Μάϊνα ρε παιδιά με τον Χόρχε! Ακόμα λίγο θα τον ρίξουμε και στην πυρά σαν τις μάγισσες του Σάλεμ! Ο άνθρωπος κάνει αυτό που κάνει, πουλά δηλαδή αυτό που έχει για πούλημα, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και θα ήταν καλό σε κάποιο στάδιο να βγάλει και βιβλίο με τίτλο “Πως να καταφέρνετε να είστε στο προσκήνιο και μέσα σ’ όλα χωρίς να έχετε και πολλά να πείτε”.
Είχα γράψει πριν από μερικές μέρες ότι ό ΓΝ είναι ένα φωτεινό, ολόγιομο φεγγάρι στην ελληνική μουσική, σώμα δηλαδή ετερόφωτο τη στιγμή που θα μπορούσε να είναι ένα αυτόφωτο σώμα στο μέγεθος που ο καθένας μας μπορεί να του αποδώσει (από ήλιος μέχρι λαμπαντέρ). Λέγοντας “ετερόφωτο” εννοώ ότι πάει και προσκολλάται σ’ ό,τι έχει επιτυχία. Προσοχή! δεν αναδεικνύει μέσα από τις συνεργασίες του τους άλλους καλλιτέχνες, αλλά παίρνει από αυτούς (π.χ. Πυξ - Λαξ).
Για χρόνια τον είχα μυθοποιήσει, ιδίως όταν ξεκίνησε τις συναυλίες για την άμυνα της Κύπρου. Στην αρχή έλεγα “η Μοσχολιού έχει διακόσια χρόνια να κάνει σουξέ και ζηλεύει”, ή “τρελλάρας ο Πανούσης, στα πολλά που λέει θα πει και μαλακίες”. Όταν, όμως, άρχισαν να βγαίνουν τα βρώμικα στη φόρα έκανα δεύτερες σκέψεις. Με την αυτοεξορία δε του Ρασούλη (τον οποίο εκτιμώ πολύ) το γυαλί ράγισε οριστικά.
Το τελευταίο στάδιο της απομυθοποίησης του στο μυαλό μου έγινε πριν από μερικές βδομάδες κι αφορούσε το τελευταίο και δυνατότερο του άτού: τις ερμηνευτικές του ικανότητες (όχι ότι δεν έχει, αλλά αφορούσε το ΜΕΓΕΘΟΣ αυτών των ικανοτήτων). Καθήσαμε, που λέτε, μια παρέα στο ωδείο (ναι ρε, αποφάσισα να κάνω μαθήματα τώρα στα γεράματα, εσάς τις σας ενδιαφέρει;) κι ο δάσκαλος μας, άνθρωπος με πολύ καλές μουσικές σπουδές και με μεγάλες έρευνες για την ελληνική μουσική, έκανε το εξής: Έβαλε στο ένα δωμάτιο ένα CD με τραγούδια του Νταλάρα και σ΄ένα άλλο δωμάτιο τα ίδια τραγούδια ερμηνευμένα από άλλους, επώνυμους αλλά και ΑΣΗΜΟΥΣ τραγουδιστές. Μας έβαζε πρώτα ν’ ακούσουμε τη μία εκτέλεση και μετά την άλλη. Σας πληροφορώ μάγκες ότι σηκώσαμε όλοι τα χέρια ψηλά και είπαμε “πώς δεν το είχαμε προσέξει πιο πριν ότι η ερμηνεία του Νταλάρα είναι χειρότερη από αυτή των άλλων;”
Η απάντηση είναι απλή και περιγράφεται με δύο λέξεις: “Star system” ή και με μία: “Marketing”. Και μπράβο του, και γούστο του και καπέλλο του κι αν μπορούν ας κάνουν κί άλλοι το ίδιο. Αλλά να μη βγαίνει και να παρασταίνει την οσία Μαρία κι ότι δεν τον αγγίζουν αυτά κ.λ.π., κ.λ.π.
ΥΓ. Μου πήρε κάποιους μήνες να το χωνέψω κι εγώ ο ίδιος ότι έτσι είναι τα πράγματα γιατί η εντύπωση του “μέγιστου ανιδιοτελούς” είχε μπει στο μυαλό μου για χρόνια και δεν με άφηνε να δω τα πράγματα καθαρά. Αυτή τη στιγμή συνεχίζω ν’ ακούω Νταλάρα, μακρυά όμως από μύθους κι έχοντας αναπροσαρμόσει την άποψη μου για τη συνολική του προσφορά στο ελληνικό τραγούδι προς το χειρότερο. Κι επιπλέον, ΤΩΡΑ ΕΜΑΘΑ ΝΑ ΨΑΧΝΩ ΝΑ ΒΡΩ ΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ.