχοί τους. Όταν παίζουμε μελωδία δεν μπορούμε ταυτόχρονα να διορθώσουμε τον ρυθμό. Επίσης, ο στίχος βοηθάει στο μέτρημα. Οπότε, όταν παίζουμε χωρίς ιδιαίτερη μελέτη ένα κομμάτι που κάπου ακούσαμε (όπως ο Κατσαρός), συνήθως βγαίνει σωστά το τραγουδιστικό μέρος και κάπου χάνουμε στην εισαγωγή.
Προφανώς και δεν είναι ηθελημένο, είναι κάτι που συμβαίνει συνέχεια σε όλο τον κόσμο. Ακόμα και στο μαγαζί αν μου ζητήσει κάποιος ένα κομμάτι που κάπου το έχω ακούσει αλλά το βγάζω επί τόπου, η φωνή θα πάει καλούτσικα αλλά η εισαγωγή θα βγει Γαλλία. Αν υπάρχει καλός κιθαρίστας να κρατήσει τον μπουζουξή, θα πάει λίγο καλύτερα -μη ξεχνάμε ότι ο Κατσαρός όταν έπαιζε με άλλους ήταν ολόσωστος.
Στο συγκεκριμένο, ή και σε άλλα;
Αν Νίκο εννοείς στο συγκεκριμένο, τότε θα είχε ενδιαφέρον να δούμε αν συμβαίνει και σε άλλα.
Θα πει κανείς: και πού είναι δηλαδή το ενδιαφέρον; Ότι ο Κατσαρός γενικά αλλοιώνει τα μέτρα αλλά κάποιες φορές όχι, είναι πασίγνωστο. Τι θα μας προσφέρει η ανζήτηση του κρυφού «αλγορίθμου» (ή ίσως αλγορύθμου 
) που κατανέμει τα σωστά και τα λάθη;
Προσωπικά πιστεύω ότι ίσως να μας φωτίσει μια πτυχή του γενικότερου ζητήματος «η μουσική πριν την επαγγελματική της συστηματοποίηση». Να θυμίσω ότι όποτε ξανασυζητήθηκε το θέμα μπήκαν στη μέση και βιντεάκια με Βραχνά, με Μουφλού, με Γιώργη Παπάζογλου, και όσους άλλους, μέσα στη σύγχρονη εποχή (με πάλκα, μικρόφωνα, δίσκους κλπ.) διατηρούσαν ακόμη ζωντανά στοιχεία της προηγούμενης φάσης.
Ναι, το συγκεκριμένο εννοούσα. Βεβαίως και θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε αν το ίδιο συμβαίνει και αλλού, πολύ περισσότερο αν τυχόν συμβαίνει παντού αλλά σόρυ, δεν έχω αυτή τη στιγμή χρόνο να το ψάξω. Αν κάποιος ενδιαφέρεται, ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν.
Μπα, όχι, δε νομίζω. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι υπάρχουν τραγούδια όπου τα κενά ανάμεσα στους στίχους έχουν τυχαία διάρκεια χωρίς σταθερό μέτρο.
Στο μεταξύ πάντως, ακούω κάποια κομμάτια. Πρώτο στη λίστα: Κακούργα Έλλη: Ισχύει!!! Και εδώ, οι αρρυθμίες εκτός τραγουδιστικού τμήματος. !
Καθώς ακούω, αυτές τις ώρες, τραγούδια του Κατσαρού για να παρατηρήσω κάτι, έπεσα σ’ ένα λαθάκι καταγραφής στίχου: Στο «και γιατί δε μας το λες» (1928) ο πρώτος στίχος καταγράφεται:
Της θάλασσας βαστώ κακιά, αμάν, αμάν,
Του παποριού αμάτι
Ο Κατσαρός τραγούδησε
Της θάλασσας βαστώ κακιά, ΄ν αμάν αμαν αμάν,
Του παποριού ΄ν αμάχη
Αμάχη = μάχη, δηλαδή περίπου «το εχθρεύομαι το παπόρι». Η λέξη «αμάτι» δεν σημαίνει τίποτα στα Ελληνικά.
