το Κρασοπίνω πιστεύω είναι ερωτικό τραγούδι και αυτό φαίνεται απο την τροπικότητα σε σχέση με το κείμενο
Ξεκινάει με Χουσεϊνί την αφήγηση του ποτού και του κόσμου και όταν απευθύνεται στη γυναίκα γυρνάει σε σαμπάχ:
4 μισες το βράδυ θέλω για να πιώ
να ρθω να σου πω γκρινιάρα πόσο σ’αγαπώ
και μετά,
μα εγώ όταν πίνω κράσο κούκλα μου χρυσή
δεν φοβούμαι για να σκάσω κλπ
το ρεφραίν “Δεν είν πόλύ” κλπ σε σαμπάχ δίνει μια αίσθηση απελπισίας και άρνησης…προφανώς είναι πολύ…αφου όλος ο κόσμος του το λέει
ο άνθρωπος πίνει για την αγάπη του και έχει γίνει περίγελος