Μιας και λατρεύω τη μουσική και έχω διαβάσει και κάποια πράγματα για αυτήν, θα ήθελα από όποιους θέλουν να ακούσω καλές προτάσεις για βιβλίο για τα ρεμπέτικα. Όχι μουσικολογικά, μα κοινωνικά, λαογραφικά και πάει λέγοντας. Παρατήρησα ότι στο φορούμ οι περισσότεροι από τους ενεργούς (για να μην πω όλοι) είναι ψαγμένοι επί του θέματος, οπότε βασίζομαι στις προτάσεις σας!
Ευχαριστώ.
AI-generated summary
Στη συζήτηση για βιβλιοπροτάσεις σχετικά με τα ρεμπέτικα, ο Ανεστάκος αναζητά προτάσεις για βιβλία που προσεγγίζουν το ρεμπέτικο από κοινωνιολογική, λαογραφική και άλλη οπτική. Προτάθηκε η αυτοβιογραφία του Μάρκου Βαμβακάρη και του Βασίλη Τσιτσάνη, καθώς θεωρούνται σημαντικές για το θέμα. Ο Νίκος Πολίτης επισημαίνει ότι είναι δύσκολο να βρεθούν αμιγώς κοινωνιολογικά ή λαογραφικά βιβλία για το ρεμπέτικο, αλλά προτείνει το βιβλίο του Στάθη Γκώντλετ για επιστημονική προσέγγιση στο ρεμπέτικο. Ο Πίκινος προειδοποιεί για ανακρίβειες και παραπλανήσεις, ενώ προτείνει τη σημασία της ακρόασης των ίδιων των τραγουδιών. Ο χρήστης pepe περιγράφει πώς, στην αναζήτηση γνώσεων, ακόμα και τα “κακά” βιβλία μπορούν να έχουν αξία στη διαδικασία μάθησης. Οι συζητήσεις αναφέρονται σε διάφορα βιβλία και πόρους, υπογραμμίζοντας την πολυπλοκότητα αλλά και τη γοητεία του να εμβαθύνει κανείς στον κόσμο του ρεμπέτικου μέσα από τη βιβλιογραφία.
ξεκινα με τις βιογραφιες του Μαρκου και του Τσιτσανη…
Ο τρόπος με τον οποίο θέτεις το θέμα, Ανεστάκο, είναι όχι μόνο πολύ γενικός αλλά και αντιφατικός: αμέσως αμέσως, τα όποια “κοινωνικά” βιβλία για ρεμπέτικο (μάλλον εννοείς κοινωνιολογικές προσεγγίσεις) δεν ασχολούνται παρά μόνο παράπλευρα με τη μουσική, όσα από αυτά ασχολούνται. Λαογραφικά βιβλία δεν υπάρχουν, παρ’ όλο που ο Πετρόπουλος ονομάτισε την “έρευνα” που έκανε, λαογραφική και τον εαυτό του “λαογράφο”. Το “πάει λέγοντας” θα χρειαζόταν πάρα πολλές διευκρινήσεις. Για να τελειώνουμε, οι προτάσεις που θα μπορούσαν να γίνουν θα αθροίζονταν σε σίγουρα πάνω από εκατό βιβλία, που δεν είναι δυνατόν και δεν πρέπει να αγοραστούν όλα μαζί και να διαβαστούν, κάτι που θα χρειαζόταν χρόνια.
Η αυτοβιογραφία του Μάρκου σίγουρα είναι ένα από τα πρώτα βιβλία που θα διαβάσεις. Για τον Τσιτσάνη, που και αυτός στις πρώτες σου προτεραιότητες θα τοποθετηθεί, υπάρχουν πολύ περισσότερα από ένα βιβλία. Και υπάρχουν και πάρα, μα πάρα πολλά ακόμα. Πρέπει όμως, μόνος σου, να ψάξεις σε κατάλληλους χώρους, βιβλιοθήκες, στέκια κλπ. και να βρείς σιγά σιγά προς τα πού σε πηγαίνει η διαίσθησή σου. Όταν σκεφτείς “θέλω να μάθω για αυτό το συγκεκριμένο θέμα ή πρόσωπο", τότε μπορείς άνετα να θέσεις το ερώτημα “Από ρεμπέτικο, δεν έχω διαβάσει ακόμα τίποτα. Θέλω να ξεκινήσω με αυτό. Τι λέτε;”
Τον Πετρόπουλο, πάντως, άσ’ τον για αργότερα. Έχει πάρα πολλές ανακρίβειες, εμμονές και παραπλανητικές πληροφορήσεις που, σε συνδυασμό με τον μύθο που κουβαλάει θα μπορούσε να γίνει επικίνδυνος.
