Ελένη χαίρομαι για την ανταπόκριση, αλλά αντιλαμβάνομαι ότι δεν έπιασες ακριβώς το νόημα των λεγομένων μου.
Συγκεκριμένα.
- Είπες :’‘Μια πρώτη ένσταση όσον αφορά στην αυθεντικότητα του ρεμπέτικου τραγουδιού, η οποία δεν καθορίζεται στενά και μόνο από τη θεματολογία, μια και εσύ επισημαίνεις, Ανεστάκο, π.χ. τη βραχνή φωνή και το βαρύ παίξιμο, ως κάποια χαρακτηριστικά του γνωρίσματα, επίσης.’’
Απαντώ:’‘Από τη στιγμή που οι ρεμπέτες δεν μπορούν να παίξουν δρόμους που έπαιζαν κάποτε ή δεν μπορούν να τραγουδησουν για το χασίσι κ.λ.π, το ρεμπέτικο χάνει την αυθεντικότητα και όσο να’ναι ένα μεγάλο μέρος της ταυτότητας του.’’ Εν ολίγοις εννοώ, ότι από τη στιγμή που ΜΟΥΣΙΚΑ δεν μπορούν να παίξουν κάποιους (πολλούς) από τους δρόμους που κάποτε παίζαν, επειδή πλέον είναι ‘‘μπεμόλια’’, το ρεμπέτικο χάνει πρώτα ένα μέρος της ΜΟΥΣΙΚΗΣ του ταυτότητας (μουσική λογοκρισία του 39’) και σε συνδυασμό με την απαγόρευση συγκεκριμένης θεματολογίας, χάνει και ένα μέρος τραγουδιών (π.χ χασικλίδικα), τα οποία ήτο σε μεγάλες δόξες προηγουμένως και απαρτίζαν ένα τεράστιο μέρος της μουσικής αυτής. Συνοψίζω λέγοντας ότι άμα φτιάξω ένα τάδε αντικείμενο και αυτό το αντικείμενο δεν έχει απήχηση ή δε γουστάρουν ένα μέρος του επειδή είναι προσβλητικό και το αφαιρέσουν, τότε παύει να είναι αυτό που ήταν πριν. Παύει να’ναι το αυθεντικό. Σε ουδεμία των περιπτώσεων δε χρησιμοποιήσα τη πρόταση ‘‘στενά και μόνο’’ από τη θεματολογία και από τον τρόπο παιξίματος. Αλλά αυτά μαζί με άλλα καθορίζουν το ρεμπέτικο παίξιμο π.χ του 30’.
Συνεχίζω στο ίδιο σκηνικό γιατί είπες πώς θεώρησα ότι η βραχνάδα και το βαρύ παίξιμο, κρίνουν την αυθεντικότητα. Ουδέποτε είπα κάτι τέτοιο! Χρησιμοποιήσα το παράδειγμα του Μάρκου λέγοντας ότι και προ και μετά λογοκρισίας (μουσικής και μη) είχε τα γνωρίσματα αυτά!Οπότε δεν έβαλα σα γνωρίσματα του ρεμπέτικου το βαρύ παίξιμο και τη βραχνάδα, καθως θα ήταν καθαρά υποκειμενικό! Π.χ Ρούκουνας μόνο βραχνάδα δεν έχει και ο Παπαϊωάννου δεν παίζει αναγκαστικά βαριά!
2)Είπες: Έπειτα, όσον αφορά στη θεματολογία, στενεύουμε ασφυκτικά τα όρια, αν αποδώσουμε αυθεντικότητα μόνο στα χασικλήδικα.
