6
Ενδοξε Βλησίδη.
Εδώ δεν είναι μιά κωλοφυλλάδα όπου μπορεί ο κάθε δημοσιογραφίσκος να βγάζει τ’απωθημένα του. Εδώ είναι το σπίτι μας, όπου όλοι αυτοφιλοξενούμεθα συλλογικά, και λόγοι μπέσας δεν επιτρέπουν να θίγει ουσιαστικά ο ένας τον άλλο ως προς τη σοβαρότητα και τις προθέσεις του.
Φυσικά, και αντιρήσεις ή διαφωνίες έχουν τη θέση τους, κι έχουμε δει ωραίους καυγάδες στο παρελθόν, αλλά όποτε κάποιοι ξεπέρασαν το μέτρο, μπήκαν στη θέση τους, κάναν την αυτοκριτική τους και συνεχίσαμε απτόητοι.
Δεν είναι φυσικά “επί της ουσίας” που βαρέθηκα να σ’απαντήσω, αλλά σε πράγματα που δεν κατάλαβες γιατί είχες άλλα στο νου σου. Είναι όπως ο φούρνος του Νασρεντίν χότζα, που δεν μπορεί να σε ικανοποιήσει, αν δεν έχει την πόρτα στον ορίζοντα που εσύ θάθελες -γιά τον δικό σου φούρνο. Π.χ., όταν λέω σε κατακλείδα “Ητανε πλιά το 1934”, αναφέρομαι στους ήρωες του έργου, και όχι στην ιστορική τεκμηρίωση των πρώτων ηχογραφήσεων. Μυθιστόρημα κάνω, και όχι Εγκυκλοπαίδεια. Κι όταν μιλάμε γιά “απαγορευμένα”, δεν εννούμε φυσικά μόνο γιά το 1937 και το δίδυμο Ψαρούδα-Μεταξά, αλλά γιά τ’αδέσποτα ρεμπέτικα κι ανατολίτικα, που ήσαν ανέκαθεν “απαγορευμένα” στη συνείδηση της κοινωνίας. Διάβασε τον Χατζηπανταζή να μαθαίνεις.
Από την άλλη, αν ασχολούμαι μαζί σου, είναι γιατί διακρίνω ένα ταλέντο στο γράψιμο, και είναι κρίμα να πηγαίνει χαμένο λόγω… κιτρινίλας.
Γι αυτό και δε σε λυπάμαι αν σε σόκαρα με τις “βρισιές” μου, είναι κι αυτός ένας τρόπος να συλλογιστείς μήπως κινείσαι σε λάθος κατεύθυνση.
Φυσικά, δεν έχω πολλές ελπίδες ύστερα από την “απάντησή” σου, όπου συνεχίζεις να χυδαιολογείς. Και δεν κατάλαβες ακόμα πως φράσεις όπως “πρόκειται για ένα βιβλίο χωρίς λόγο υπάρξεως, για ένα βιβλίο περιττό”, είναι αντάξιες ενός Γκαίμπελς, και μόνο η λέξη “βλαβερό” μένει γιά να το κάψουμε, το βιβλίο…
Φέρρης
ΥΓ. Οσο γιά την “μονομαχία”, έβαλα κι εγώ ο δόλιος μιά δόση χιούμορ, μπας κι ελαφρύνω την ατμόσφαιρα. Δε βαρυέσαι… Συγχωρεμένος. Ας μην… μονομαχήσουμε αυτή τη φορά.