4
Αφού δε σ’άρεσε ρε φίλε, τότε γιατί έκανες τόσο κόπο να το… κατακρεουργήσεις; Αυτό, μετά συγχωρήσεως, λέγεται αυτοικανοποίηση!
Βαριέμαι φυσικά να σ’απαντήσω στις επί μέρους παρατηρήσεις σου, όπου είσαι… παντού λάθος, αλλά μου κάνει μεγάλη εντύπωση η αυτοπεποίθησή σου.
α) Ποιός σούδωσε το δικαίωμα ν’αποφασίζεις πως… “το βιβλίο θέλει α)να απεικονίσει τον “κόσμο του ρεμπέτικου”, β)να καταγράψει την ιστορική πορεία του ρεμπέτικου και γ)να καταγράψει την ιστορική πορεία της σύγχρονης Ελλάδας της περιόδου 1919-1956”; Και πρώτα απ’όλα, το βιβλίο δεν θέλει τίποτα, και δεν μπορεί τίποτα. Εγώ μπορεί να θέλω κάτι να κάνω, κι αυτό που θέλω δε θα στο πω, γιατί αν ήσουνα ευαίσθητος θα το είχες καταλάβει μόνος σου διαβάζοντάς το.
β) “Θα μπορούσε να διεισδύσει σε βαθύτερα στρώματα του ψυχισμού των ηρώων, ου μην αλλά και σε βαθύτερες στιβάδες της πραγματικότητας (αυτό δεν κάνει η λογοτεχνία;)”!!! Ωστε έτσι λοιπόν; Αυτό κάνει η λογοτεχνία (βλέπε το μυθιστόρημα); Και τότε που πάει το Επικό μυθιστόρημα, το Ρωμαντικό μυθιστόρημα, το Ρεαλιστικό μθυιστόρημα, το Ιστορικό μυθιστόρημα, το “Κυριολεκτικό” (Tel Quel) μυθιστόρημα, το Αναφορικό μυθιστόρημα, και να μη συνεχίσω γιατί θα φάει πολλά bites! Διακρίνω βέβαια την αδυναμία που έχεις ειδικά στο λεγόμενο “ψυχολογικό μυθιστόρημα”, και λυπάμαι που δε σε ικανοποίησα, γιατί αυτό το είδος το συχαίνομαι. Εγώ πάντως δεν στόκρυψα από την αρχή: Κάνω ένα είδος μυθιστορήματος, που έχει μεν σποραδικά προηγούμενα, είναι όμως η πρώτη φορά που γίνεται συνειδητά και δομημένα, και λέγεται Μυθικό Ιστόρημα. Σε τι συνίσταται ένα μυθικό ιστόρημα, πρέπει να το βρεις μόνος σου, βαρυέμαι να σου εξηγώ.
γ) Λυπάμαι γιά το κάπως… rude ύφος μου, αλλά ατεκμηρίωτες βρισιές του τύπου “σποραδικές πινελιές κοινοτοπιών σε ένα μάλλον χονδροειδές και μεγαλόστομο ύφος” ή “αυτοϋπονομεύθηκε ο αφηγητής (αλλά και κατέδειξε το βεληνεκές του)” δεν τις σηκώνω. Σε καλώ λοιπόν σε μονομαχία!
δ) Φράσεις όπως “από τον προαποφασισμένο στιγματισμό του στη συνείδηση του συγγραφέα” δείχνουν πως σώνει και καλά έπρεπε να βρεις “καλούς” και “κακούς” στο μυθιστόρημα, πράγμα που αρνούμαι κατηγορηματικά να πράξω, όπως άλλωστε έγινε και στην ταινία.
ε) Τέλος, ναι, οι λέξεις “κυρελέ” και “την ψάχνω” ή “ψάχνομα”, είναι… αρχαίες, και θα μου επιτρέψεις να επικαλεστώ την ηλικία μου και τα βιώματά μου. Αντιθέτως, ο στίχος “θα φτιαχτούμε όλοι μαζί” ήταν ένα λάθος του Ξαρχάκου και του Τσίγκου, και το έχω επαναφέρει στις δικές μου εκδοχές σε “θα τη βρούμε όλοι μαζί”, αλλά αυτό δε σε πείραξε ποτέ.
Φίλε… Βρυσίδη, διακρίνω μιά τάση σου ν’ασχοληθείς με τον γραπτό λόγο, ίσως μάλιστα και να γράφεις κάπου. Γι αυτό και πρόσεξε, φράσεις οικτρά φασιστικές όπως “αυτό το βιβλίο δεν έχει λόγο ύπαρξης, είναι περιττό” δεν ταιριάζουν σε άνθρωπο που θέλει να λέγεται πνευματικός.
Και μη νομίσεις πως ενοχλήθηκα με την τυχόν “αρνητική κριτική” σου, μ’έχουν πει στον τύπο και “εκ γενετής κρετίνο” (Ραφαηλίδης) και γέλασα πολύ, ακόμα και παρέα μαζί του!
Κώστας Φέρρης