8
Πάμε στον Βλησίδη τώρα:
Ο οποίος αφού μπήκε στον κόπο να κάνει μια τόσο «βαθιά» κριτική και να γράψει κοντζάμ… “άρθρο”, ε, καλά θα κάνει να λουστεί κι αυτός ολίγη απ’ αυτή.
Κριτική της κριτικής λέγεται το παιχνίδι. Για περάστε – για ορίστε. Ολοι παίζουν λίγοι κερδίζουν!
Με το που άρχισα να διαβάζω την βασική (εξίσου καυστικές με τα οξέα και οι βάσεις - σημείωνε… αυτά δεν υπάρχουν στα λεξικά και είναι SOS) κριτική σου, χάρηκα διότι προμήνυε κατάθεση απόψεων. Διάβαζα και διάβαζα μέχρι που μπήκε η τελευταία τελεία και έμεινα… μετέωρος.
Προσπάθησα να καταλάβω τις προθέσεις σου. Ετσι - αν θες το πιστεύεις - το ξανα(ψιλο)διάβασα!
Πάμε στα διάφορα «νομίζω», «μου φάνηκε», «κατά την πρόσληψή μου» και τα τοιαύτα. Ολα αυτά λοιπόν, (μ’ αρέσει που αργότερα τα επικαλείσαι κιόλας!) δεν προσθέτουν τίποτα άλλο στο κείμενο παρά λέξεις. Ούτε ευγένεια υποδηλώνουν, αλλά ούτε και τόλμη. Απολύτως nada. Λέξεις χωρίς ζουμί. Διότι όταν γράφουμε για την δουλειά του αλλουνού, δεν υπάρχει κανένας λόγος να αναφέρουμε το αυτονόητο: πως ό,τι γράφουμε δεν είναι τίποτα άλλο παρά αυτό που ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ και αυτό που ΜΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ. Ετσι δεν είναι;
Αυτό που - πως να το πω; - ενοχλεί και ξεφεύγει απ’ το ύφος που έχεις επιδείξει ως τώρα στο φόρουμ, είναι η εμπάθεια που χαρακτηρίζει την «κριτική» σου. Πως να χαρακτηρίσω την όλη προσπάθεια που έκανες να ταπεινώσεις τον κόπο του αλλουνού ΧΩΡΙΣ να έχεις κάποια (έστω και επιμέρους) διαφορετική άποψη; Θάπρεπε νάχεις μάθει πως είναι ΑΓΕΝΕΙΑ η στεγνή - αρνητική κριτική τύπου ξερόλα. Εκτός αν πλερώνεσαι γι αυτό, οπότε πάω πάσο. Είναι δραχμικά τα κίνητρα!
Φτάνεις δε στο σημείο να ΡΩΤΑΣ αν τότε χρησιμοποιούσαν λέξεις όπως «κυρελέ» και «την ψάχνω» με τέτοιο ύφος λες και από την ερώτηση μπορεί να προκύψει απόρριψη.
Αμ’ δε! Το μόνο που φανερώνει είναι πως ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ. Και γι αυτό ρωτάς. Ετσι έρχομαι να σε ρωτήσω:
Δηλαδή μέχρι που διάβασες το βιβλίο του Φέρρη ΔΕΝ ήξερες πως «την ψάχνουν» οι μάγκες τη δουλειά;
Η μήπως πριν τον Μεταξά νόμιζες πως είχαμε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ; Με όποιο περιεχόμενο δίνεις εσύ στον όρο. Νομίζεις πως ΔΕΝ υπήρχαν απαγορευμένα τραγουδάκια, συμπεριφορές και ΑΠΟΨΕΙΣ στην προ-Μεταξική περίοδο του δύστυχου τόπου μας; Για το «ιδιώνυμο» σου έχει μιλήσει κανένας; Για τον Αη-Στράτη μήπως; Για τα Γιούρα και τη Μακρόνησο; Για την Ικαριά και τους Φούρνους; Για το ότι το απλό πιστοποιητικό γεννήσεως το εκδίδανε με τη σύμφωνη γνώμη του τοπικού μπάτσου («χωροφύλαξ» στη γλώσσα που προτιμάνε άλλοι);
Δηλαδή, μέχρι που διάβασες το βιβλίο του Φέρρη νόμιζες πως οι διάφοροι πλανόδιοι (όπως ο Σκριβάνος) τραγουδάγανε στην πλατεία του χωριού τα μουρμούρικά τους;
ΚΚ(ΤΜ)
ΥΓ (πολύ μ’ αρέσουν αυτά τα “υγ”)
Αλλά - αγαπητέ μου συνονόματε - ήταν ΤΡΑΝΟ το ατόπημα περί χρήσιμου και άχρηστου βιβλίου. Είμαι βέβαιος πως δεν καταλαβαίνεις (και ούτε θα καταλάβεις ποτέ) πόσο επικίνδυνο είναι αυτό που έγραψες.
Κάποια στιγμή θα κάνεις μια απόπειρα να το ανασκευάσεις με ασταθή επιχειρήματα του στυλ «ήθελα να πω στον Μελτέμη πως είναι περιττό για τους μελετητές κλπ.». Αλλά άσε το καλύτερα…
Είναι ιδεολογικό το πρόβλημα. Είναι θέμα φιλοσοφικής τοποθέτησης, ή παντελούς απουσίας αυτής.