Η κροκοδείλω (on selfishness)

Μου 'πες να 'ρθω το βραδάκι
σπίτι σου για αργιλεδάκι
Κι αν θα φέρω τα καλά
συ θα κάνεις το λουλά

Άιντε φτιάξε το τσιμπούκι
μπας και δούμε μαστουρλούκι
Μα εσύ, μωρή, 'χες δόλο
κορκοδείλα το 'πιες όλο

Σκύλα, μ’ άφησες χαρμάνη
ό,τι πιάσω απ’ το ντουμάνι
Άιντε φτιάξε άλλον ένα
μπας και βγει καμιά για μένα

Μα ξανά δεν πήρα ρόλο
πάλι μόνη το 'πιες όλο
Άσπρο πάτο, μαύρο κώλο
μοναχή σου το 'πιες όλο

Άιντε φτιάξε έν’ ακόμη
και το μαύρο μας τελειώνει
Άιντε κάνε τον αφράτο
με το τελευταίο μαύρο

Κάνω για να πάρω τζούρα
με χτυπάς με τη μαγκούρα
Άσπρος σκύλος, μαύρος σκύλος
βρε δεν έχει μείνει ψύλλος

Το παιδί που είχες φίλο
το 'πε, είσαι κροκοδείλω
Το 'πε οτί 'σαι κροκοδείλω
το παιδί που είχες φίλο

Κι άσπροι ανθρώποι, μαύροι ανθρώποι
όλοι τρέμουνε την Πόπη
Που του μαχαλά τ’ αλάνια
όλα τ’ άφησε χαρμάνια

Ε μα είναι κι ο ήρωας-αφηγητής λίγο χαλβάς, έτσι;

2 „Gefällt mir“

Θα το μελοποιήσεις;

Δούλευα ένα σκοπουλάκι αυτές τις μέρες, και μπορεί να ταιριάζει. Έχω κάνει ένα πρόχειρο ντέμο, με λόγια ό,τι να ‘ναι για προσωρινά, έτσι για να βγει η ηχογράφηση. Απλώς στο δικό σου το πρώτο δίστιχο κάθε τετράστιχου θα το λέμε δις. Ρίξε μια ματιά:

2 „Gefällt mir“

Κάποιες διορθώσεις

Καλύτερα

Μα ξανά δεν πήρα ρόλο
πάλι μόνη το 'πιες όλο
Άσπρο πάτο, μαύρο κώλο
σκύλα, πάλι το 'πιες όλο

Καλύτερα

Άιντε φτιάξ’ ενάν ακόμη
και το μαύρο μας τελειώνει
Άιντε κάν’ τονε κι αφράτο
με το τελευταίο μαύρο

Καλύτερα

Κάνω για να πάρω τζούρα
με βαρείς με τη μαγκούρα
Άσπρος σκύλος, μαύρος σκύλος
και δεν έμειν’ ούτε ψύλλος

Σίγουρα βρίσκεται πολύ πιο κοντά στον ιστορικό Ευώδιο από ότι ο ήρωας-αφηγητής στις θρυλικές Ξόβεργες ή ακόμα και τον γιουχαρισμένο Νέο μεμέτη, αλλά να πούμε in his defense ότι όλη η γειτονιά σκιάζεται το Καλλιοπάκι.

Με μερικές ακόμα διορθώσεις, η τελική (τελικότερη;) μορφή:

Η κροκοδείλω (Μου 'πες να 'ρθω το βραδάκι)

On antisocial behavior in the context of a communal social-interactional modality.

Μου 'πες να ‘ρθω το βραδάκι
σπίτι σου γι’ αργιλεδάκι
Κι αν θα φέρω τα καλά
συ θα κάνεις το λουλά

Άιντε φτιάξε το τσιμπούκι
μπας και δούμε μαστουρλούκι
Μα εσύ, μωρή, 'χες δόλο
κορκοδείλα το 'πιες όλο

Σκύλα, μ’ άφησες χαρμάνη
ό,τι πιάσω απ’ το ντουμάνι
Άιντε φτιάξε άλλον ένα
μπας και βγει καμιά για μένα

Μα ξανά δεν πήρα ρόλο
σκύλα, πάλι το 'πιες όλο
Κι άσπρο πάτο, μαύρο κώλο
μοναχή σου το 'πιες όλο

Άιντε φτιάξ’ ενάν ακόμη
και το μαύρο μας τελειώνει
Άιντε κάν’ τονε κι αφράτο
με το τελευταίο μαύρο

Κάνω για να πάρω τζούρα
με βαρείς με τη μαγκούρα
Κι άσπρος σκύλος, μαύρος σκύλος
τώρα δεν υπάρχει ψύλλος

Το παιδί που είχες φίλο
το 'πε οτί 'σαι κροκοδείλω
Και του μαχαλά τ’ αλάνια
όλα τ’ άφησες χαρμάνια

Κι άσπροι ανθρώποι, μαύροι ανθρώποι
όλοι εσένα τρέμουν, Πόπη
Νεροσαύρα 'πό το Νείλο
γεια σου, Πόπη, κροκοδείλω!

