Παλιός δίχορδος ταμπουράς

ταμπουράς

#1

Βρέθηκε στα χέρια μου δανεικό αυτό το παλιό οργανάκι. Ο ιδιοκτήτης του, αφού λίγο το περιποιήθηκε για να μπορεί να παίξει (λέμε τώρα), μου το έδωσε για να πειραματιστώ πάνω στα διαστήματα και τα κουρδίσματα μήπως και βγάλουμε καμιά άκρη.
Λοιπόν έχουμε και λέμε:
Ταμπουράς με δύο χορδές (ταιριάζει με τις περιγραφές για το ικιτέλι ή τσιφτελί) αποτελούμενος από 3 κομμάτια ξύλου. Σκάφος, μανίκι, καπάκι. Το σκάφος είναι σκαφτό από ξύλο οξιάς. Από το ίδιο ξύλο είναι και το μανίκι. Το καπάκι είναι από πεύκο. Δεν υπάρχει πουθενά εξωτερικά όνομα κατασκευαστή ή χρονολογία κατασκευής. Η όλη κατασκευή δείχνει ότι έγινε με πρωτόγονα μέσα. Τα τάστα είναι μάλλον φτιαγμένα από καρφιά ή χοντρό σύρμα (Τάσο διόρθωσε όπου κάνω λάθος).
Το ενδιαφέρον κομμάτι είναι το πως μοιράζουν τα τάστα την οκτάβα. Ξεχνάμε τα 12 τάστα με τόνους και ημιτόνια.
Εδώ έχουμε 7 ή 8. Αν έχουμε 7, τότε η κλίμακα του οργάνου είναι στα 60εκ με τον καβαλάρη να βρίσκεται όπως φαίνεται στη φώτο1. Αν έχουμε οκτάβα στα 8 τότε ο καβαλάρης πηγαίνει τέρμα πίσω με κλίμακα 67 εκ. Πάντως και με τα δύο παίζει.
Το επόμενο διάστημα έχω στόχο να διερευνήσω τα εξής σημεία αλλά και τους συνδυασμούς τους.

  1. Τοποθέτηση καβαλάρη (2 πιθανές θέσεις).
  2. Αρμάτωμα (3 πιθανοί συνδιασμοί. Δύο ψιλά τέλια ή δύο χοντρά ή ένα κι ένα)
  3. Κούρδισμα.

Που να το φανταζόταν αυτό το έρημο κομμάτι ξύλο ότι τόσα χρόνια καρτερίας δεν πήγαν χαμένα. Ήρθε η ώρα να πει και αυτό τη δόλια ιστορία του. Πάντως να ξέρετε, δε μας κακιώνει που το ξεχάσαμε. Μιλάει και λέει πράματα και θάματα. Μπορεί λίγο χαμηλόφωνα και φαφούτικα αλλά λέει πολλά…
Τα λέμε σύντομα


(Νίκος Σαρηγιάννης) #2

βρέθηκε στα κατάλληλα χέρια! για φτιάξε ένα βίντεο παίζοντας τις νότες και με τις δύο πιθανές θέσεις του καβαλλάρη. αν και εφτά νότες έχει η οκτάβα, δεν αποκλείεται να χρησιμοποιεί δυο πιθανές θέσεις για κάποια νότα.


(Νίκος Σαρηγιάννης) #3

μια που ο βασίλης πήγε για ύπνο, έκατσα και έβγαλα από την φωτό την 60άρα κλίμακα (η 67άρα είχε μεγάλες αποκλίσεις).
με σχετικά μικρές αποκλίσεις βγαίνει Τ-Τ-Η-Τ-Τ-Η-Τ / Τ-Η-Τ-Τ (κάθετος=οκτάβα), συνεχόμενα Τ-Τ-Η (συζευγμένα τετράχορδα ραστ). σαν να λέμε ντο-ρε-μι-φα-σολ-λα-σιb-ντο-ρε-μιb-φα-σολ.

