Ένα χτύπημα στο τηλέφωνο, 3 το μεσημέρι Σαββατιάτικα, από το Ηράκλειο. Άσε λέω, θα πάρω πίσω το απόγευμα.
Κι άλλο τηλέφωνο, μέσα σε 5 λεπτά. Αα, κάτι γίνεται.
Απαντάω, “τα έμαθες;” με ρωτάει; Η χροιά με ανησυχεί.
- Όχι, τι έγινε;
-Ο Χρήστος έφυγε.
-ΌΧΙ!
Το είχα στο νου μου, αλλά νόμιζα πως πηγαίναμε κάπως καλύτερα. Όμως αυτή η μάχη συνήθως είναι άνιση.
Λίγους μήνες πάλεψε, αλλά πάλεψε όσο μπορούσε. Τελικά χάσαμε!
Ο Χρήστος ο Λιάτης , από τις πιο σπουδαίεςπροσωπικότητες στο χώρο των ρεμπέτικων μαγαζιών του Ηρακλείου της Κρήτης. Μερακλής ωραίος, πενιά γνήσια, χαρακτήρας ακέραιος, φίλος αγαπημένος 35 χρόνια!
“Δε θέλω να στενοχωριέσαι Γιώργη. Είμαι εδώ, όρθιος, τον παλεύω, αλλά, αλήθεια στο λέω, δε φοβούμαι κιόλας. Την έχω ζήσει ως τώρα τη ζωή μου”. Στα μέσα του Ιούλη. Πριν δυο μήνες.
Έχω να θυμάμαι πάρα πολλές στιγμές, πολλές παρέες, γλυκά χαμόγελα. Είμαι τυχερός που κάναμε παρέα, που αγαπιόμαστε σαν φίλοι καλοί. Όταν 18 χρονών μάθαινα τα ρεμπέτικα, ο Χρήστος έπαιζε. Μας μάθαινε κι εκείνος, μαζί με τον Ηλία. Το Γιώργη στη συνέχεια(αυτός κι αν μας την έκανε νωρίς….), τη Ρένα πιο μετά. Εγώ έφυγα από το Ηράκλειο, ο Χρήστος ήταν εκεί, παίζοντας με πολλούς μουσικούς του χώρου στην πόλη. Πιο σταθερά, τα τελευταία αρκετά χρόνια με το Μήτσο στην κιθάρα. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να γούσταρε ή να γουστάρει ρεμπέτικα στο Ηράκλειο και να μην έχει πάει στο Χρήστο.
Ας τον ακολουθήσουν τα επιφωνήματα όλων, όταν γούσταραν ένα ταξιμάκι ή μία πενιά:
“Γεια σου Χρηστάρα!”