Η ελληνική παραδοσιακή και ρεμπέτικη μουσική σκηνή στο Παρίσι

Τους τελευταίους μήνες, από τα μέσα Φλεβάρη, είμαι πια κάτοικος Παρισίου (είπα να ζήσω και εγώ τη ζωή του μετανάστη :sweat_smile:). Από τα πρώτα πράγματα που έκανα μόλις τακτοποιήθηκα εδώ, ήταν να ψάξω και να ανακαλύψω την ελληνική μουσική σκηνή της πόλης. Μουσικοί, μαγαζιά, τόποι συνάντησης, στυλ παιξίματος, μπλεξίματα με άλλες μουσικές…

Μέσα από αυτό το θέμα, θα αποδελτιώνω, σιγά - σιγά και όποτε βρίσκω χρόνο, τις εμπειρίες μου από την ελληνική παραδοσιακή και ρεμπέτικη μουσική σκηνή στο Παρίσι. Επιπλέον, αν είστε στο Παρίσι, πρόκειται να έρθετε ή απλά έχετε και εσείς παρόμοιες εμπειρίες να μοιραστείτε από εδώ, μη διστάσετε να γράψετε.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν…


Ένα από τα πρώτα μαγαζιά με ελληνική μουσική, που επισκέφθηκα στο Παρίσι είναι ο Zagros. Ένα μαγαζί στο 20ο διαμέρισμα, σε μια αρκετά ζωντανή γειτονιά, στο οποίο θα βρεις ένα “μπλέξιμο”, ή “mélange” όπως λένε εδώ, της ελληνικής, τουρκικής και κουρδικής κουζίνας. Το μαγαζί ανήκει στον Αλή, έναν κούρδο μετανάστη από την Τουρκία που στο πέρασμά του από την Ελλάδα για να φτάσει στη Γαλλία, γνώρισε την ελληνική κουζίνα στα νησιά του ανατολικού αιγαίου.

Την ημέρα εκείνη λοιπόν στο μαγαζί είχε ρεμπέτικα με τον Θάνο Μπούρη στο μπουζούκι και τον Αντώνη Νάσιο στην κιθάρα.

Το μαγαζί γεμάτο ασφυκτικά κόσμο, όπου βέβαια υπήρχε η κλασική φασαρία που είτε στην Ελλάδα είτε στην Γαλλία, συνεχίζει να είναι δυστυχώς η ίδια μάστιγα. Όμως η βραδιά συνεχίστηκε στο πίσω μέρος του μαγαζιού ελαφρώς πιο ιδιωτικά μέχρι τις 3++ το πρωί, χωρίς μικρόφωνα. :wink:


Την επόμενη εβδομάδα βρέθηκα σε έναν άλλον ενδιαφέροντα χώρο, στο La Péniche Anako. “Péniche” στα γαλλικά σημαίνει “καΐκι” και ο χώρος αυτός είναι ακριβώς αυτό, ένα καΐκι, το οποίο είναι δεμένο στις όχθες του καναλιού Saint-Martin. Στο εσωτερικό της βάρκας αυτής υπάρχει μουσική σκηνή όπου γίνονται συναυλίες διαφόρων ειδών. Γενικότερα ο χώρος αυτός προσκαλεί μουσικούς που παίζουν διάφορες μουσικές του κόσμου, από Λατινική Αμερική, μέχρι Μαγκρέμπ ή Αρμενία. Γενικότερα όμως, έχει πολύ συχνά μουσικές της μεσογείου και ιδιαίτερα της ανατολικής, της οποίας μέρος είναι και η ελληνική.

Το μέρος αυτό, έχει εξελιχθεί σε σημείο συνάντησης για όλους τους λάτρεις των ειδών αυτών και έχοντας βρεθεί αρκετές φορές εκεί, έχω γνωρίσει πολύ κόσμο που λατρεύει την ελληνική μουσική, γάλλους, έλληνες, τούρκους, κούρδους, μαροκινούς και ό,τι άλλη εθνικότητα μπορείτε να φανταστείτε.