Νίκο Πολίτη συμφωνώ για τον Πετρόπουλο. Έχω διαβάσει τα Ρεμπέτικα Τραγούδια του. Και την αυτόβιογραφία του Μάρκου από την Κάϊλ. Όταν λέω κοινωνικές, έχεις δίκιο. Εννοώ Κοινωνιολογικές Προσεγγίσεις. Κάποιο βιβλίο επ’αυτού?
Και του Γενίτσαρη έχω διαβάσει το ‘‘Μάγκας από Μικράκι’’, κάποια του πετρόπουλου όπως το άγιο χασισάκι, ένα λαογραφικό του Αρχιγέννη (αυτό εννοώ λαογραφικό), αλλά κολλάω στο τι να πάω τώρα. Είχα στο μυαλό μου το ‘‘Σπάνια κείμενα για το Ρεμπέτικο’’, αλλά είπα να απευθυνθώ εδώ για ιδέες και προτάσεις, καθώς υπάρχουν άτομα που έχουν διαβάσει πολλά βιβλία για τη μουσική που αγαπάμε.
— Νέο μήνυμα προστέθηκε στις 02:20 ::: Το προηγούμενο μήνυμα δημοσιεύθηκε στις 02:18 —
Επίσης Νίκο Πολίτη, όσο πιο πολλές προτάσεις τόσο το καλύτερο. και διακόσια βιβλία να μαζευτούν δεν πειράζει. Ίσα-Ίσα θα κάνω το ψαχτήρι μου μετά και θα δώ πέρι τίνος πρόκειται. Το θέμα είναι να ακουστούν προτάσεις.
Ωραία, λοιπόν. Το “Σπάνια κείμενα για το Ρεμπέτικο” είναι ενδιαφέρουσα έκδοση, που συγκεντρώνει κείμενα (μικρά, τα περισσότερα) της εποχής από το 1930 ως το 1960 χοντρικά, δημοσιευμένα σε πηγές δυσεύρετες (κυρίως τύπος της εποχής) που διαφωτίζουν αρκετά την περίοδο ακμής και παρακμής του είδους. Πολύ καλή επιλογή. Ο συγγραφέας του (Κώστας Βλησίδης) έχει κάνει και την επιμέλεια σε ένα κοινωνιολογικής κατεύθυνσης βιβλίο του Στάθη Γκώντλετ, καταξιωμένου Ελληνοαυστραλού ερευνητή: “Στάθης Gauntlett, Ρεμπέτικο Τραγούδι, συμβολή στην επιστημονική του προσέγγιση”, Εκδόσεις 21ου. Και αυτό θα σου το συνιστούσα. Και τα ξαναλέμε εν καιρώ (από μένα).
Σε [b][u] μια παλιότερη σχετική συζήτηση[/b][/u] είχαμε αναφερθεί αναλυτικά στη βιβλιογραφία γύρω από το ρεμπέτικο.
Ας ρίξει μια ματιά όποιος ενδιαφέρεται.
Υπάρχουν και συγκεντρωτικοί πίνακες με τη βιβλιογραφία γύρω από το ρεμπέτικο.
Δεν υπάρχουν καλά και κακά βιβλία. Όταν ξεκίνησα να διαβάζω βιβλία πάνω στην μουσική, πήγαινα στα βιβλιοπωλεία και χάζευα με τις ώρες.
Το έχουμε συζητήσει όπως είπε και η Ελένη…ουκ ολίγες φορές! Μια αναζήτηση είναι.
Η ακόμα καλύτερα μια βόλτα!
Δεν εξαιρούμε βιβλία.