με μια πρώτη ματιά στην πρώτη οκτάβα βγαίνει μια μείζονα με χαμηλωμένη 7η, στην δεύτερη οκτάβα ένα μινόρε πεντάχορδο.
θα μπορούσε να χρησιμοποιηθει ως εξής:
α) ντο ραστ με την έβδομη βαθμίδα στην χαμηλή θέση
β) ρε ουσάκ με την δεύτερη βαθμίδα στην ψηλή θέση (και χαμηλή στην οκτάβα) -έχει και την υποτονική στην ελεύθερη χορδή.
γ) φα ματζόρε, με το χαρακτηριστικό χαμήλωμα στην έβδομη όπως το ραστ -έχει και το τετράχορδο κάτω από την βάση.
δ) σολ φυσικό μινόρε, με 5χ ραστ κάτω από την βάση (ή απλά κλείσιμο μι-φα-σολ κάτω από η βάση) -θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και ως ουσάκ με ψηλή δεύτερη.

η πρώτη σκέψη είναι η επέκταση και σε μια δεύτερη πιο μπάσα χορδή, μια τέταρτη χαμηλότερα. προκύπτουν οι νότες σολ-λα-σι-ντο-ρε-μι-φα-σολ-λα-σιb-ντο-ρε. έτσι απλά κερδίζουμε ένα ακόμα Τ-Τ-Η χαμηλότερα. πολύ βολικό για ραστ από ντο (ανοιχτό καντίνι).
μια τολμηρή δοκιμή θα ήτανε να κουρδίσουμε μόνο ένα τόνο κατω (όπως η μπουργάνα στο σάζι), κερδίζοντας έτσι κάποια ημιτόνια που λείπουνε στην πρώτη χορδή (κυρίως το μιb).
αν όμως κουρδίσουμε μια πέμπτη χαμηλότερα (η πιο φυσική απόσταση χορδών), τότε επιτέλους έχουμε μια κανονική μείζονα κλίμακα, με όσα αυτή παράγει: φα-σολ-λα-σιb-ντο-ρε-μιb-φα-σολ-λαb-σιb-ντο. το πρώτο πεντάχορδο στην μπάσα χορδή και το δεύτερο τετράχορδο στο καντίνι (τονικότητα φα).


#4

Άκρως εντυπωσιακό. Μπράβο Βασίλη, φίλε του Βασίλη, και Νικόλα.

Πιθανότατα δεν υπάρχει κατασκευαστής. Όχι πως δεν το κατασκεύασε κάποιος, αλλά στις αγροτικές κοινωνίες όποιος ήθελε να παίξει όργανο το συνηθέστερο ήταν να το φτιάξει και μόνος του. Έτσι γινόταν με τις τσοπάνικες φλογέρες, έτσι γίνεται ακόμη σήμερα με τις τσαμπούνες και τα τουμπάκια, έτσι γινόταν και σε κάποιο μέτρο γίνεται ακόμη με τα νταούλια και τους νταϊρέδες, και το έχω προλάβει οριακά να γίνεται και με τις λύρες, που τέλος πάντων είναι κάπως πιο εξεζητημένο όργανο. Ήμουν βέβαιος ότι έτσι θα γινόταν και με τους σκαφτούς ταμπουράδες, και να -ίσως- ένα παράδειγμα.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν αισθάνονταν οργανοποιοί, ούτε και φτιάχναν πολλά όργανα. Αν το πρώτο πετύχαινε, μπορεί και να μη φτιάχναν ποτέ δεύτερο. Οργανοπαίχτες αισθάνονταν. Χαρακτηριστικά: ένας παππούς στην Κάρπαθο, για να παινευτεί τι σπουδαίος λυράρης ήταν, αναστορούνταν πώς είχε έρθει στο χωριό του ο Δερμιτζογιάννης από τη Στεία και εντυπωσιάστηκε από τη λύρα του -κουβέντα δεν είπε ο παππούς για το παίξιμό του!- τόσο ώστε ζήτησε να της πάρει το χνάρι για να την αντιγράψει. Κι ένας βοσκός από την Κάλυμνο που μου έλεγε: Μα έρχονται και μου ζητούν να τους μάθω τσαμπούνα! Τι να τους μάθω, πώς στεγνώνουμε το δέρμα, πώς ξύνουμε τα καλάμια;

Θέλω να πω, την κατασκευή του οργάνου τη θεωρούσαν αναπόσπαστο και αξεχώριστο στοιχείο της οργανοπαιξίας, και όχι αυτοτελή τέχνη. Οργανοποιοί σαν τον Γάιλα με οργανωμένο εργαστήρι, που έφτιαχναν και πουλούσαν πολλά όργανα και αυτό ήταν το επάγγελμα από το οποίο ζούσαν, ήταν εντελώς διαφορετικό κεφάλαιο.