Στις 25/2 έπαιζαν εκεί τρεις έλληνες μουσικοί, ο Πάνος Δημάκης στο μπουζούκι, ο Σωτήρης Λέτσιος στην κιθάρα και η Βανέσσα Κουρτέση στο τραγούδι. Και οι τρεις εξαιρετικοί και ικανότατοι μουσικοί, μαγέψανε το κοινό με το ρεμπέτικο ρεπερτόριό τους. Από το προπολεμικά τραγούδια μέχρι Τσιτσάνη και Χιώτη.

Μια βδομάδα μετά, στις 4/3, στον ίδιο χώρο, βρέθηκαν οι ίδιοι μουσικοί μαζί και με ακόμα άλλους 3 μουσικούς, σε ένα μεγαλύτερο σχήμα που λέγεται The Circle Orchestra. Το σχήμα αυτό, αποτελείται από τους Shushan Kerovp, Θάνος Μπούρης, Βανέσσα Κουρτέση, Elâ Nuroğlu, Sevgi Can, Πάνος Δημάκης και Σωτήρης Λέτσιος, όλοι αυτοί γνωρίστηκαν το 2018 στο Παρίσι και ανταλλάσσοντας μουσικές εμπειρίες και απόψεις, δημιούργησαν μια ενδιαφέρουσα μουσική πρόταση. Στο τέλος του 2021, βγάλανε και το πρώτο τους κομμάτι δικής τους σύνθεσης τον “Κύκλο”.

Στα της συναυλίας, θα αφήσω απλά τα βίντεο να μιλήσουν από μόνα τους. Ήταν εξαιρετικά.


2 βδομάδες αργότερα, βρέθηκα μαζί με δυο φίλους συνρεμπετόφιλους στην Koukla, ένα μικρό ελληνικό μπαρ/μεζεδοπωλείο στο 10ο διαμέρισμα του Παρισίου. Με συνοδεία ελληνικών μεζέδων και ούζων, ο Κωστής Παπαλουκάς και ο Jeremie Fabre (γάλλος λάτρης του ρεμπέτικου), παίξανε ρεμπέτικα σκέτα, χωρίς μικρόφωνα. Στην πορεία, τους συνόδεψε ο Θάνος Μπούρης και η Violette Boulanger, στο βιολί. Η Violette είναι γαλλίδα μιλάει ελληνικά, και έχει εξαιρετικές ικανότητες στο ανατολίτικο βιολί. Θα μας απασχολήσει και αργότερα.


Εν τω μεταξύ, με τους παριζιάνους φίλους συνρεμπετόφιλους, δεν χάνουμε ευκαιρία να ρίξουμε καμιά πενιά.

Εδώ στο πάρκο του Vert Galant, στο κέντρο του Παρισίου, δίπλα στον Σηκουάνα, ένα μεσημέρι του Μάρτη που μας έκανε καλό καιρό, μαζί με τον @NikiforosB βγήκαμε να “ξεσκουριάσουμε”.

Αλλά και μερικές μέρες αργότερα, σε ένα ακόμη κουρδικό μαγαζί το Barak, με μεγαλύτερη παρέα, ελλήνων και γάλλων, ρίξαμε τις πενιές μας μετά φαγητού και ποτού μέχρι αργά το βράδυ.


Η συνέχεια αύριο που θα με αφήσει το YouTube να ανεβάσω και άλλα βίντεο… :joy:

Διαβάστε το 2ο μέρος, εδώ

18 «Μου αρέσει»

Κάτι μου λέει ότι ανακαλύψαμε έναν νέο «anthony bourdain «, αυτή τη φορά όχι στα της γαστρονομίας αλλά του παλιού , καλού, ρεμπέτικου !!!:heart::100::clap:
Μπράβο Χρήστο για το άρθρο !

4 «Μου αρέσει»

ευγε Χρίστο! συνέχισε το reportage!