Απαντώ: Ούδεποτε είπα κάτι τέτοιο. Ανέλυσα ότι τα χασικλίδικα, όπως και τα μάγκικα και τα ερωτικά είναι όλα τους μέρος του ρεμπέτικου, μα αν σβήσουμε μέσω της λογοκρισίας τα χασισκλίδικα, θα χάσουμε ένα τεράστιο μέρος τραγουδιών και ένα συγκεκριμένο ύφος ρεμπέτικου, αποδυναμώνοντας έτσι τη μουσική και αφού μετά λογοκρίνουμε και δρόμους (ως ανατολίτικους) το ρεμπέτικο χάνει τρομακτικά πολλά τραγούδια! π.χ Απογορεύεται το τριημιτόνιο. Ακούς τον Τσιτσάνη να λέει στο Φέρρη ότι όταν παρέδιδε π.χ ο Μάρκος το ‘‘καθε βράδυ θα σε περιμένω’’ ο κος Ψαρούδας θα του ζήτησε να ‘‘αλλάξει’’ το τραγούδι σε ποιό δυτικό στυλ. Οπότε το τραγούδι θα χειρουργούνταν και ουσιαστικά θα έχανε την αυθεντικότητα του. Προφανώς ο Μάρκος μας χάρισε πολλά χασικλίδικα και μάγκικα κομμάτια που μετά το 37’ δε μπορούσε πλέον να γράψει.
3)Είπες: Δεν πρέπει να μάς διαφεύγει το γεγονός ότι από τότε που υπάρχει λαϊκό τραγούδι στις πόλεις της Ελλάδας, το ερωτικό θέμα δεσπόζει και ακολουθεί το κοινωνικό κ.λπ.
Απαντώ: Το γεγονός δε μας διαφεύγει καθόλου αφού έγραψα τη φράση ‘‘Θα πεί κανείς ότι τα ρεμπέτικα δεν είναι μόνο τέτοια αλλα είναι και ερωτικά! Και συμφωνώ! Αλλά είναι γεγονός ότι τραγούδια σαν το Καπνουλού μου όμορφη, δεν ξαναβγαίνουν λόγω της λογοκρισίας.’’ Με αυτό εννοώ ότι σαφώς υπάρχουν ερωτικά (και πιο πολλά αν δεν απατώμαι) αλλά το θέμα είναι ότι τραγούδια συνδυαστικά όπως η Καπνουλού ή και ερωτικά που είχαν μέσα τριημιτόνια λογοκρίνονται μουσικοστιχουργικά για να βγεί ένα πιο ‘‘εξευγενισμένο αποτέλεσμα’’. Ουδέποτε υποστήριξα ότι ΜΟΝΟΝ τα χασικλήδικα λογοκρίθηκαν. Με τη μουσική λογοκρισία, λογοκρίθηκαν όλα τα είδη του ρεμπέτικου.
- Λες : '‘Στενεύοντας τα όρια της θεματολογίας στα χασικλήδικα, αφαιρούμε από την κατηγορία αυτή πολλά τραγούδια διαμάντια, με διαφορετική θεματολογία που και προϋπήρξαν της λογοκρισίας και ακολούθησαν αυτήν.
Π.χ., το "Τι μ’ ωφελούν οι άνοιξες", “Η Άτακτη” του Μάρκου
[με την ίδια χαρακτηριστική βραχνή φωνή, με το ίδιο - φυσικά - βαρύ παίξιμο του δημιουργού, όπως και στα της δεκαετίας του ‘30 τραγούδια του]
ή και τα τραγούδια άλλων δημιουργών, π.χ. του Γενίτσαρη, τα οποία ηχογραφούνται στη δεκαετία του ‘60 κυρίως, πού θα τα εντάξουμε;’’
Απαντώ: Για το στένεμα της θεματολογίας σου απήντησα προηγουμένως φίλη μου. Πιάνω το δεύτερο σκέλος. Η βραχνή φωνή του Μάρκου και το παίξιμο του, ουδέποτε είπα αν τον χαρακτηρίζουν σα ρεμπέτη, ή τα τραγούδια του ρεμπέτικα. Λέω ότι τα μεταλογοκρισιακά κομμάτια κατέχουν ακόμα ρεμπέτικο στυλ (αφού οι ίδιοι δημιουργοί είναι ακόμα εν ενεργεία) αλλά δεν μπορούν να γράψουν συγκεκριμένα κομμάτια. Και φέρνω σαν παράδειγμα το Μάρκο λέγοντας ότι προ λογοκρίσιας έγραφε ότι