Το τσιφτελί παίζεται και σήμερα στην Αλβανία, και φαίνεται πως είναι (σχετικά) δημοφιλές. Στο ίντερνετ μπορείς να βρεις τα πάντα, φωτογραφίες, πληροφορίες, βιντεάκια. Κι εκείνο έχει διάταξη των τάστων κατά κλίμακα, όχι κατά ημιτόνιο ή μικρότερα διαστήματα. Δεν ξέρω απέξω τι ακριβώς διάταξη έχει, δηλαδή τι κλίμακα δίνει, αλλά εύκολα τσεκάρει κανείς αν είναι σαν αυτήν που βγάζει ο Νικόλας.

Το θέμα είναι ότι τέτοια διάταξη δεν έχω δει ποτέ σε ελληνικό όργανο, όπου, όποτε υπάρχουν τάστα ή μπερντέδες, ο κανόνας είναι 12 στην οκτάβα. Είναι βέβαιο ότι αυτός ο ταμπουράς είναι ελληνικός; Μήπως είναι τσιφτελί;

Επίσης, ενώ το αποτέλεσμα των υπολογισμών του Νικόλα είναι απολύτως λογικό και πιθανοφανές, μου κάνει εντύπωση να αρχίζει η κλίμακα Ραστ από την ανοιχτή πρώτη χορδή. Αν θεωρήσουμε ως βάση του Ραστ το Ντο, συνήθως η ανοιχτή πρώτη είναι Ρε (λύρες, λαούτα, τούρκικα σάζια κλπ. - με διαφορετικό πραγματικό ύψος κάθε φορά, αλλά με αυτή τη σχέση ως προς τις κλίμακες [ελπίζω να είναι σαφές τι θέλω να πω]), και το Ντο είναι είτε σε μια άλλη ανοιχτή, συνήθως την τρίτη αν αυπάρχουν τουλάχιστον τρεις χορδές, είτε στο κατάλληλο τάστο/μπερντέ της δεύτερης.

Τέτοια λοιπόν διάταξη, για έναν επιπλέον λόγο, δε μου θυμίζει άλλα ελληνικά όργανα που ξέρω.

Φυσικά, με την επιφύλαξη ότι δεν ξέρουμε και πολλά για τους ταμπουράδες.

Άραγε θα ήξερε κάποιος να προτείνει ποιες χορδές του σημερινού εμπορίου θα ταίριαζαν;


Δίχορδοι ελληνικοί ταμπουράδες έχουν καταγραφεί στο Άγκιστρο Σερρών, όπου σε σχετικά πρόσφατους χρόνους είχε γίνει μια εκπομπή στην τηλεόραση (δεν την έχω δει) και ένα αφιέρωμα του περ. Αρχαιολογία σε δύο γριές που έπαιζαν. Το ανφάς του οργάνου δεν ήταν έτσι, πιο πολύ φουρνόξυλο θύμιζε παρά αυτό το κλασικό ταμπουροειδές (αμυγδαλόσχημο) σχήμα. Δε θυμάμαι ούτε αν το σκάφος ήταν έτσι με καρίνα ή αλλιώς, ούτε πώς έμοιαζαν οι μπερντέδες.


#5

Ωραίο αρχαιολογικό εύρημα, ελπίζω σύντομα να το δούμε εν δράσει, μπράβο.

