Μεγαλύτερος ασκός δεν απαιτεί περισσότερο φύσημα, εκτός βέβαια από το αρχικό φούσκωμα. Ένας ασκός έχει μια δεδομένη χωρητικότητα σε αέρα (δε χρησιμοποιούνται ελαστικά υλικά). Όταν φουσκώσει τελείως και συνεχίσεις να φυσάς, ο παραπανήσιος αέρας φεύγει προς το πνευστό και το κάνει να λαλεί. Όταν εισπνέεις, αυτό συνεχίζει να γίνεται με την πίεση στον ασκό. Στο επόμενο φύσημα, ο στόχος είναι να ξανατιγκάρει το ασκί.
Επομένως, περισσότερο φύσημα χρειάζεται όταν υπάρχουν περισσότεροι αυλοί, ή όταν οι (οσοιδήποτε) αυλοί είναι πιο «βαριοί», δηλαδή χρειάζονται περισσότερον αέρα. Όταν δηλαδή ορισμένος χρόνος ήχου απαιτεί ροή περισσότερου αέρα απ’ ό,τι ο ίδιος χρόνος ήχου σε άλλο όργανο.
Υπάρχουν και άσκαυλοι που δεν παίζονται φυσώντας αλλά με φυσερό. Το προσαρμόζουν από τη μια μεριά στη ζώνη του παίχτη κι από την άλλη στον αγκώνα του, ενώ στον άλλο αγκώνα κρατιέται ο ασκός. Όλα λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο, μόνο που ο παίχτης έχει το στόμα του ελεύθερο.
Επομένως, και από φάλαινα να είναι ο ασκός, που λέει ο λόγος βέβαια, το νορμάλ φύσημα όπως σε κάθε γκάιντα συνδυασμένο με τη νορμάλ πίεση επαρκεί για να παίξει το όργανο. Δε χρειάζεται να χοροπηδήξει κόσμος απάνω.
Το εκκλησιαστικό όργανο δουλεύει με αυλούς που φυσιούνται μέσω ενός είδους φυσερού. Όλοι οι αυλοί είναι κλειστοί, και πατώντας το κέθε πλήκτρο του κλαβιέ ανοίγει ο αντίστοιχος αυλός και ακούγεται η νότα του. Παλιά το φυσερό το δούλευε ένας σκλάβος , σταδιακά η τεχνολογία βρήκε διάφορους τρόπους να γίνεται αυτή η δουλειά αυτόματα.
Αναλυτικότερα:
With the exception of water organs, playing the organ before the invention of motors required at least one person to operate the bellows. When signaled by the organist, a calcant would operate a set of bellows, supplying the organ with wind.[68] Rather than hire a calcant, an organist might practise on some other instrument such as a clavichord or harpsichord.[69] By the mid-19th-century bellows were also operated by water engines,[70] steam engines or gasoline engines.[71][72][73] Starting in the 1860s bellows were gradually replaced by rotating turbines which were later directly connected to electrical motors.[74] This made it possible for organists to practice regularly on the organ. Most organs, both new and historic, have electric blowers, although some can still be operated manually.[75] The wind supplied is stored in one or more regulators to maintain a constant pressure in the windchests until the action allows it to flow into the pipes.[76]
, σταδιακά η τεχνολογία βρήκε διάφορους τρόπους να γίνεται αυτή η δουλειά αυτόματα.