Καλό θα ήταν να γίνει κάποια διόρθωση!
Λοιπόν, δεν το περίμενα αλλά ο δίσκος κυκλοφορεί ακόμη, και τον πήρα.
Η καθαρότητα του ήχου είναι απίστευτη. Αισθάνομαι λες κι ο Κατσαρός παίζει τόσο κοντά μου ώστε σκουντιούνται τα γόνατά μας.
Μακάρι να 'ταν και λίγο μεγαλύτερος. Δουλειά τέτοιου επιπέδου (και σε ηχητικό επίπεδο και ως έκδοση: εκτός από τα συνοδευτικά κείμενα, στα αγγλικά, και τους πλήρεις στίχους στα ελληνικά και σε αγγλική μετάφραση, επιπλέον είναι και εξαιρετικά καλαίσθητος, χαίρεσαι να τον κρατάς στα χέρια σου και να τον βλέπεις καθώς τον ακούς παράλληλα) μόνο για 5+5 τραγούδια, είναι κρίμα.
Ξαναδιαβάζω το νήμα και μου φαίνεται ότι έχει δίκιο ο Πελοποννήσιος:
Πράγματι, έχει περάσει στα ψιλά. Πρόκειται για πολύ σημαντική έκδοση που της αξίζουν περισσότερα φώτα, εκτός βέβαια αν υπάρχει άλλη αναλυτικότερη αναφορά στο φόρουμ.
Περιλαμβάνεται ένα βιογραφικό του Κατσαρού, βασισμένο -κατά τους συγγραφείς- σε στοιχεία και έρευνες που δεν τα είχαν στη διάθεσή τους όσοι παλιότερα είχαν ξανασυντάξει βιογραφικά του Κατσαρού, με πιο ενδιαφέρον στοιχείο το ότι αμφισβητείται ο μύθος του κορακοζώητου: σύμφωνα με πηγές που παραπέμπονται με συνέπεια και ακρίβεια, δεν έζησε 108 χρόνια, ούτε βέβαια 120, όπως κυκλοφορεί από δω κι από κει αλλά μόλις (!) 96.
Αυτό, και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία, στηρίζονται σε ό,τι έχει ήδη γραφτεί για τον Κατσαρό, και επιπλέον σε δημοσιευμένες έρευνες του Κουνάδη και του Φράγκου (Steve Frangos) και σε προσωπική έρευνα του @stavros_k (Σταύρου Κουρούση). Παρατίθενται και οι αντίθετες απόψεις, μαζί με τη δικιά τους τεκμηρίωση, κι ο αναγνώστης κρίνει μόνος του.
Δεν το έχω πλέον μπροστά μου: πήρα τον δίσκο στην Αθήνα, αλλά τώρα έχω επιστρέψει στο Ηράκλειο και δεν μπόρεσα να τον βάλω στις αποσκευές, οπότε γράφω από μνήμης. Δεν ξέρω αν το ένθετο υπάρχει ονλάιν, πάντως στο αρχικό λινκ του #1 (αυτό) δεν το εντοπίζω. Έτσι, θέλω να ρωτήσω κάτι αλλά αναγκαστικά θα το πω στο περίπου:
Διαβάζουμε κάπου ότι όταν ο Κουνάδης εντόπισε τον Κατσαρό στο Τάρπον και τον έφερε στην Ελλάδα, έπαιξε σε δύο συναυλίες, στον Πειραιά (ή στην Αθήνα;) και στη Θεσσαλονίκη, μαζί με τους Χειμερινούς Κολυμβητές και την Μπάντα της Φλώρινας respectively (=αντίστοιχα). Είναι βέβαιο; Μήπως στη μία έπαιξε μόνος του και στην άλλη μαζί με Χειμερινούς και Μπάντα της Φλώρινας μαζί; Γιατί αφενός οι Χειμερινοί συνεργάζονταν με την Μπάντα εκείνα περίπου τα χρόνια, …
…αφετέρου κυκλοφορούν βιντεάκια όπου ο Κατσαρός, νομίζω στον Πειραιά, παίζει ολομόναχος.