Έτσι δεν ήταν οι παλιοί μπαγλαμάδες; π.χ. αυτός που κρατά ο Μπάτης στη φωτογραφία της τετράδας; Κάτι σχετικό θυμάμαι να λέει και ο Μάρκος στα απομνημονεύματα ότι οι παλιοί μπαγλαμάδες είχαν 7 τάστα και οι καινούριοι είναι μπαγλαμομπούζουκα


(Νίκος Σαρηγιάννης) #6

πολύ ενδιαφέρον! μέχρι τώρα νόμιζα ότι εννοούσαν 7 χρωματικά τάστα, που με άλλα τόσα στην μεσαία κάλυπταν την οκτάβα (τα μπαγλαμαδοντούζενα είχαν την βάση στη μεσαία χορδή). λες να ήταν 7 διατονικά σε έκταση οκτάβας;
δεν είχα προσέξει την φωτογραφία που λες. σε όσες έχω δει είτε έχει κανονικά τάστα είτε απλά τα 7 πρώτα όπως εδώ:


#7

Κι εγώ, αυτό που λέει ο Μάρκος το είχα καταλάβει όπως και ο Νικόλας, εφτά τάστα ημιτονίου. Είχα υποθέσει ότι, με τα ντουζένια και με τον παλιό τρόπο παιξίματος που δεν είχε τρανσπόρτα αλλά σταθερούς τόνους για κάθε τραγούδι, δε θα χρειαζόταν συχνά να ανέβουν πιο ψηλά, και, αν ποτέ χρειαζόταν κατ’ εξαίρεση, θα το κάναν παίζοντας άταστα (ανάλογα όπως στη λύρα που παίζεται 95% στην πρώτη θέση, όπου το τελευταίο δάχτυλο φτάνει μέχρι το 7ο νοητό τάστο, και για τα σπάνια ψηλότερα περάσματα σέρνουν το τελευταίο δάχτυλο, προκαλώντας συνήθως ένα φαλτσάκι που λες και τονίζει ότι τώρα βρισκόμαστε εκτός της συνήθους κλίμακας. Και στο σάζι καμιά φορά παίζουμε πάνω στο καπάκι χωρίς τάστα.).

Το ενδεχόμενο να είναι 7 αραιά τάστα που να καλύπτουν οκτάβα δεν το είχα σκεφτεί.

Στο Μουσείο Λ. Οργάνων, αν θυμάμαι καλά, έχει αρκετούς μπαγλαμάδες που θυμίζουν την περιγραφή του Μάρκου. Στο βιβλίο βλέπω έναν μόνο, που έχει 7 τάστα ημιτονίου (έτσι νομίζω) κι ένα όγδοο στη θέση του 9ου (κάπως παράδοξο - μήπως είναι στη θέση του 10ου;). Όσους άλλους έχει βιβλίο είναι με φουλ τάστα, όμως στο μουσείο πρέπει να 'χει κι άλλους με λίγα τάστα.


#8

Πάντως στη φωτογραφία του Λίγκα το τελευταίο τάστο φαίνεται διάστημα τόνου, όχι ημιτονίου. Υπήρχε δυτικό όργανο με διατονική ταστιέρα, η αναγεννησιακή τσέτρα (cetra στα ιταλικά, cittern στα αγγλικά). π.χ.
//youtu.be/YSc9Dq4gRLY


(ΑΓΗΣ) #9

Και παρεμπιπτόντως, έτσι ήταν ο ταμπουράς που παίζαν οι δυο γιαγιάδες στο Άγκιστρο Σερρών, σ’ εκείνη την εκπομπή της ΕΡΤ, που έχουμε κάνει συζήτηση σ’ άλλο “νήμα” του φόρουμ πριν χρόνια, και που κάθε 1 - 1,5 χρόνο το θυμάμαι και ψάχνω στο αρχείο της ΕΡΤ αλλά δεν τη βρίσκω, και αναρωτιέμαι πότε επιτέλους θα φιλοτιμηθεί η ΕΡΤ να την ανεβάσει στο αρχείο της.

ΥΓ όταν λέω “έτσι ήταν” δεν εννοώ τα τάστα, γιατί δεν τα είχα προσέξει, αλλά το καπάκι και την οπτική αίσθηση της “βαρύτιμης” ξυλείας του.


