Λοιπόν, να θέσω πάλι ένα θέμα δεοντολογίας : Γιά να μιλήσουμε γιά κάτι με σιγουριά, πρέπει πρώτα αυτό να αποδεικνύεται και πειραματικά. Αλλοιώς, κινδυνεύουμε να κάνουμε καφενοκουβέντα ( όχι πως έχω τίποτα με τα καφενεία ).Το θέμα λοιπόν δεν είναι αν παράγονται χαμηλές η ψιλές συχνότητες, αλλά πως «κουρδίζονται» αυτές μεταξύ τους.
Τώρα, αυτό που εγώ γνωρίζω από τριαντάχρονη και βάλε εμπειρία, είναι το εξής : Όσο πιό απλή είναι η κατασκευή του μπράτσου, τόσο καλύτερη και η μετάδοση του ήχου. Όσο πιό πολλές κόντρες, αντικολλητά ξύλα, προεντάσεις και κατά συνέπεια και βέργες, μέταλλα κ.λ.π. τόσο το χειρότερο. Πόσο; Ίσως όχι πάρα πολύ , μιάς και άλλοι παράγοντες παίζουν τον πρωτεύοντα ρόλο.
Εγώ πάντως, έαν αυτό δεν ήταν απαραίτητο, θα επέλεγα την απλόυστερη λύση : Ένα κομμάτι ξύλου γιά όλο το μπράτσο ( βλέπε βιολί, κλασσική κιθάρα, ταμπουράς ). Στο μπουζούκι όμως έχουμε περισσότερες τάσεις και έτσι είμαστε υποχρεωμένοι να χρησημοποιούμε πιό ενισχυμένες κατασκευές .
Και πάλι πιστεύω πως όσο πιό απλές, τόσο το καλύτερο, αρκεί να πετυχαίνουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα : Σταθερό μπράτσο.