Το τσιφτετέλι, που αναφέρεται και με την ελληνική λέξη διπλόχορδο, προέρχεται από τη «διπλόχορδη» τεχνική στο βιολί. Δεν ξέρω πώς νοούνται στα τούρκικα αυτές οι λέξεις, αλλά εγώ θα έλεγα το ικιτέλι «δίχορδο» και το άλλο «διπλόχορδο» (όπως και ήδη λέγεται).
Παράλληλα προς όλα αυτά υπάρχει όντως και το όργανο τσιφτελί, αλλά μην τα μπερδέψουμε όλα.
΄Άλλο το “διπλόχορδο” στο βιολί, όπου προστίθεται μία ακόμα χορδή στις υπάρχουσες αυλακιές, και άλλο το cifteli. Πάντως ναι, όταν πρόκειται για βιολί αναφερόμαστε στην “έξτρα” αυτή χορδή, μιλώντας για διπλόχορδο βιολί και από την τεχνική αυτή ονομάστηκε κατ’ αναλογίαν και ο χορός τσιφτετέλι.
Αυτό λέω κι εγώ.
Δεν προστίθεται, πάντα τέσσερις είναι, αλλά δεν είναι της παρούσης αυτό.
σωστά.
μετακινούν την μια χορδή στο ιδιο αυλάκι με μια άλλη (σε οκτάβα).
Παίρνω την πρωτοβουλία να μετακινήσω αυτή τη σύντομη συζήτηση από την αρχική της θέση γιατί υπάρχουν στοιχεία που μπορούν να της προσδώσουν αυτοτελές ενδιαφέρον.
Λοιπόν, ούτε ο Νίκος έχει δίκιο για το διπλόχορδο ούτε ο Σπύρος. Κι εγώ το ίδιο με τον Σπύρο πίστευα, ότι μετακινούν τη μία χορδή στην αυλακιά της άλλης (μόνο στον πάνω καβαλάρη), αλλά ξέχασα να το γράψω. Και πάλι καλά, γιατί…:
Το παρακάτω βίντεο, αν και δεν έχει σπουδαία ανάλυση (οι έξτρα αυλακιές δε διακρίνονται), έχει αρκετά εύστοχη εικονοληψία. Όταν ξέρει κανείς τι περιμένει να δει, η πλήρης οθόνη και μερικά στοπ καρέ στα κατάλληλα σημεία δεν αφήνουν παρά ελάχιστα στη φαντασία.
Συμπεραίνει κανείς ότι όλα τα διπλόχορδα κομμάτια θα είναι σε τονικότητα Μι (ή όχι;). Έχω δε την εντύπωση ότι είναι πάντα και σε δρόμο ουσάκ, οπότε μιλάμε για μια τεχνική εξαιρετικά περιορισμένης στόχευσης: μόνο για τσιφτετέλια Μι ουσάκ!
ε εντάξει τραβας τη λα προς τη Μι και καπως παιζει, λίγο φάλτσα ψηλά γιατι τη ρίχνεις μια τέταρτη και βουλιαζει αλλά ΟΚ, έχει αυτό το εφέ.
εδω αυτη η χορδή χρησιμοποιείται και ως ισοκράτης:
Ώπα ρε φίλε, αυτός εδώ τι έκανε πάλι;
Καταλαβαίνω μέχρι το σημείο ότι κούρδισε διπλόχορδο και παίζει στη Ρε χορδή, με τη διπλή ψηλή ως ισοκράτη. Αλλά μπορεί να πιάσει τρεις χορδές ταυτόχρονα με το δοξάρι; Ή πιάνει την «μπουργάνα» του ζευγαριού και η ψιλή ηχεί μόνο συμπαθητικά;
Είτε έτσι, είτε και με τις τρεις αν η μετακίνηση της δεύτερης χορδής καθιστά την άβολη γωνία αμελητέα (ιφ γιου σι γουοτ αϊ μιν), τέτοια τεχνική δεν έχω ξαναδεί. Δικιά του πατέντα;
παιζει χιτζαζ σε μπολαχενκ (μι) οπότε έχει 2 μονόχορδα ουσιαστικα: τη ρε και τη μι χορδη. Στη βασική του έκταση παιζει στη ρε με πολλές αλλαγές θέσεων για να χωρέσει όλο σε μια χορδη και μετα ανεβαινει 8βα και παίζει στη Μι, πατωντας πλέον και την ριγμενη χορδη για να ακουστουν οι 8βες
3 χορδες δεν παίζει.παιζει τη ριγμενη+ τη ρε η την μι
είναι μαστορας…
Δηλαδή το ζευγάρι της ψιλής και της χαμηλής (ριγμένης) Μι δεν το χρησιμοποιεί σαν διπλή χορδή, όσο παίζει μελωδία στη Ρε, αλλά σαν δύο ξεχωριστές από τις οποίες χρησιμοποιεί την μπάσα για ίσο;
Et il y en a un autre que je n’avais pas remarqué. Le taxim à la fin est joué en doubles cordes, avec la corde de la accordée en mi.
