Βρήκα άλλη μία σημασία της λέξης “τσαμπουκάς”, την οποία ομολογουμένως δεν γνώριζα:
[…Ο «σαμπουκάς ή τσαμπουκάς» δεν ήταν παρά ο στιγματισμός που προκαλούσε ο ίδιος στο σώμα του, κυρίως στα χέρια, σε εμφανή σημεία και μάλιστα εκεί που ήταν ιδιαίτερα επώδυνος, ώστε να γίνεται ορατός από τους άλλους και κατά συνέπεια να δηλώνεται η σκληρότητά του.
Ταυτόχρονα, ο «τσαμπουκάς», η στίξη, σε άλλη ανάγνωση συμβολίζει τον ανεξίτηλο αυτοστιγματισμό και στιγματισμό του χασισοπότη από την εξουσία και την κοινωνία. Με τον τρόπο αυτό ο χασισοπότης πιστοποιεί τις προθέσεις του, ανεξαρτήτως διώξεων, να μην αλλάζει άποψη και να εξακολουθήσει τον ίδιο τρόπο ζωής και συμπεριφοράς, «κι αν με πιάσει το πολιτσμανάκι, είμαι πάλι μουρμουράκι»…]
Από τη διδακτορική διατριβή:
Η ΧΡΗΣΗ ΤΟΞΙΚΩΝ ΟΥΣΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ(1920-1940), του Δ. Υφαντή.
Το βάζω σ’ αυτή την ενότητα, με αφορμή τη λέξη “τσαμπουκάς”, έχει όμως πολύ ενδιαφέρον η προσέγγιση του θέματος.
Ειδικά στο β’ μέρος, (σ. 209 και εξής) που αναφέρεται στο ρεμπέτικο τραγούδι.
Διαπίστωσα όμως ένα λαθάκι σε αναφορά στο τραγούδι “Μπελεδέρια”:
“…μη ψαρέψεις, μπελεδέρια…” και θυμήθηκα πόσο πολύ μας είχε παιδέψει και εμάς εδώ, ώσπου να καταλήξουμε στο σωστό, το οποίο και δεν αλλοιώνει το νόημα:
“ίσα, ρε, σεις, μπελεδέρια”