Η συζήτηση επικεντρώνεται στο ντοκιμαντέρ “Ηλίας Πετρόπουλος - Ένας Κόσμος Υπόγειος”, που ασχολείται με την πρωτοποριακή εργασία του λαογράφου Ηλία Πετρόπουλου, ο οποίος εστίασε στο περιθώριο της ελληνικής κοινωνίας. Ο vasilisgr παρουσιάζει τον Πετρόπουλο ως έναν πολέμιο του ακαδημαϊσμού και των καθιερωμένων αντιλήψεων, ενώ άλλοι χρήστες όπως ο pepe αναφέρουν την επιρροή του Πετρόπουλου στην προσωπική τους διαμόρφωση αντίληψης, παρόλο που αργότερα τον κριτίκαραν. Το ντοκιμαντέρ αποτελεί έργο θαυμασμού, όπως επισημαίνει ο pepe. Η συζήτηση καλύπτει επίσης ζητήματα τεχνικά, όπως το προβληματικό link που αναφέρει ο nikos forlan και άλλοι χρήστες. Συμπληρωματικά σχόλια εστιάζουν στη λογοτεχνική αξία των έργων του Πετρόπουλου και την επίδραση του περιεχομένου του στους αναγνώστες.
«Παρουσιάζω τον κόσμο με ένα διαφορετικό βλέμμα, από ό,τι μας έμαθαν στο σχολείο ή στο στρατό. Πιστεύω πως ο καθένας έχει δικαίωμα να βλέπει την κοινωνία με το δικό του βλέμμα. Προσωπικά με ενδιαφέρει περισσότερο ο Διάβολος παρά ο Θεός» Ηλίας Πετρόπουλος: Πνεύμα ανήσυχο και ερευνητικό, πολέμιος των ακαδημαϊκών και του κατεστημένου, ο Πετρόπουλος ήταν ο πρώτος λαογράφος στην Ελλάδα, που ασχολήθηκε με το περιθώριο και κατέγραψε πρόσωπα και πράγματα περιφρονημένα από την επίσημη ιστορία της χώρας του. Σκηνοθεσία: Καλλιόπη Λεγάκη Διάρκεια: 61’ http://video.google.com/videoplay?docid=4994891152687042789
Είναι γυρισμένο το 2005. Αρκετό καιρό πριν, και έχουν προλάβει να υπάρξουν πολλές κουβέντες σχετικές, με τούτο το θέμα.
Έτσι στα γρήγορα: http://www.rembetiko.gr/forums/search.php?searchid=2994492
Επίσης εκτός από την παρουσίαση του ντοκιμαντέρ, τι άλλο θες να πεις, που δεν λες;
Σε μένα οδηγεί.Με Chrome ανοίγω. Δεν είναι κάτι σημαντικό, απλά στην αναζήτηση πάτα Ηλίας Πατρόπουλος, και θα δεις ότι όντως υπάρχουν πολλές συζητήσεις.
Ο Πετρόπουλος υπήρξε βασικό ανάγνωσμα για μένα και πολλούς παρομοίους κατά την εφηβεία - μετεφηβεία μου, συντέλεσε στη διαμόρφωση της οπτικής μου για το ρεμπέτικο και στην καθιέρωση διάφορων μύθων, και αργότερα, με τα χρόνια, ήρθε ο καιρός της αποκαθήλωσής του. Έχοντας φτάσει στο σημείο να τον απορρίπτω γενικώς, ως προχειρατζή, νάρκισσο (στη γραφή του) κ.ά., τελικά χάρηκα που το ντοκιμαντέρ μου ξανάδωσε την ευκαιρία να των δω πιο θετικά.
Δείτε το. Φυσικά είναι φτιαγμένο από κάποιον που θαυμάζει τον Πετρόπουλο, συνεπώς όχι αμερόληπτο, αλλά δεν παύει να είναι ενδιαφέρον.
— Νέο μήνυμα προστέθηκε στις 13:51 ::: Το προηγούμενο μήνυμα δημοσιεύθηκε στις 13:51 —
Συνεχίζοντας την σκέψη του pepe, ήταν η προσωπική μου εποχή, που με αυτά που είχα στο κεφάλι μου (Πετρόπουλος, 3-4 βιβλία, έτυχε να τον διαβάσω πρώτο και κανά δυο βιβλία άλλα) άκουγα μόνο ο,τι έκανε χρουτς χρούτς, θύμιζε παρανομία και ήταν προ του 40. Περασμένα ξεχασμένα…
Άμα δεν σας ανοίγει, δεν είναι τίποτα. Πατήστε στην αναζήτηση Ηλίας Πετρόπουλος, και θα σας οδηγήσει εκεί που θα σας πήγαινε και το λινκ.
My first book was “Underworld and Karagiozis”, which I read when I was about 15, and it really thrilled me. I still appreciate it today. About two years later, I bought “Of the Prison”, which essentially failed to thrill me, but since I was interested in tattoos and their history… well, it was okay. I also got “Rembetology”, which didn’t disappoint me for what it was.
Years later, I acquired “The Good Thief’s Handbook”, “Kaliardá” and “The Brothel”. With these books, I started to feel that I had no more money to give Petropoulos.
Recently, I thought about buying “Rebetika Songs”, but after reading through the forum, I decided not to.
ZARAZ
(Κουνάβης Ευώδιος, ποιητής (εκ του προχείρου και εν πλήρει φορμαλισμώ))
14
ETKK is a masterpiece, in any case. And the RTs, if viewed not as a scientific but as a quasi-literary achievement.
Petropoulos is a good literary writer. He can be a bad one too, when he simply provokes, but even then his Greek is very spirited. Very carefully crafted, with an anti-intellectual approach that makes it even sharper. Petropoulos is not a flawless scholarly source. He is, however, a driving force for countless researchers and almost always an enjoyable read. Rebetiko Songs is a monumental outdated work, with some astonishing texts and photographs. The books’ aesthetics, with their pheasants and so on, are fantastic. My favourites are Corpses Corpses Corpses and The Mythology of Berlin. None of them are related to the rebetiko underworld and so on and so forth. As far as rebetiko is concerned, Petropoulos had understood the rebetes intuitively from an early stage. He was not the cold, intellectual researcher working from his office and the internet. He had travelled countless miles, got to know rebetes, and used all sorts of tricks to obtain material, which, to his credit, he made available.