Ce serait Ogdontakis, par hasard ?
Un auditeur turc sur YT commente. <en Turquie, cette chanson s’intitule.
« Süt İçtim Dilim Yandı ».
(J’ai bu du lait et ma langue a brûlé) 
et la même chose avec
Madlen Araradian, Nick Doneff, Marko Melkon
Disque traditionnel
Armenians on 8th Avenue.
Ici, Semsis a également abaissé le sol en ré.
INCROYABLE !!
Ses quatre cordes doivent toutes être accordées en ré
Encore une vidéo où l’on comprend assez bien ce qui se passe :
Au-delà de la touche du violon, les cordes sont clairement visibles. Les deux aiguës (Mi et La normalement) sont rapprochées l’une de l’autre, loin de la troisième. Cela confirme donc l’entaille supplémentaire dans le chevalet inférieur. Elles sont accordées en Mi-Mi à l’octave : autrement dit, le Mi normal n’a pas été modifié du tout, tandis que le La a été abaissé en Mi et déplacé.
Au niveau de la touche, les cordes ne sont pas visibles ; on ne peut donc pas déterminer si elles sont parallèles (c’est-à-dire si, pour le La abaissé en Mi, il y a également une entaille supplémentaire dans le sillet supérieur) ou si, en haut, elles passent toutes les deux dans l’entaille du Mi normal. Il y a toutefois un passage dans le taksim, vers 2:50, où il ne joue que sur le Mi grave, tandis que sa corde jumelle, le Mi aigu (normal), joue en bourdon. Cela suppose une distance minimale entre les deux cordes sur toute leur longueur. Si elles étaient réunies au niveau du sillet supérieur, elles seraient tellement proches l’une de l’autre dans les positions de la première position que je ne pense pas qu’il pourrait n’en jouer qu’une seule, et en particulier celle située à l’intérieur.
Ainsi, au final, toute la description que nous avons vue plus haut — des entailles supplémentaires pour le La>Mi dans les deux chevalets — est confirmée.
Je crois que, pendant tout le solo de six minutes, il ne descend jamais en dessous de la tonique Mi. Mais s’il le voulait, il dispose de la troisième corde à vide, le Ré, précisément pour cela. Elle est un ton plus bas que la deuxième. Personnellement, cela m’a rappelé les anciennes lyres (thrace, du Dodécanèse et diverses lyres non grecques), dont la troisième corde est un ton plus bas que la première et qui est utilisée uniquement à vide pour le degré Rast.
Ce que je ne comprends pas, c’est comment se produit le fameux « geignement » (fausseté) entre les deux Mi, qui est la caractéristique par excellence du son de la corde double. Si elles n’étaient pas parallèles mais formaient un angle aigu entre elles, je le comprendrais. Mais ce n’est pas le cas.
Le La, en se désaccordant jusqu’au Mi, se détend-il au point de former une sorte de ventre et de fausser les intervalles sous la pression de l’archet0?
(Bon sang, si seulement je savais formuler tout ça dans un grec acceptable. J’espère que quelqu’un comprend ce que j’essaie de demander…)
Ouh là, ici, mais qu’est-ce qui se passe ? Encore un Koukouláris à double corde ; l’image est moins nette, mais les cordes sont à des distances normales, du moins en bas.
Et voici un autre instrument à double corde, accompagné d’une viole, interprété par le regretté Ilias Soukas. Je ne sais pas quel accordage a été utilisé.
