ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ (Το Κακο Βοτανι) του David Prudhomme

Ένας 40χρονος Γάλλος, ο Νταβίντ Πρυντόμ, έγραψε ένα κόμικ με τίτλο « Rebetiko, La Μauvaise Ηerbe». Αφορά τον κόσμο των ρεμπετών και τοποθετείται χρονικά τον Οκτώβρη του 1936, εποχή της δικτατορίας του Μεταξά.
Όπως μάλιστα ο ίδιος δηλώνει, εμπνεύστηκε το κόμικ του από τη γαλλική έκδοση του βιβλίου της Γκέιλ Χολστ «Ο δρόμος του ρεμπέτικου».

Τα σχόλια από το [b][u]δημοσίευμα:[/b][/u]
«….Μιας ρεαλιστικής εικονογραφημένης ιστορίας για το ρεμπέτικο, τον κόσμο των ρεμπετών, του χασίς, των τεκέδων, του μπουζουκιού και του μπαγλαμά, της λαϊκής μουσικής, του ζεϊμπέκικου, της φυλακής, του σεξ, των διώξεων, των πολιτισμικών συγκρούσεων, τοποθετημένη στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1936, δηλαδή εποχή δικτατορίας Μεταξά.
Οι ήρωες του Πρυντόμ- «οι επικούρειοι ρέμπελοι της ελληνικής λαϊκής μουσικής», όπως χαρακτηρίζονται σε μια γαλλική κριτική- είναι ρεμπέτες, με ονόματα, όπως, Μάρκος (Βαμβακάρης), Σταύρος, Μπάτης και η χυμώδης Μπέμπα.
…Ως προς την τεκμηρίωση της εποχής, η εικόνα της Αθήνας, των λαϊκών συνοικιών όπου κινούνται οι ρεμπέτες, είναι κάτι παραπάνω από ρεαλιστική. Οι σμπίροι, οι χωροφύλακες του καθεστώτος Μεταξά, δεν θα μπορούσαν να ήταν πιο αληθινοί. Τα δωμάτια-τεκέδες, το κάπνισμα του χασίς, οι γυναίκες με τα κομπινεζόν που αφήνουν τη φαντασία να τρέχει σε σεξουαλικές σκηνές έχουν τη δύναμη ενός ντοκυμαντέρ.
Ο σχεδιασμός των μπουζουκιών και των μπαγλαμάδων ή λεπτομέρειες με τα ψηλά τακούνια των ρεμπετών που ανοίγουν και αποδεικνύεται ότι είναι κρύπτες για τσιγαριλίκια δείχνουν ότι ο Πρυντόμ έχει μελετήσει πολύ τον κόσμο του αθηναϊκού περιθωρίου. Εκείνο που μας αφήνει όμως άφωνους είναι το πώς αποδίδει τα σώματα.
Η κλίση του κορμού, το καμπούριασμα, το κεφάλι προς τα μπρος, το ένα χέρι ελεύθερο, το άλλο μέσα στο μανίκι του ανάρριχτου σακακιού, όλες αυτές οι χειρονομίες που τις λέμε μάγκικες αλλά που αποτελούν τη χαρακτηριολογία ενός κόσμου που κινείται στη λεπτή γραμμή του αλήτη και του δανδή.
Δεν είναι όμως μόνο το εικονογραφημένο μέρος. Η γλώσσα είναι επίσης ιδιαίτερη. Ο Νταβίντ Πρυντόμ μοιάζει να έχει μελετήσει καλά ένα ιδιότυπο Λεξικό της Πιάτσας. Και για να μπορεί να είναι πιο κοντά στην ατμόσφαιρα των αθηναίων ρεμπετών δεν διστάζει να ενσωματώσει στη γλώσσα του ελληνικές λέξεις της αργκό, και ας μη τις καταλαβαίνουν, χωρίς γλωσσάρι, οι γάλλοι αναγνώστες. «Εspece de petit koutsavakides», δηλαδή παλιοκουτσαβάκι, διαβάζουμε κάπου….
…. Γιατί πέρα από την ιστορία της ομάδας των ρεμπετών, ο Πρυντόμ αναδεικνύει εξαιρετικά αυτό τον πολιτισμικό διχασμό της ελληνικής κοινωνίας την εποχή του Τρίτου Ελληνικού Πολιτισμού, όπως αυτοαποκαλούσε την εξουσία της η προπαγάνδα του καθεστώτος Μεταξά («κράμα της διάνοιας του αρχαίου πολιτισμού με τη βαθιά θρησκευτική πίστη του μεσαιωνικού ελληνισμού»)…»

Κρίση να εκφέρουμε για το πόνημα αυτό, εφόσον δεν το έχουμε διαβάσει ακόμα, δεν δικαιούμαστε, βέβαια.
Αλλά…

  1. αρκετά πιασάρικος ο τίτλος!
  2. μόνη πηγή το βιβλίο της Χολστ για την εποχή; Φτάνει;;;
  3. σαν πολλή «τουριστική» η προσέγγιση : τεκέδες και χασίς, αλλά, παρακάτω ; τίποτε, μάλλον.