1 „Gefällt mir“
Παιδιά σας ευχαριστώ πολύ. Νίκο Πολίτη μάλλον θα πάω για του Ελληνοαυστραλού το βιβλίο για αρχή. Ελένη σ’ευχαριστώ πολύ που μου το έδειξες!
Ανεστακο,
κάποιες γενικές παρατηρήσεις:
-
οι αυτοβιογραφίες (κάποιες από αυτές δυσεύρετες) είναι διηγήσεις, ακατέργαστος ο λόγος (απευθείας από την πηγή), έχουν μιαν αξία ως ντοκουμέντα…η αξιοπιστία των λόγων είναι βέβαια μια άλλη ιστορία! Κοίτα τες, αλλά κυρίως: απομυθοποίησε!
-
στον αντίποδα, οι βιογραφίες συχνότατα εμπεριέχουν σάλτσες και προσωπικά συμπεράσματα-τρίχες (πχ Σώτος Αλεξίου). Επίσης έχουμε και ψευδομυθιστοριογραφίες (πχ Σκαμπαρδώνης). Αλλάργα λοιπόν!
-
το βιβλίο των „Κειμένων“ του Βλησίδη είναι εντάξει, παρά τις αδυναμίες.
Το άλλο του, της „Βιβλιογραφίας“, εμπεριέχει πακτωλό βιβλιογραφίας, σε συντριπτικά μεγάλο ποσοστό άχρηστης και άσχετης [πχ, σκοτιστήκαμε για τις απόψεις του «χορευταρά» κυρίου Τσαρούχη (Χίτης γυμνός με τα χέρια στις τσέπες, απεικονιζόμενος σε νεκρά φύση με ντομάτες) ή της δημοσιογράφου κυρίας Ρίκας Βαγιάννη περί ρεμπέτικου!]
- διάβασε εδώ μιαν άλλη άποψη για τον Πετρόπουλο (θα ανταμειφθείς και με μια σειρά χειρόγραφών του).
Κοίτα επίσης εδώ κάποια κειμενάκια για ανάπαυλα.
- και το σπουδαιότερο: αφουγκράσου τα τραγούδια! Σου τα λένε ΌΛΑ! Κι άσε τους ρεμπετολόγους, κοινωνιολόγους και λοιπούς κυρίους να κάνουν τη «δουλειά» τους!
Καλές αναζητήσεις,
Πίκινος
ΥΓ
Σώπα καημένε! Υπάρχουν κακά και χείριστα βιβλία, για τον κάλαθο και την ανακύκλωση. Αναπτύσσοντας το κριτήριο και την αισθητική μας, εξαιρούμε, αντικαθιστούμε, πετάμε.
Πίκινε σε ευχαριστώ πολύ! Και γω πιστεύω ότι όλα στα τραγούδια είναι, αλλά γουστάρω και τα βιβλία! Να’σαι καλά!
Επίσης παρακολουθώ και το μπλόγκ σου και πρέπει να πώ ότι είναι τρομερά ενδιαφέρον!(Τελείωσα με τα σάλια :))
Unabhängig davon, dass Anestakos seit 2012 eine zehnjährige Entwicklung durchlaufen hat und seine persönliche Frage daher inzwischen nicht mehr relevant ist, greife ich zwei Aussagen aus der alten Diskussion auf, um einen allgemeinen Gedanken zu äußern:
Es gibt gute und schlechte Bücher. Wer sich jedoch ganz allein auf den Weg macht, sich in einem bestimmten Gebiet zu „bilden“, und gleichermaßen gute wie schlechte Bücher zusammenträgt, weil er noch kein Urteilsvermögen entwickelt hat, wird schließlich an einen Punkt gelangen, an dem er zwar die schlechten aussortieren und vermeiden kann, noch weitere schlechte Bücher zu kaufen, aber die Schundliteratur, die er am Anfang gesammelt und gelesen hat, nicht bereuen wird.
So wie ein erfahrener Radfahrer die aufgeschürften Knie nicht bereut, die er sich zugezogen hat, als er noch unerfahren war.
Es funktioniert nicht mehr. (Zeichen)
Nun, zwölf ganze Jahre später – und selbst wenn es funktioniert hätte, wäre die Literatur, die er empfehlen würde, heute veraltet …
Fang z. B. damit an.
&