3 «Μου αρέσει»

Πάντα να ενώνεις τους ανθρώπους και να δημιουργείτε όμορφες στιγμές! Το Παρίσι πάντα είχε δυνατούς παίχτες και ωραίους ανθρώπους, εσείς συνεχίζετε αυτό το νήμα με επιτυχία!

6 «Μου αρέσει»

πραγματικά υπέροχο ρεπορτάζ ! Είναι πολύ ωραίο να βλέπει κανείς τον ελληνισμό να ζεί και να κρατάει έξω .Όντας και εγώ άτομο που έχει ζήσει στα ξένα με έπιανε ρίγος ακούγωντας συνέλληνες να παίζουν .ανυπομονούμε και για άλλα!

5 «Μου αρέσει»

Μπραβο ρε Χρηστο για ολο το νήμα, τις φώτο και τα βίντεο!
Αναμένουμε κι άλλα!

4 «Μου αρέσει»

Πολύ ωραία Χρήστο!

Ο Έλληνας γίνεται πάντα καλύτερος στο εξωτερικό

2 «Μου αρέσει»

Αν κάποιος ανοίξει τους ορίζοντές του, όπως κάνει ο Χρήστος παίζοντας με μουσικούς από διάφορα μέρη, τότε όντως βελτιώνεται. Οι περισσότεροι όμως περιχαρακώνονται στον τρόπο ζωής και τα ερεθίσματα που έμαθαν στην πόλη ή στο χωριό που μεγάλωσαν.

3 «Μου αρέσει»

Όπως το είπες για τους ορίζοντες
Δυστυχώς η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της
Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα, μην χαλάσω το thread

1 «Μου αρέσει»

με αφορμή την ωραία ιδέα του Χρίστου, θα ήθελα να προτείνω και σε άλλα μέλη του Φόρουμ(εξωτερικού) να κάνουν το ίδιο.
δηλαδή ανταπόκριση απο διάφορα μέρη της υφηλίου, οπου ακούγεται Ελληνική Λαϊκή Μουσική.
Απο Έλληνες η αλλοδαπούς.
εχει νομιζω ενδιαφέρον το να ξέρουμε την “σημερινη” χρήση της Μουσικής μας(μετα Ζορμπά και συρτάκι dance εποχής).

2 «Μου αρέσει»

Το ζυγτακί πάντως (και ευτυχώς…) μόνο αλλοδαποί το δουλέψανε, δεν νομίζω έστω ένας ξενητεμένος δικός μας να τσίμπησε…

2 «Μου αρέσει»

οι έλληνες μετανάστες δεύτερης γενιάς βέβαια νομίζω τσιμπάνε πιο εύκολα σε κάτι τέτοια… (δες κάτι “ελληνικούς” γάμους στην Αυστραλία ας πούμε…)

3 «Μου αρέσει»

ε, ναι, για ξενητεμένους μίλησα, που έχουν ελληνική κουλτούρα και σκοπεύουν (ή ελπίζουν) να επιστρέψουν.

Δεν θα μπορούσε να γίνει καλύτερη σύμπτωση από αυτή
Μου πρότεινε κάποιος φίλος που μένει στον Καναδά να πάω εκεί για μπουζουξής(για δεύτερη φορά), και του έθεσα για παράδειγμα την λατερνοποιηση του μπουζουκιού σε αντίστοιχους γάμους σε Αυστραλία, Καναδά, ΗΠΑ

Ρεμπεταδικο του λέω γίνεται να ανοίξουμε να παίζω Μάρκο και Τσιτσάνη;
Λατέρνα με μπουζούκι στρας δεν γίνομαι

1 «Μου αρέσει»

άργησα λίγο, αλλά σήμερα μπορούμε να πιάσουμε τη συνέχεια της μουσικής μας περιήγησης…


Στις 20 Απριλίου βρεθήκαμε πάλι στο Péniche Anako, στη βάρκα στο κανάλι του Saint Martin. Εκεί παίζανε οι Caz’bar, ένα πολυμελές συγκρότημα που παίζουν διάφορες μουσικές της Ανατολικής Μεσογείου, μεταξύ αυτών και ελληνικά παραδοσιακά κομμάτια.