Ολίγον γραφικά τα βλέπω αυτά και εγώ, επιτρέψτε μου… και εμένα μου έδωσαν (αφού δεν αγοράζω εφημερίδες) και διάβασα το σχετικό ρεπορτάζ, αλλά δεν έμεινα άφωνος με τίποτα απʼ ό τι διάβασα ή είδα. Η απόδοση του «παλιοκουτσαβάκι» με κράμα γαλλικών και «ελληνικής αργκό» μάλλον δυσκολία του πονήσαντος να αποδώσει ικανοποιητικά στη γλώσσα του την έκφραση δείχνει, παρά καλή μελέτη του λεξικού της πιάτσας. Και δεν νομίζω ότι οι Γάλλοι (Άγγλοι, Ελβετοί ή όποιοι) παράνομοι της εποχής είχαν κρύπτες για τις δικές τους ουσίες, διαφορετικές από τα κούφια τακούνια των Ελλήνων συναδέλφων τους. Κοντολογής, όπως λέει και η Ελένη, τουριστική προσέγγιση αλλά χωρίς συρτάκι (αφού δεν είχε ακόμα εφευρεθεί), και παρακάτω, τίποτα μάλλον…

Δεν θα μπώ στον κόπο να παραγγείλω το κόμικ.

έχω το κόμικ εδώ και δύο μέρες, αλλά δεν έχω προλάβει να το διαβάσω…
Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι η εικονογράφηση είναι μαγική!
Δεν μου εξέπεμψε τίποτα το τουριστικό, φυσικά παρατήρησα δυο τρια “λαθάκια” αλλά σε γενικές γραμμές θα ήμουν περήφανος έαν ένα τέτοιο κομικ να έχει εκδοθεί στην Ελλάδα…

Το παραπάνω κόμικ μεταφράστηκε και κυκλοφορεί στα ελληνικά…

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=201857

Εμ, τα γνωστά Ελένη μου.
Βέβαια, για να μιλάει για χασίσια, πρέζες, μπορντέλα και περιθώριο, το συγκρότημα Λαμπράκη, ο Λ. Παπαδόπουλος, το μέγαρο μουσικής, ο Νταλάρας, κλπ, κλπ… μέχρι και η Γαλλική ιντελιγκένσια, ε δε μπορεί, κάτι θα ξέρουν όλοι αυτοί.

Μου κανανε δωρο το εν λογω βιβλιο, το οποιο αποτελει μια φανταστικη ιστορια με αληθινα προσωπα…
Εμενα μου φανηκε αρκετα ομορφο στα σκιτσα, η ιστορια βεβαια δεν μου αρεσε και τοσο πολυ. Παντως ειναι μια αξιολογη προσπαθεια, και κατι καινοτομο στον χωρο νομιζω, αν και ξανατονιζω η ιστορια νομιζω πως χωλαινει…:082:
Το εχει διαβασει κανεις;

Υ.Γ. : και μια παρουσιαση που βρηκα για καθε ενδιαφερομενο

        http://comicoupoli.blogspot.com/2010/12/ρεμπετικο-το-κακό-βοτάνι.html

Δεν το έχω διαβάσει αλλά από άτομο που εμπιστευομαι σε αυτά μου είπε πολύ καλή δουλεια αισθητικά αλλα μέτρια αφηγηση , ας μας πει βεβαια κ κανενας αλλος που το έχει πάρει στα χέρια του.

Η ιστορία είναι πραγματικά μέτρια. Η χρήση έλληνικών εκφράσεων αργκό απο Γάλλο είναι προβληματική. Είναι μια απλή ιστοριούλα. Το σχέδιο είναι φοβερό!!!
Και τα δυο μαζί δεν ξέρω τι αποτελέσμα βγάζουν. Όπως μου το έκαναν κι εμένα δώρο, το έκανε κι εγω μετά απο καίρο, κυρίως γιατί όπως είπε και ο guvs είναι κάτι καινούργιο. Ας στολίζει την βιβλιοθήκη κι ένα κόμικ.
Ενδιαφέρον είναι να δείτε την βιβλιογραφία του.
Gail Holst
Το ρεμπέτικο του Φέρρη
Την ταινία : Nuit sans lune
Και το τραγικό σάιτ για την απαλλαγή του Ρεμπέτικου απο το τετράχορδο και τον Χίωτη.
Έχει και άλλη βιβλιογραφία, απλά δεν θα την γράψω όλη. Δεν θέλει όμως πολύ κανείς για να σκεφτεί απο που προέρχεται η γραφικότητα της αφήγησης. Φολκλόρ. Για εμας τους εδω που τα ζούμε, μας κάνει χαζό και κακογραμμένο. Για έναν Φιλανδό όμως; Δεν ξέρω.

Συμφωνω απολυτα Νικο! Ειναι σα να προσπαθησει ενας Ελληνας να γραψει για την καθημερινοτητα των Βικινγκς! Ειναι αποστασιοποιημενος απο την πραγματικοτητα και φαινεται παρα πολυ νομιζω! Βεβαια για προσπαθεια απο το εξωτερικο ειναι αρκετα καλο (ιδιαιτερα στο σχεδιο!).