(Τάσος Θεοδωράκης) #10

Προσωπικά πιστεύω ότι ο καβαλάρης στο καπάκι βρισκόταν αρκετά κοντά εκεί που δένονται οι χορδές, στο μήκος χορδής 67cm, με την οκτάβα του στο 33,5cm. Γιατί και μόνο οπτικά, σε ταμπουροειδές όργανο, δεν κολλάει ο καβαλάρης να βρίσκεται στην μέση του καπακιού, ούτε η τρύπα στο καπάκι να είναι ακριβώς δίπλα στον καβαλάρη…
Οπότε, αν υποθέσουμε ότι φοράει δυο ίδιες χορδές ρε μπουζουκιού (όπως τώρα) και είναι κουρδισμένο με ένα τόνο διαφορά, ΡΕ πρώτη Μι δεύτερη χορδή και ο καβαλάρης όπως είπα να βρίσκεται στο μήκος χορδής 67cm, τότε με βάση το πρώτο τάστο στην πρώτη χορδή βγάζει με αρκετή ακρίβεια μία ΜΙ ουσάκ κλίμακα! όχι διατονική αλλά με μόρια! Μόνο τα δύο τελευταία τάστα φαλτσάρουν λιγάκι αλλά πιστεύω είναι απο την κακοτεχνία αυτού που έφτιαξε το όργανο…
Οπωσδήποτε και απο άλλες τονικότητες με άλλες βάσεις θα βγάζει άλλες κλίμακες, πάντως με βάση το πρώτο τάστο βγάζει 96% ουσάκ κλίμακα! (η ανοιχτή χορδή με το πρώτο τάστο είναι ακριβώς διάστημα ενός τόνου…)

Αν ηχογραφήσει ο Βασίλης κάποιο δείγμα με την βάση που λέω θα το διαπιστώσετε κ εσείς!


#11

Όλο το μήκος της χορδής, από το μαξιλάρι (πάνω καβαλάρη) μέχρι εκεί που δένουν, πόσο είναι;


(Νίκος Σαρηγιάννης) #12

τάσο θεοδωράκη αφού είδες από κοντά το όργανο, τότε λύθηκαν οι απορίες μας! απ’ό,τι μου είπε ο βασίλης είναι στα 3/4 του τόνου τα μαλακά διαστήματα.
εμένα το σφάλμα από την μέτρηση βάσει φωτογραφίας ήταν μεγάλο για να κάνω υποθέσεις σχετικά με μόρια. αυτό με την τρύπα και την θέση του καβαλάρη ούτε εμένα μου καθόταν καλά, αλλά αλλιώς είχα μεγάλες αποκλίσεις. τελικά ήταν όντως αυτά τα τέταρτα του τόνου, αλλά δεν μπορούσα να το ψάξω στα τυφλά.


#13

Μα συγγνώμη:

Το ίδιο δε λέτε; Με το κούρδισμα που προτείνει ο Τάσος, η μείζων κλίμακα του Νικόλα είναι Ρε Ραστ, δηλαδή Μι Ουσάκ (+υποτονική). Ή κάτι δεν κατάλαβα; …

Τώρα, πρώτη χορδή κουρδισμένη ένα τόνο κάτω από τη δεύτερη είναι κάπως ασυνήθιστο. Καταλαβαίνω βέβαια (νομίζω) τι θα εξυπηρετούσε: να έχουμε σταθερό ισοκράτημα τονικής, στην ίδια οκτάβα με την τονική, ακόμη και όταν η μελωδία πέφτει στην υποτονική. Και μόνο που το σκέφτομαι, θα πρέπει να είναι εντυπωσιακό και καθηλωτικό, ιδίως όταν η εναλλαγή διαφωνιών και συμφωνιών λύνεται με μια “άδεια” ταυτοφωνία όταν καταλήγουμε στην τονική.