Mahdi M’Kinini: Κανονάκι
Melina Vlachos: Ούτι, τραγούδι
Guillaume Klaval: Κλαρίνο, τραγούδι
Bastien Anthoine: Riq, derbouka, μπεντίρ
Héléna Morag: Βιολί, τραγούδι

Ένα από τα ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά αυτού του συγκροτήματος είναι το πώς διαφορετικά καλλιτεχνικά και πολιτισμικά υπόβαθρα, συγκλίνουν μαζί αναδεικνύοντας τα κοινά στοιχεία των διαφόρων μουσικών της περιοχής.


Και ξανά, ακριβώς μια βδομάδα μετά, πάλι στο Péniche Anako, βρεθήκαμε στις “ελληνικές Τετάρτες”. Μια Τετάρτη το μήνα, οργανώνεται συναυλία με κάποιο διαφορετικό είδος ελληνικής μουσικής. Αυτή τη φορά, είχε “χορούς της Θράκης”.

Οι μουσικοί που παίζανε στην συγκεκριμένη συναυλία ήταν οι Violette Boulanger, Adrien Séguy, Elâ Nuroğlu, Gkiom Klaval και Mahdi M’Kinini.

Όπως βλέπετε, δεν έλειπε ο χορός από τη συναυλία… Όσο χορεύανε, το καΐκι κούναγε πάνω-κάτω!


Κάπου μέσα στους χορευτές, είμαι και εγώ

Δείτε εδώ και ένα ακόμα πιο κοντινό βίντεο της συναυλίας, που ανέβηκε στη σελίδα του event στο Facebook.

Μετά το τέλος της συναυλίας, η φάση συνεχίστηκε στο κατάστρωμα του καϊκιού, σε πιο… μπλουζ ήχους. Σας το ανεβάζω και αυτό για να πάρετε μια ιδέα από το στυλ του κόσμου που πάει σε αυτές τις εκδηλώσεις και από το γενικότερο κλίμα που επικρατεί εκεί.


Παράλληλα, δεν σταματήσαμε να παίζουμε και για την πάρτη μας! Μια Κυριακή μεσημέρι, με καλό καιρό, μαζευτήκαμε με τον @NikiforosB και άλλους φίλους στο La Vilette, ένα από τα μεγαλύτερα πάρκα του Παρισίου. Με μπύρες στο χέρι, βγάλαμε τις κιθάρες μας και ξεκινήσαμε να παίζουμε.

Δυστυχώς ελλείψει μπουζουκιού, βρεθήκαμε στην “άβολη” κατάσταση να πρέπει να παίζουμε εναλλάξ μελωδία στα κομμάτια, αλλά η φάση μας έγινε :slight_smile:


Στις 20 Μαΐου, βρεθήκαμε ξανά στον Zagro, το κουρδικό εστιατόριο που περιέγραψα στην αρχή του πρώτου μηνύματος. Εκείνη την ημέρα παίζανε στο εστιατόριο οι “Periptero”, ένα συγκρότημα ελληνικής μουσικής με έδρα το Παρίσι.

Μπορείτε να τους ακούσετε πιο “καθαρά” από εδώ:

Το μαγαζί ασφυκτικά γεμάτο, αλλά ευτυχώς ο καιρός ήταν καλός και έτσι μπορούσαμε να κάτσουμε και έξω

Όσο περνούσε η ώρα το κέφι τόσο δυνάμωνε…

Μετά τη συναυλία, δεν διστάσαμε να γρατζουνίσουμε λίγο και εμείς!


Κλείνω με μια φωτογραφία, από τον Zagro, που δείχνει πολύ χαρακτηριστικά και ίσως λίγο αστεία, αυτό το “ανακάτεμα” λαών και κουλτούρων που συμβαίνει εδώ στο Παρίσι:

Αυτά για σήμερα, αλλά δεν έχουμε τελειώσει ακόμη την περιήγησή μας (αν τελειώσει ποτέ…)!

14 «Μου αρέσει»