Κι εμένα δώρο μου το καναν.
Κι έχω κι εγώ την ίδια γνώμη. “σα να προσπαθησει ενας Ελληνας να γραψει για την καθημερινοτητα των Βικινγκς! "
Συμφωνώ επίσης για το " τραγικό σάιτ για την απαλλαγή του Ρεμπέτικου απο το τετράχορδο και τον Χίωτη.”

Αν τό γραφε κάποιος που έχει σχέση με την ελληνική πραγματικότητα και το ρεμπέτικο μπορεί να ήταν καλό…

Εμένα δε μου το έκαναν δώρο, το έκανα εγώ δώρο σ’ ένα φίλο ο οποίος στη συνέχεια το ξέχασε σπίτι μου, κι έτσι το διάβασα.

Πολύ αυστηρούς σας βρίσκω. Εγώ δεν το βρήκα κακό. Και εν πάση περιπτώσει, αν ένας Έλληνας κάτσει να γράψει για τους Βίκιγκς, το κόμικ είναι ο ιδεώδης χώρος, βλ. Λούκυ Λουκ (γαλλικό κόμικ), ο Αστερίξ στους Βρετανούς / Ισπανούς / Γότθους κλπ. (επίσης γαλλικό), και άλλα που δε διεκδικούν ιστορική ακρίβεια αλλά μυθοπλασία.
Για έργο μυθοπλασίας το βρήκα εξαιρετικό. Ένα από τα βασικά κόλπα του δημιουργού είναι ότι παίρνει μερικές πολύ κλασικές, έως θρυλικές θα έλεγα, φωτογραφίες από την ιστορία του Ρεμπέτικου, και πλέκει μια δική του ιστορία στην οποία τις εντάσσει. Έτσι, ενώ εγώ διαβάζω και παρακολουθώ τι γίνεται, ξαφνικά, από κει που δεν το περιμένω, σκάει μπροστά μου η εικόνα από την περίφημη τάδε ή δείνα φωτογραφία, και βλέπω τον Πρυντόμ (το δημιουργό) να μου κλείνει το μάτι και να μου λέει: “σε ξέρω εσένα, αυτή τη φωτογραφία έχεις περάσει άπειρες εργατοώρες να τη χαζεύεις”.
Βέβαια ο άνθρωπος έχει διαβάσει πάρα πολύ Πετρόπουλο, πράγμα που φυσικά έχω κάνει κι εγώ και όλοι μας αλλά που σήμερα είναι μάλλον ξεπερασμένο. Αλλά όπως ο ορίτζιναλ Πετρόπουλος, αντί να μας διαφωτίσει με τις αμφίβολες πληροφορίες του, κυρίως μας μπόλιασε με τη μυθολογία του ρεμπέτικου, έτσι κι ο Πρυντόμ έρχεται να συμβάλει σ’ αυτή τη μυθολογία. Και κακά τα ψέματα, μας αρέσει η μυθολογία.
Το ότι ορισμένες συκγεκριμένες ανακρίβειες όντως χτυπάνε κάπως άσχημα δεν το αρνούμαι. Αλλά για μένα προσωπικά δε χαλάνε το σύνολο. Υπάρχουν κομίστες που όντως την κάθε λεπτομέρεια καθενός από τα εκατοντάδες καρέ μιας ιστορίας τους την περνάνε από επιστημονική βάσανο, και καλά κάνουν. Αυτό όμως δε σημαίνει πως όποιος δεν έχει διδακτορικό στο ρεμπέτικο, στη φρασεολογία της εποχής, στην ελληνική οργανολογία, στην αρχιτεκτονική της παλιάς Αθήνας κλπ. δε θα πρέπει να σχεδιάζει.

— Νέο μήνυμα προστέθηκε στις 02:21 ::: Το προηγούμενο μήνυμα δημοσιεύθηκε στις 02:04 —

Θα ήθελα να άκουγα και τις γνώμες ανθρώπων που ασχολούνται πιο πολύ με κόμιξ παρά με ρεμπέτικο, αλλά ενώ το παραπάνω λινκ είναι από ένα μπλογκ για κόμιξ εντούτοις δεν υπάρχει κανένα σχόλιο.

ΧΑιρομαι που δεν εσβησε το θεμα, γιατι ακομα και σημερα με ταλανιζει το εν λογω κομικ. Χωρις να παιρνω και τοσο στα σοβαρα το ολο βιβλιο, ειναι κατι που για καποιον που δεν ξερει, τον συναρπαζει και καποιον που ξερει, τον κανει να περναει ομορφα την ωρα του. Νομιζω πως κανενας σοβαρος ανθρωπος δεν θα κατσει να ασχοληθει με τις ανακριβειες, η ενσταση μου εγκειται στο ολο κονσεπτ του κομικ. Περικλη, συμφωνω με αυτα που γραφεις, δε νομιζω πως διεφεραν δραματικα αυτα που εγραψα.
Υ.Γ: Αυτο για τους Βικινγκς ειναι αυτο που λες για τον Πετροπουλο. καποιος που εχει μονο τετοιες αναφορες, καπως ετσι θα μας φαινεται.