Βασικά, ούτε καν ότι η όλη έκδοση είναι δουλειά του Σταύρου (μαζί με άλλους - συγκράτησα Κοπανιτσάνο και Τόνι Κλάιν) δεν αναφέρεται.
Α, καλά, παιδιά! Χρειάζεται εξ αρχής καινούργια παρουσίαση.
Τι καινούργια παρουσίασης?
Είναι μια συλλογή της Olvido records ,όπως αυτές παρακάτω στο link.
https://www.discogs.com/master/3639351-Giorgos-Katsaros-Giorgos-Katsaros
(A record label based in the USA, dedicated to the restoration and circulation of obscure music with due diligence to the artists, their kin and their culture.
Run by Gordon Wilson Ashworth.)
Συνεργάζεται με Τόνυ Κλάιν , Σταύρο κτλ
Εδώ στο φόρουμ εννοώ.
Χτες ή προχτές έγραψα σ’ ένα άσχετο νήμα: «όχι πως είναι μεγάλου ρεμπέτικου ενδιαφέροντος αυτό που θα πω, αλλά…» [+αποψάρα]. Ε λοιπόν, η κυκλοφορία αυτής της έκδοσης είναι κατεξοχήν γεγονός μεγάλου ρεμπέτικου ενδιαφέροντος. Εδώ έχει περάσει στο ντούκου. Ο Πελοπποννήσιος έγραψε ο άνθρωπος…
…αλλά πλέον έχουν περάσει δύο χρόνια και όλο και κάποιοι θα τον πήραν.
Εγώ δεν είμαι σε θέση να πω πολλά γιατί, όπως εξήγησα, πήρα μεν τον δίσκο, τον άκουσα, διάβασα όλα τα κείμενα, αλλά τον άφησα πίσω στην Αθήνα. Κάποιος άλλος;
Ή ίσως, γιατί δε γράφει δυο λόγια ο ίδιος ο @stavros_k ?
Κάποιος πάντως πρέπει. Μιλάμε για ερευνητικό γεγονός! Δεν είναι μικρό πράγμα να έχεις μεγαλώσει με τον μύθο του υπεραιωνόβιου Κατσαρού και να έρχεται ο άλλος να σου λέει «βρήκα αυτά τα δύο έγγραφα στα αμερικάνικα αρχεία δεγξερωτί και ανατρέπουν όλη την εντύπωση που είχαμε μέχρι τώρα»!
Επίσης, από τα κείμενα του ενθέτου πληροφορήθηκα και κάτι άλλο σημαντικό. Έχουν βρεθεί ακυκλοφόρητες ηχογραφήσεις του Κατσαρού, και έχουν ήδη βγει στην άλλη έκδοση του @stavros_k , την Ελληνική κιθάρα. Αυτό είχε βέβαια ανακοινωθεί κι εδώ, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν είχα δώσει μεγάλη σημασία γιατί ένα βιβλίο με 6 σιντί πάνω σε θέμα που δεν είναι το πρώτιστο στα ενδιαφέροντά μου είχα μάλλον σκεφτεί ότι δε με αφορά. (Βέβαια αν το δω από κοντά μπορεί να έχω την αντίθετη άποψη!)
Κοίτα η αλήθεια πεπε είναι ότι και στο τελευταίο έχει κάτι ακραίες ανακαλύψεις μέσα, αλλά ασχοληθηκαμε κυρίως με τα ορθογραφικά. Χαίρομαι πάντως που είσαι άνθρωπος που ψάχνει και αναγνωρίζει, μιλάω με ειλικρίνεια και σεβασμό.
