Η λογική μου εμένα είναι ότι καλές μεν οι διασκευές αλλά ακόμη καλύτερες οι χορωδιακές συνθέσεις. Το ίδιο πιστεύω π.χ. και για την κλασική κιθάρα που όλοι παίζουν διασκευες Μπαχ, Αλμπένιθ κλπ αλλά πολλούς συνθέτες του οργάνου τους ξέρουμε μόνο για τις ασκήσεις τους. Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει. Αν δεν τραγουδήσουν οι χορωδίες χορωδιακά, ποιός θα τα τραγουδήσει;
Αν πάλι, δεν μας αρέσουν οι χορωδίες;
Αν δεν σας αρέσουν να τις αποφεύγετε 
2 „Gefällt mir“
Ναι, όντως, αλλά από την άλλη είναι ενοχλητικό να ακουμπάω κατά λάθος την οθόνη σ’ ένα σημείο και να μου βγάζει καρδούλα χωρίς να έχω τέτοια πρόθεση.
Κατά τα άλλα συγκαταλέγομαι κι εγώ στο εκ του προχείρου”κόμμα” που που του άρεσε η συγκεκριμένη χορωδιακή απόδοση, άσχετα από τον σχολικό “μύθο” ότι οι γυναίκες τραγουδούσαν το συγκεκριμένο τραγούδι, ενώ ενδεχομένως τραγουδούσαν κάποιο άλλο ή και κανένα, άσχετα κι αν πρόκειται για “πραγματικά” παραδοσιακό ή όχι κλπ.
Από την άλλη πάλι, αν δεν είναι πραγματικά παραδοσιακό, τότε, τίνος είναι;
Του Ιωάννη Σακελλαρίδη (1904) σε στίχους του Περεσιάδη, από την παράσταση του θεατρικού έργου του τελευταίου “Ο χορός του Ζαλόγγου”, που ανέβηκε αρχές Ιουλίου 1904
Να βάλουμε και τους πρωτότυπους στίχους:
Έχε γεια καημένε κόσμε, έχε γεια γλυκιά ζωή
και συ δύστυχη πατρίδα έχε γεια παντοτινή
Έχετε γεια βρυσούλες, λόγγοι, βουνά, ραχούλες
Οι Σουλιώτισσες δε μάθαν, για να ζούνε μοναχά
ξέρουν πώς και να πεθαίνουν, να μη στέργουν τη σκλαβιά
Σα να παν σε πανηγύρι, σ’ ανθισμένη πασχαλιά
μες τον Άδη καταβαίνουν, με τραγούδια, με χαρά
2 „Gefällt mir“
Ο σκοπός πάντως έχει γίνει δευτερογενώς παραδοσιακός:
1 „Gefällt mir“
Στην Κάλυμνο το λένε «Βρυσούλες» (αμφίβολο αν θυμάται κανείς γιατί), ή «Ελένη» επειδή το πρώτο δίστιχο που λένε συνήθως είναι «Με τα μάτια μου την είδα την Ελένη στον γιαλό…», και μετά συνεχίζουν με ελεύθερη συρραφή. Αλλά με αναζήτηση «Κάλυμνος Βρυσούλες» δε βρήκα καμιά εκτέλεση της προκοπής, οπότε έβαλα «Κάλυμνος καλαματιανά» και το βρήκα εύκολα.
Αυτό ως ένδειξη του πόσο κλασικός είναι ο σκοπός στην Κάλυμνο: όποτε παίζουν καλαματιανά, μέσα στα 3-4 πρώτα θα είναι σίγουρα αυτό. Ποτέ-ποτέ όμως δεν έχω ακούσει να λένε τα λόγια του Χορού του Ζαλόγγου. Μόνη τους ανάμνηση ο τίτλος Βρυσούλες.
Με τον ίδιο τρόπο έχουν γίνει δευτερογενώς παραδοσιακά, είτε σ’ όλη την Ελλάδα είτε σε συγκεκριμένους τόπους, διάφορα τραγούδια που κατά καιρούς διδάσκονταν στο σχολείο: του Κίτσου η μάνα, Ένα νερό κυρα-Βαγγελιώ, Κώτω στον γιαλό, Με του Μαγιού τις μυρωδιές κ.ά. Συνήθως όμως παραμένουν ανεξέλικτα και σχεδόν πανομοιότυπα από τόπο σε τόπο. Οι καλύμνικες Βρυσούλες είναι μάλλον σπάνια εξαίρεση όπου ο σχολικής προελεύσεως σκοπός ενσωματώθηκε σ’ όλη τη διαδικασία συλλογικής προφορικής αναδημιουργίας και απέκτησε ρευστή μορφή.
Αμ’, τις αποφεύγουμε! (αν βέβαια είμαστε περισσότεροι από έναν (την αφεντιά μου…), ώστε να χρειαστεί πληθυντικός)… 
Αν βέβαια σε κάποιον δεν αρέσουν γενικά οι χορωδίες, αυτό δεν ανοίγει καμιά συζήτηση. Δε σ’ αρέσουν; Γούστο σου.
Το ζήτημα που τέθηκε εδώ ήταν άλλο: η προσέγγιση μιας συγκεκριμένης χορωδίας σ’ ένα κομμάτι τύπου ελληνικού παραδοσιακού (που τελικά δεν είναι μεν αληθινό παραδοσιακό αλλά αυτό δεν έχει σχέση με τη συγκεκριμένη συζήτηση), το οποίο διασκεύασε.
Ε, το να λέμε «εγώ δεν ακούω χορωδίες» δε μας πάει πουθενά. Όποιος ακούει χορωδίες, ας τοποθετηθεί. (Υπήρξαν ήδη τοποθετήσεις.) Έχει κι ανθρώπους που δεν ακούν ρεμπέτικα, και φυσικά το σεβόμαστε, αλλά δεν περιμένουμε να μπουν σε κάποια συζήτηση του φόρουμ να μας πουν ότι δεν ακούν ρεμπέτικα.