Απ' τον καιρό που άρχισα την πρέζα να φουμάρω


#1

τους στίχους παρακαλώ,όποιος τους γνωρίζει…καλημέρα.


(aegeos) #2

“Ο πόνος του πρεζάκια”
[b]Ανεστος Δελλιας

[/b] Απ’ τον καιρό που άρχισα
την πρέζα να φουμάρω,
ο κόσμος μ’ απαρνήθηκε
δεν ξέρω τι να κάνω.

Oπου σταθώ κι όπου βρεθώ
ο κόσμος με πειράζει,
και η ψυχή μου δεν κρατά
πρέζα να με φωνάζει.

Απ’ τη μυτιά που τράβαγα
άρχισα και βελόνι,
και το κορμί μου άρχισε
σιγά σιγά να λιώνει.

Τίποτα δεν μ’ απόμεινε
στον κόσμο για να κάνω,
αφού η πρέζα μ’ έκανε
στους δρόμους να ποθάνω.

Δες και για σχετικές συζήτησις που έγιναν στο Forum:
εδώ
εδώ …


(Χασκίλ) #3

Εντάξει, το ξέρω ότι θα το ψειρίσω, αλλά ο Ανέστος λέει (και το θυμάμαι καλά) “απαρνήστηκε”.

:085:


(Νίκος Πολίτης) #4

Που πήγε το δικό μου μήνυμα; Να το ξαναγράψω:

Πρεζά να με φωνάζει, όχι πρέζα: Ο πρεζάς, πρεζάκιας κλπ.


#5

Προφανώς φίλε Νίκο… Πώπω…Πολύ ψείρας είσαι και εσύ μωρ’ αδερφάκι μου…:):slight_smile:


(Kostas(tm)) #6

Σωστά και τα δύο.
Το ακούσαμε προ ολίγου και το παρατήρησα:
Ο Δελιάς λέει “απαρνήστηκε” (sic) και “πρεζά”.
Το πρώτο - εντάξει - είναι γλωσσική παραξενιά, αλλά το “πρεζάς” είναι αυτονόητα σωστό.
:127:
Στην υγειά σας!
:247:


(Αντώνης) #7

Όπως πάντα εύστοχη.
:110: