Σημαντική η πληροφορία της Εύας !
Από τα στοιχεία που διαθέτουμε έχουμε τα εξής:
-
Το 1842 έρχονται για πρώτη φορά στο φως οι διηγήσεις για τον Κιόρογλου στην Τουρκία. Αποτελούν ένα προσφιλές ανάγνωσμα για πολλούς ανθρώπους. (*)
-
Το 1868 τυχαία ανακαλύφτηκε το α’ χειρόγραφο του έπους του Διγενή στη μονή Σουμελά, από τον καθηγητή Σάββα Ιωαννίδη (του το παρέδωσε ένας μοναχός, χωρίς να ξέρει τι ακριβώς είναι).
-
Το μαθαίνει ο Σάθας, του το ζητά και το δημοσιεύει για α’ φορά, μαζί με τον Legrand, το 1875.
-
Το 1887, πέφτει στα χέρια του Ιωαννίδη η λαϊκή διήγηση για τον Κιόρογλου, γραμμένη στα καραμανλήδικα, από τους ελληνικής καταγωγής τουρκόφωνους κατοίκους της Καππαδοκίας ( χάρη στους οποίους και διαδόθηκε, και σύμφωνα με τη μαρτυρία της Εύας, ήδη από το 1872 υπήρχε).
Το εκδίδει (το έπος του Διγενή) το 1887, για β’ φορά στην ιστορία του έπους ο Ιωαννίδης και κάνει τις πρώτες συγκρίσεις στα 2 έργα. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μοιάζουν πολύ και ότι μάλλον η διήγηση του Κιόρογλου μιμείται το έπος.
Άποψη που ακολουθεί και ο Ν. Πολίτης. -
Έρευνα συστηματική, μετέπειτα, φανερώνει βέβαια την ύπαρξη ενός κύκλου επικού, από τον οποίο παίρνουν στοιχεία όλοι οι λαοί της περιοχής. Η συστηματική εξέταση και σύγκριση των 2 έργων (έπους και Κιόρογλου) δείχνει αυτή την κοινή καταγωγή.
Περσικά και τουρκικά σστοιχεία πλεονεκτούν στην αφήγηση του Κιόρογλου, έτσι που να μην αφήνουν περιθ’ώρια να μιλήσουμε για μίμηση από το έπος.
[* Σε γραπτό λόγο, γιατί από στόμα σε στόμα κυκλοφορούσαν, φυσικά.]
Ξέφυγα από το θέμα… και από το ερώτημα του Αποστόλη, ε;