φούμερνε το βράδυ, ότι πλένει τουμπεκάκια και τα λοιπά, αλλά μετά τη λογοκρίσια δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο. Και επισημαίνω ότι η εποχή ακριβώς μετά της λογοκρισίας είναι μουσικά παρόμοια με την άλλην εποχή, καθώς η βραχνάδα και το στυλ παιξίματος δεν λογοκρίνεται! Εννοώ βεβαίως ότι πολλά κομματια από τις δύο εποχές αυτές είναι παρόμοια. Αλλά η αυθεντικότητα στη σύνθεση έχει χαθεί καθώς αν ο Μάρκος θέλει να γράψει ερωτικό με ‘‘μπεμόλια’’ που λεγε ο Άρχων της Μουσικής Λογοκρισίας Ψαρούδας, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ! Όσον αφορά τα τραγούδια που ανέφερες (τις άνοιξες και την άτακτη) οντως τραγουδά ο Μάρκος αλλά δεν μπορείς να μιλήσεις για το παίξιμο του καθώς ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ αλλά ο γιός του! (Ο ίδιος παίζει από πίσω χωρίς σχεδόν να ακούγεται)
Για τα τραγούδια του Γενίτσαρη κάποια είναι ρεμπέτικα γραμμένα επί κατοχής και εμφυλίου (σαλταδόρος) και κάποια είναι απολύτως λαϊκά. ΆΛλωστε ο ίδιος έχει γράψει στίχους και μουσική και για το Στράτο Διονυσίου.
5)Είπες:’‘Πιο χαλαρά πρέπει να οριοθετηθούν και ταα όρια του ρεμπέτικου τραγουδιού, τα οποία δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι τελειώνουν γύρω στο ‘37, με την επιβολή της λογοκρισίας, αφού οι ίδιοι οι δημιουργοί του ρεμπέτικου είναι ακόμα ενεργοί και συνεχίζουν να παράγουν διαμάντια, αλλά και νέοι δημιουργοί εμφανίζονται και προσθέτουν εκπληκτικές δημιουργίες.’’
Απαντώ: Τα ανέλυσα όλα πιο πάνω και δε διαφώνησα ποτέ σε αυτό. Μάλιστα λέω αναλυτικά ότι η δεκαετία από 46 με 55 ανήκει στους Τσιτσάνη (κατά κύριο λόγο) που διαμορφώνει και το στυλ και τον Χατζηχρήστο.
Ελπίζω Ελένη να έγινα κατανοητός. Θέλω να πώ με όσα έγραψα και προηγουμένως και τώρα ότι τα ρεμπέτικα ήτο αυθεντικότατα και με πλήρως ρεπερτόριο προ της λογοκρισίας, αφού είχαν ελεύθερα ότι μουσική θέλαν όπως και ότι στίχο (από χασίσι μέχρι γκόμινες (sic)) και τα μετεπόμενα της λογοκρισίας τα χώρισα σε δύο περιόδους (37-49 και 49-60) όπου ανέλυσα τα πάντα για αυτά. Αν δε θέλεις τον όρο ‘‘ΑΥΘΕΝΤΙΚΑ’’ μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον όρο ‘‘ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΑ ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ’’ που στην περίπτωση αυτή είναι το ίδιο. Όπως και να το κάνουμε τα μετα της λογοκρισίας τραγούδια ανέπτυξαν ένα στυλ βασισμένο στο κλασσικό μοτίβο και εν τέλει έγιναν οι προπάτορες των λαϊκών!
Φιλικά, Ανεστάκος!!
— Νέο μήνυμα προστέθηκε στις 23:56 ::: Το προηγούμενο μήνυμα δημοσιεύθηκε στις 23:52 —
Και αν η λογοκρισία σταμάτησε μετά (μερικώς) το πέρασμα της ήτο αρκετό για να τα αλλάξει όλα σε κάποιο ισχυρό βαθμό!