Καλό είναι, και τεχνικά σαφώς αρτιότερο από τα άλλα δύο. (Και πριν τις διορθώσεις πάλι ήταν.) Αλλά αφού ακόμη το σουλουπώνεις, και μάλιστα δημόσια, κάνε κάτι και με την ατυχή ρίμα «αφράτο / μαύρο», είναι κατά τη γνώμη μου το μόνο αδύναμο σημείο. Όλο το υπόλοιπο όχι απλώς δεν έχει λάθη αλλά έχει και σημεία ευρηματικής ευρυθμίας.

2 „Gefällt mir“

Ως άλλος λοιπόν Διονύσιος Σολωμός, βράζοντας στο ζουμί της τελειομανίας μου κι όλο “σκατά” μουρμουρώντας, απέβην εις εκδοχήν τελειωτέραν:

Μου 'πες να ‘ρθω το βραδάκι
σπίτι σου γι’ αργιλεδάκι
Κι αν θα φέρω τα καλά
συ θα κάνεις το λουλά

Άιντε φτιάξε το τσιμπούκι
μπας και δούμε μαστουρλούκι
Μα εσύ, μωρή, 'χες δόλο
μοναχή σου το 'πιες όλο

Σκύλα, μ’ άφησες χαρμάνη
ό,τι πιάσω απ’ το ντουμάνι
Άιντε φτιάξε άλλον ένα
μπας και βγει καμιά για μένα

Μα ξανά δεν πήρα ρόλο
σκύλα, πάλι το 'πιες όλο
Κι άσπρο πάτο, μαύρο κώλο
κορκοδείλα το 'πιες όλο

Άιντε φτιάξ’ ενάν ακόμη
και το μαύρο μας τελειώνει
Άιντε κάν’ τονε να τρίζει
κι άναφ’ τονε να γυρίζει

Κάνω για να πάρω τζούρα
με χτυπάς με τη μαγκούρα
Κι άσπρος σκύλος, μαύρος σκύλος
τώρα δεν υπάρχει ψύλλος

Το παιδί που είχες φίλο
το 'πε οτί 'σαι κροκοδείλω
Και του μαχαλά τ’ αλάνια
όλα τ’ άφησες χαρμάνια

Κι άσπροι ανθρώποι, μαύροι ανθρώποι
όλοι εσένα τρέμουν, Πόπη
Νεροσαύρα 'πό το Νείλο
γεια σου, Πόπη, κροκοδείλω!

αντε ολοι μαζί, να το μελοποιήσουμε.

άλλαξα κατι ψιλά για την πενιά..

σε τι δρομο λέτε?

“Η κροκοδείλω”

Μου 'πες να ‘ρθω το βραδάκι
σπίτι σου γι’ αργιλεδάκι
’ Γω να φέρω τα καλά
'συ να κάνεις το λουλά.

Άιντε φτιάξε το τσιμπούκι
μπας και δούμε μαστουρλούκι
’ σύ, μωρή, 'χες δόλο
μοναχή σου, το 'πιες όλο.

Σκύλα, μ’ άφησες χαρμάνη
ό,τι πιάσω απ’ το ντουμάνι
Άιντε φτιάξε άλλον ένα
μπας και βγει καμιά για μένα.

Μα ξανά δεν πήρα ρόλο
σκύλα, πάλι το 'πιες όλο
Κι άσπρο πάτο, μαύρο κώλο?
κορκοδείλω το 'πιες όλο.

Άιντε φτιάξ’ ενάν ακόμη
και το μαύρο μας τελειώνει,
άιντε κάν’ τονε να τρίζει
κι άναφτονε , να γυρίζει.

Κάνω για να πάρω τζούρα
με χτυπάς με τη μαγκούραά

ασπρος σκύλος, μαύρος σκύλος,

τώρα δεν υπάρχει ψύλλος.

Το παιδί που είχες φίλο,
το’πε εισαι κροκοδείλω,
και του μαχαλά τ’ αλάνια
όλα τ’ άφησες χαρμάνια.

Ασπροι μαύροι οι ανθρώποι
όλοι ‘σένα τρέμουν Πόπη,
νεροσαύρα απ’ το Νείλο
γεια σου Πόπη, κροκοδείλω!

2 „Gefällt mir“

Es sei klargestellt, dass „κροκοδείλω“ die feminine Form von „κροκόδειλος“ ist, hier mit der modernen Slangbedeutung.

Keine Rede von Krokodilstränen! Ein „Krokodil“ ist ein Haschischraucher/-konsument, der den Joint systematisch verspätet an den Nächsten weiterreicht und sich mehr als seinen fairen Anteil nimmt. Und mit „Joint“ meine ich nicht „γάρο“ im zypriotischen Griechisch (Esel).

Die Liedzeilen
„Alles, was ich sehe, wird braun.
Während die Sonne den Boden verbrennt.“
stammen nicht von mir, sondern von Grigoris Arnaoutoglou.