Αλλά υπάρχει κάτι που να μας οδηγεί στην υπόθεση ότι θα μπορούσε όντως να κουρδίζεται έτσι; Γιατί όχι μια τέταρτη κάτω, Ρε πρώτη-Σολ δεύτερη; Θα έδινε ισοκράτημα πέμπτης (μια οκτάβα κάτω) στο Ραστ, και τέταρτης (πάλι μια οκτάβα κάτω) στο Ουσάκ, όπως ήδη συνηθίζεται σε διάφορα όργανα.


(Νίκος Σαρηγιάννης) #14

η διαφορά είναι στα διαστήματα της 67αρας που είναι στα 3/4 του τόνου. στην 60άρα βγαίνουν πιο κοντά στα συγκερασμένα.
η μελωδική χορδή στο ραστ και ο ισοκρατης στο ουσάκ, είναι η λογική του καραντουζενιού -το αγαπημένο ντουζένι του βασίλη!


#15

÷ïñäéÝñá.jpgÝíùóç óêÜöïõò ìÜíéêïõ.jpg
Συγνώμη σας άναψα φωτιές και σας παράτησα. Ανοίξαμε πολλά θέματα και θα προσπαθήσω να σας δώσω στοιχεία προς κουβέντα.
Ας πιάσουμε το θέμα κατασκευής.
Από τις φώτο φαίνεται ότι μάλλον πρόκειται για ιδιοκατασκευή. Εκτός αν μιλάμε για όργανο αρχαίο. Ο κατασκευαστής φαίνεται ότι δεν χρησιμοποίησε καθόλου εργαλεία μαραγκού αλλά και δεν είχε και γνώσεις μαραγκού. Έχουμε δει μαραγκοδουλειές του 18ου και 19ου αιώνα που σου φεύγει το κεφάλι. Ακόμη και τώρα στα χωριά κάποιοι παλιοί φτιάχνουν μόνοι τους απλές ξύλινες κατασκευές με μόνα εργαλεία ένα μικρό τσεκούρι, ένα σκεπάρνι και ένα σουγιά. Δείτε στην πρώτη φώτο πόσο στραβά είναι σκαλισμένο το σκάφος σε σχέση με το μανίκι.

Για το θέμα καταγωγής αντλώ κάποια στοιχεία από το βιβλίο του Σταύρου “από τον ταμπουρά στο μπουζούκι”

Ο Εβλία Τσελεμπί αναφέρει το Turki Tanbur καθώς και το Shirwinan Tanbur ως δίχορδες πανδούρες σελ39.
Ο Carsten Niebuhr γράφει: Το όργανο Α το συναντά κανείς στους Έλληνες που έφτασαν από το αρχιπέλαγός τους στην Αίγυπτο και το λένε icitali στη γλώσσα τους και tambura εις την Αραβική. Έχει δύο χορδές από Ατσάλι κουρδισμένες στην ίδια νότα. σελ 43.
Έχουμε τον ταμπουρά που βρέθηκε στο Άγκιστρο και είναι δίχορδος. Πάντως αν αναζητούσαμε τον σύγχρονο απόγονο αυτού του οργάνου τότε είναι το τσιφτελί.

Πάμε τώρα στην κλίμακα που είναι και το μεγάλο ζητούμενο.

Η κλίμακα νομίζω ότι είναι Τ, 3/4Τ, 3/4Τ, Τ, 3/4Τ, 3/4Τ, Τ, Τ, ημιτόνιο, Τ/Τ. Αν κουρδίσουμε την ανοιχτή χορδή ντο έχουμε την κλίμακα και με το κουρδιστήρι, Ντο, ρε, μισή, φα, σολ, μισή, λα#, ντο που κλείνει η οκτάβα και μετά πάλι ρε, ρε#, φα, σολ. Ως μισές αναφέρω τις νότες ανάμεσα στη ρε και φα και ανάμεσα στη σολ και λα#. Οι υπόλοιπες και με το ηλεκτρον κουρδιστήρι φαλτσάρουν ελάχιστα. Ενδιαφέρον έχει το ότι στη δεύτερη οκτάβα μετά τη ρε έχουμε ρε# αντί για τη μισή.
Έβαλα το όργανο δίπλα στο παλιό μπουζούκι με κλίμακα 61 και δίπλα σε ένα μισομπούζουκο με κλίμακα 67.

