Ενδιαφέρουσα ροζέτα σε μπουζούκι

Από την σελίδα στο Facebook του Παναγιώτη Καφετζόπουλου, είδα αυτό το μπουζούκι με την ροζέτα από (σχεδόν) ακατέργαστο ξύλο κέδρου.

Γράφει γι’ αυτή τη ροζέτα:

Η ροζέτα σε ένα όργανο αλλάζει κάπως τον ήχο. Τον κάνει λίγο να κρύβεται, λίγο διστακτικό, του δίνει μια εσωστρέφεια και λίγο νοσταλγία.

Ήταν λοιπόν ένα απόγευμα της Άνοιξης πάνω στο βουνό. Απ’ τα δεξιά, μακρυά, φαινόταν η θάλασσα. κι απ’ τ’ αριστερά, ακόμα πιο μακρυά, φαινόταν το μεγάλο βουνό. Η φύση οργίαζε μετά τις βροχές του Χειμώνα. Μικρά πράσινα κλωνάρια σε κάθε φυτό, τρυφερά φύλλα γατζωμένα επάνω τους σαν φτερά που θέλουν να πετάξουν και στην κορυφή ένα χρωματιστό λουλούδι σε έκσταση να κοιτάει τον ουρανό. Ένα λουλούδι είναι μια τέλεια ροζέτα. Έχει αρμονία, συμμετρία, είναι και στις τρεις διαστάσεις και έχει πάντα μια κίνηση από μέσα προς τα έξω, σαν έκρηξη. Σκύβεις, το κοιτάς και διδάσκεσαι… Πήγα λίγο πιο πέρα και λίγο παραπέρα μέχρι που το χώμα τελείωσε και άρχισε ο βράχος. Εκεί όλα άλλαξαν. Μέσα από τις χαρακιές της πέτρας έβγαιναν περίεργα χοντρά, στριφτά και ξεραμένα κλωνάρια, σαν φίδια που στέκονταν όρθια. Ήταν το μικρό δάσος με τους άγριους κέδρους. Δεν ήταν η έκρηξη του τώρα που συνέβαινε στα λουλούδια λίγο πιο κάτω, ήταν το απολίθωμα του χρόνου. Ήταν ένα σταματημένο ρολόι ταυτόχρονα τη στιγμή της βαρυχειμωνιάς και τη στιγμή της ξηρασίας.
Δεν μάζεψα λουλούδια. Μάζεψα δυο ξερά κλωνάρια κέδρου να τα βάλω στο όργανο.
Κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να φτιάξει μια ροζέτα που να έχει τη μαγεία ενός ζωντανού λουλουδιού. Μαζεύουμε το ξερό ξύλο και καμιά φορά το αφήνουμε όπως είναι, για να θυμόμαστε, όπως τα βότσαλα που μαζεύουμε απ’ τ’ ακρογιάλι το Καλοκαίρι για νάχουμε να θυμόμαστε τις κρύες νύχτες.

Την ώρα που συνέβαιναν όλ’ αυτά, ένα γεράκι ήταν από πάνω γατζωμένο στον αέρα και μένοντας ακίνητο για πολλή ώρα, κοίταζε… κοίταζε… κι απορούσε!

Πηγή: https://www.facebook.com/photo.php?fbid=630231024126951

Εσάς πώς σας φαίνεται; Είναι πραγματικά όμορφη πινελιά στο μπουζούκι, αλλά πώς άραγε να επηρεάζει τον ήχο;

3 Likes

από ήχο ξέρει καλά ο κυρ-παναγιώτης! πού να το δείς και από κοντά…

2 Likes

Ε, πώς να τον επηρεάζει ρε παιδιά; Όλοι ξέρουμε ότι όσο μεγαλύτερο και ανεμπόδιστο στην έξοδο του ήχου είναι το άνοιγμα ενός καπακιού, τόσο χαρακτηριστικότερο και πιο έντονο είναι το σκάσιμο του ήχου, που παράγεται μέσα στο κοίλωμα σκάφους – καπακιού. Όταν υπάρξει ροζέτα (οποιουδήποτε ύφους και γεωμετρίας), αυτό το σκάσιμο μαλακώνει και, τελικά, εξαφανίζεται εντελώς, π.χ. σε κάποια τούρκικα σάζια που δεν έχουν τρύπα στο καπάκι τους, παρά μόνο ένα μικρό τρυπαλάκι μεγέθους μολυβιού ή, άντε, μαρκαδόρου κάπου πίσω στο σκάφος.

Όταν, πριν 29 χρόνια, επέλεξα να παραγγείλω το καινούργιο μου μπουζούκι (που θα αντικαθιστούσε τον χιλιοσπασμένο Ζοζέφ του ΄50) στον κυρ Παναγιώτη, του περιέγραψα τον ήχο που θα περίμενα. Ήθελα (γιατί με πόναγε…) βροντομπούζουκο να μπορώ να παίζω μόνος μου (δεν έπαιζα με άλλους τότε…) σε ταβέρνα και να ακούγεται και το όργανο, όχι μόνο η αγριοφωνάρα μου. Ήθελα όμως και να παίζω καμμιά φορά και μικρασιάτικα (δεν είχα λάφτα τότε) που δεν τους ταιριάζει το σκάσιμο της πενιάς. Και εκεί μου είπε - Όπα! Δεν γίνονται και τα δύο. Θα σου φτιάξω ωραίο σκάσιμο, αλλά όποτε θα θέλεις ήπιο ήχο, θα σου έχω δόσει μία ροζέτα «κινητή», με ελαστικές υποδοχές, που θα την κοτσάρεις πάνω στην τρύπα και θα την ξεκοτσάρεις όταν θέλεις να παίξεις μόνος σε ταβέρνα. Έτσι κι έγινε, απλά στη διαδρομή (τέσσερις μήνες) η κινητή ροζέτα ξεχάστηκε και αρκέστηκα στη (μόνιμη) ροζέτα της (μετέπειτα) λάφτας μου….

(δεν θα έλεγα όχι αν, σήμερα πιά, ο Μάστορας επέλεγε ένα από τα κλωνάρια κέδρου που σίγουρα του περίσσεψαν, και μου το έδινε «εις αντικατάστασιν» της κινητής ροζέτας που τότε δεν φτιάχτηκε….)

Γειά σου ρε Παναγιώτη!

6 Likes