Και κάτι ακόμα. Ο τρόπος που ένα έμμετρο κείμενο θα προσαρμοστεί σε μια μελωδία για να γίνει τραγούδι είναι κοινός απανταχού της ελληνοφωνίας (μιλάω για δημοτικό, έτσι; όχι για κάθε είδος ελληνικού τραγουδιού), ενώ δεν είναι κοινός παγκοσμίως. Εννοώ το πώς παρεμβάλλονται τσακίσματα, πώς γίνονται επιμέρους εσωτερικές επαναλήψεις, πώς οι στίχοι οργανώνονται σε μουσικές στροφές, πώς κατανέμονται τα τραγουδιστά με τα οργανικά τμήματα και πώς σχετίζονται μεταξύ τους.
Κι άλλοι λαοί κάνουν τέτοια πράγματα στα τραγούδια τους (το έχω παρατηρήσει π.χ. σε παραδοσιακά ιταλικά αλλά και μεξικάνικα, ακόμη και σε αφρικάνικα) αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο. Εντάξει, δε θα ισχυριστώ ότι κανείς στον κόσμο δεν το κάνει όπως οι Έλληνες, γιατί δεν το ‘χω ψάξει σ’ όλο τον κόσμο, σίγουρα όμως οι Έλληνες το κάνουν όλοι ίδια μεταξύ τους!
Και όλα αυτά είναι πράγματα που το μεν πρώιμο ρεμπέτικο τα ακολούθησε ολόιδια, το δε πιο ύστερο επίσης τα κράτησε ως έναν βαθμό.