Τώρα αν πάμε στην 67 κλίμακα το πράγμα μπερδεύει, δεν είναι τόσο ξεκάθαρο και η κλίμακά του φαλτσάρει αρκετά. Έκανα και ένα βιντεάκι με κλίμακα 60 εκ. Με την πρώτη ευκαιρία θα κάνω και ένα με 67.
//youtu.be/ewedBVWYSOU


#16

Στην πρώτη φώτο ο ταμπουράς του άγκιστρου και στη δεύτερη δύο τσιφτελί που βρήκα στο διαδίκτυο.

Συντονιστική παρέμβαση: Βασίλη, ξαναπροσπάθησε με τις φτγρ γιατί δεν ανέβηκαν. Περικλής


(Νίκος Πολίτης) #17

Καλά, ότι πρόκειται για ιδιοκατασκευή και μάλιστα, από άνθρωπο που δεν είναι τεχνίτης, δεν υπήρχε καμμιά αμφιβολία απʼ την αρχή.

Μα, και αρχαίο αν ήταν, τα παραπάνω πάλι θα ίσχυαν.

Έχουμε άλλα στοιχεία που να τεκμηριώνουν κάποιες διαφορές μεταξύ ικί τελλί και τσιφτ τελλί;

Αυτή η ακολουθία διαστημάτων δεν μου κάνει, εμένα, κανένα κλικ. Συνδυασμό δύο τετραχόρδων που να δίνουν κλίμακα, δεν έχουμε, αφού δεν παρεμβάλλεται πλήρης τόνος μεταξύ δύο τετραχόρδων. Άλλο συνδυασμό δεν βλέπω.

Η κρούση των 8 πρώτων διαστημάτων, και αυτή δεν μου λέει κάτι. Η συνέχεια, με τα οξύτερα, με μπερδεύει περισσότερο. Η προσπάθεια αυτοσχεδιασμού με την πλήρη αρματωσιά, μου δίνει ισχυρό κλικ σε ό,τι αφορά τη συνήχηση της «μπουργκάνας» αλλά, πέραν αυτού, τίποτα.

Πάρα πολύ ενδιαφέρον, πάντως, μπράβο Βασίλη!


#18

Όλο το μήκος της χορδής, από το μαξιλάρι (πάνω καβαλάρη) μέχρι εκεί που δένουν, πόσο είναι;

70εκ


Στην πρώτη φώτο ο ταμπουράς του άγκιστρου και στη δεύτερη δύο τσιφτελί που βρήκα στο διαδίκτυο.

Να και το 2ο ηχητικό με κλίμακα 67

Επίσης αυτό το βίντεο έχει πολύ ενδιαφέρον

Ο οργανοποιός μιλάει για το τσιφτελί και το σαρκί. Από τα λεγόμενα δεν ξέρω αν μπορεί να καταλάβει κάποιος κάτι αλλά στο 4.40 δείχνει έναν πίνακα με την ανάλυση της κλίμακας του τσιφτελί.


#19

Μιας και μπήκαμε στο χορό, για δείτε δύο ταμπουράδες από το λαογραφικό μουσείο στο Λουτράκι Αριδαίας; Από τις τρύπες στο καράολο φαίνεται ότι δεν είναι δίχορδοι σαν το τσιφτελί αλλά η κλίμακα χωρίζεται όπως και στο δικό μου. Ιδίως στην αρχή είναι ξεκάθαρο ξεκινά με διάστημα τόνου. Αν προσέξετε έτσι ξεκινάει και ο ταμπουράς του Άγκιστρου που ανέβασα πιο πριν.


(Νίκος Σαρηγιάννης) #20

βασίλη, έχεις δοκιμάσει να περάσεις κομμάτια στον ταμπουρά; γιατί έτσι απλά ανεβοκατεβαίνοντας τα πατήματα με ξένισαν τα διαστήματα (γι’αυτό δεν ήξερα τί να γράψω τόσες μέρες). σε μια μελωδία όμως μπορεί να ήταν πιο σαφές το άκουσμα.