Όχι στην οδό Σινά, αλλά στη Φιλοσοφική Σχολή της Θεσσαλονίκης στις αρχές του 80! Την παρακολουθούσα σε εισαγωγικό μάθημα Λαογραφίας. Εκείνα τα χρόνια τα μαθήματα γίνονταν σε μορφή παράδοσης (lecture) σε μεγάλες αίθουσες, αλλά ακόμα κάτω από αυτές τις συνθήκες η Κυριακίδου-Νέστορος είχε μία θερμή και προσιτή παρουσία ως εκπαιδευτικός. Μέσα στην ύλη του μαθήματος ήταν και το βιβλίο της “Η θεωρία της ελληνικής λαογραφίας”. Μία άλλη καθηγήτρια που θυμάμαι ήταν η Ελεονώρα Σκουτέρη-Διδασκάλου, που ήταν μάλλον στην αρχή της πανεπιστημιακής καριέρας της τότε και που είναι ακόμα εν δράσει.
Πιστεύω ότι αυτή η φουρνιά έφερε κάτι καινούριο στην ελληνική λαογραφία: επιστημονικό ενδιαφέρον για τον υλικό πολιτισμό (και όχι μόνο για τα “μνημεία του λόγου”), για το ιδεολογικό υπόβαθρο της επίσημης λαογραφίας, για τη θέση της γυναίκας στην παραδοσιακή κοινωνία κ.α.
Μάλιστα! Η ίδια σειρά διαλέξεων θα πρέπει να είναι, που είχα παρακολουθήσει κι εγώ στην Αθήνα.
Ωραίο είναι και το επεισόδιο που μας είχε διηγηθεί κάποια στιγμή:
Καθώς η εποχή, μέσα 19ου αιώνα και αργότερα, κυριαρχείτο από τον αγώνα εναντίον του ανθέλληνος Φαλμεράιερ και τη σύνδεση των σημερινών κατοίκων της χώρας μας με τους Αρχαίους, το 90κάτι % των εργασιών που στέλνονταν από δασκάλους στο υπουργείο, ξεκινούσε με την στάνταρ φράση «Ως κατά την αρχαιότητα, ούτω και νύν …», για να ακολουθήσει κάτι σαν « … αι γυναίκες του ημετέρου χωρίου μεταβαίνουσι, προς έπλυσιν του ιματισμού της οικογενείας των, εις τον παρακείμενον ποταμίσκον χψω». Και σχολίαζε η Άλκη, με τη χαρακτηριστική της κίνηση των δύο χεριών: « - Ε, πού αλλού θα πήγαιναν; Αρχαιότητα – ξαρχαιότητα, Αρβανίτες, Σλάβοι, Τούρκοι (ενδεχομένως…) ή (γνήσιοι!!!) Έλληνες, όλοι στο ποταμάκι θα πήγαιναν! Δεν φτάνει αυτό, από μόνο του, για να καταδείξει το γνήσιον και αδιάσπαστον της φυλής…