Όλα τα ωδεία (που σέβονται τον εαυτό τους :089:) συστήνουν τα βιβλία του Δημήτρη Πυργιώτη, και το συγκεκριμένο, που αναφέρεις, Κώστα.
Δεν το έχω δει,όμως, για να εκφέρω γνώμη.
Έχω 2 άλλα δικά του: “Η απόλαυση της μουσικής - Εισαγωγή στην ιστορία-μορφολογία της Δυτικής Μουσικής”, μετάφραση από τους Machlis, J. & Forney, K., Αθήνα, 1996 (εκδ. Fagotto)
και " θησαυρός Μουσικών Κλιμάκων",που περιέχει 2048 κλίμακες, δυτικής περισσότερο και λίγες της ανατολικής μουσικής.
Καλογραμμένα είναι και τα δυο, αυτά που έχω.
2048 κλίμακες, κυρίως της δυτικής μουσικής; Πώς γίνεται αυτό; Μέχρι 24 αναφέρουν συνήθως (μείζονα Χ 12 τονικότητες και ελάσσονα Χ 12 τονικότητες). Ακόμη και μετρώντας ξεχωριστά τα διάφορα είδη ελάσσονος κλίμακας, ακόμη και με τις εναρμόνιες τονικότητες (π.χ. Ντο# = Ρεb αλλά γράφονται διαφορετικά), πάλι έχουμε πολλή απόσταση μέχρι τις 2048.
…και είναι και λίγες, λέει, οι ανατολικές κλίμακες….
(και για έναν μορφωμένο και ενημερωμένο μουσικό, δεν χρειάζεται να του παρουσιαστούν όλες μαζί, και οι 2048, τις ξέρει ήδη θεωρητικά και μπορεί, αν κάποτε χρειαστεί και θέλει, να τις γράψει)
Απ’ τη στιγμή που ο συγγραφέας αποδέχεται μονόφθογγες, δίφθογγες μέχρι και δωδεκάφθογγες κλίμακες, τελειώσαμε. Θέμα ορισμού είναι και, όποιος θέλει συμφωνεί ή δεν συμφωνεί με τις απόψεις του συγγραφέα.
@nikos_politis: Δεν ξέρω τι μπορεί να είναι οι μονόφθογγες και οι δίφθογγες κλίμακες (ιδίως οι μονόφθογγες!), θα έπρεπε να διαβάσω μέσα αν είχα το βιβλίο. Αλλά τρίφθογγες έχω συναντήσει, τις πεντάφθογγες φυσικά τις γνωρίζουμε όλοι (πεντατονικές), οι 12φθογγες ήταν ένας νεωτερισμός της δυτικής μουσικής στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα με συγκεκριμένη δικιά του θεωρία, κ.ο.κ.
Έχω σίγουρα συναντήσει πολυφωνικά ηπειρώτικα τραγούδια που στην κύρια φωνή, τον παρτή, χρησιμοποιούν μόνο δύο (ένα παράδειγμα) ή μόνο τρεις (αρκετά συνηθέστερο) βαθμίδες της 5τονικής κλίμακας. Επίσης τρίφθογγα και ίσως και κάνα δίφθογγο σε κάτι περίεργες φωνητικές (μονοφωνικές) παραδόσεις στη Δυτική Μακεδονία.
Αλλά, ενώ κάθε φορά που συναντούσα κάτι τέτοιο έλεγα «πω πω! μόνο δύο νότες!» / «πω πω, μόνο τρεις νότες!», απέξω δεν τα θυμάμαι. Αν είναι σημαντικό, μπορώ να τα ψάξω σε διάφορες σημειώσεις.
Και τι να κάνω εγώ δηλαδή; Είπαμε: με τη μονόφθογγη δεν ξέρω τι εννοεί, δεν έχω διαβάσει το βιβλίο, αν το διάβαζα θα είχα κάποια άποψη. Μεταξύ αστείου και σοβαρού πιθανολογώ να εννοεί κάτι σαν το κομμάτι του Λίγκετι που πόσταρα. (Ο οποίος Λίγκετι εξάλλου κινούνταν κι ο ίδιος μεταξύ αστείου και σοβαρού.)
Για τις υπόλοιπες, αν εξαιρέσουμε τις 5φθ., 7φθ. και 12φθ. που τις γνωρίζω, επίσης δεν ξέρω τι εννοεί. Αλλά ξέρω ότι εννοεί πράγματα εφικτά, υπαρκτά, αφού έχω συναντήσει τέτοιες, έστω κι αν ο συγγραφέας εννοεί άλλες.
Αφού είπαμε ότι αυτό το ερώτημα (τι έχει ο Πυργιώτης) δεν πρόκειται να απαντηθεί όσο δεν τον έχουμε διαβάσει, ας προχωρήσουμε σε κάτι άλλο: εσύ Νίκο τι πιστεύεις / σκέφτεσαι βλέποντας ότι στα περιεχόμενά του αναφέρεται και η μονόφθογγη κλίμακα;
Μα, το τί πιστεύω (σχετικά με τον συγγραφέα), το διατύπωσα ήδη πιο πάνω, #8. Εξυπακούεται ότι, σε ό,τι αφορά τον συγγραφέα, φυσικά και δεν συμφωνώ με τις απόψεις του, άρα δεν παραδέχομαι ύπαρξη μονόφθογγης κλίμακας και
Στο #8 λες και «θέμα ορισμού». Αλλά δεν έχουμε δει τον ορισμό που δίνει ο συγγραφέας.
Ούτε τις απόψεις του ξέρουμε. Μόνο τους τίτλους των κεφαλαίων. Δηλαδή, ποιος αποκλείει για παράδειγμα να λέει ο Πυργιώτης κάτι του στυλ:
Μονόφθογγη κλίμακα.
Μονόφθογγη κλίμακα δεν μπορεί να υπάρξει, επειδή…
Παρά ταύτα, μελωδίες με έναν μόνο φθόγγο έχουν κατά καιρούς γραφτεί, όπως …, όπου παρατηρούμε ότι…
(Άλλη φορά είχε γίνει συζήτηση για ένα βίντεο, άσχετο από μουσική, που είχε τίτλο «[Τάδε σκάνδαλο] - Είμαι υπέρ». Και λέει κάποιος «άμα σε τέτοια πράγματα δηλώνει υπέρ, ούτε που ασχολούμαι μαζί του». Αλλά δεν ήταν υπέρ. Το τι εννοούσε ο Αριστοτέλης Ρήγας με τον τίτλο προέκυπτε από το ίδιο το βίντεο.)