Sxorelhs - Diskografia


(aegeos) #1

Θέλω να αναφερθώ σε ένα παλαιότερο Posting όπου αναφέρεται το “Ήσουνα ξυπόλητη” για ένα από τα πρώτα τραγούδια του Μάρκου στη δισκογραφία (ως γνωστόν λάθος).

Το “λάθος” αυτό βρίσκεται στο βιβλίο Ρεμπέτικη ανθολογία στην σελίδα 198 τόμος Α΄ του Τάσου Σχορέλη "Κι από τότε το λάθος μας κυνηγάει… " όπως λέει και ο Φέρρης.

Ο πρώτος δίσκος κυκλοφόρησε στα τέλη του 1934 από το ΟDΕΟΝ. Από τη μια πλευρά εχει το τραγούδι του “Πως ήθελα να΄ρχόσουνα” και από την άλλη ένα κομμάτι για σόλο μπουζούκι “Ησουνα ξιπόλητη”…

Κατα τύχη βρήκα ένα βιβλίο με συνεντεύξεις που πίρε ο Σχορέλης μαζί με τον Λ. Παπαδόπουλο από τον Στέλιο Κηρομύτη, τον Γκόγκο, την Ρόζα, τον Πολυκανδριότη (ξακουστός τεκετζής), Παπαιοάννου, και του Μαθεση, στης αρχές του 1970.

Στην συνέντευξη με τον Κηρομύτη έρχεται στο φως (όπως λέμε εδώ στη Γερμανία) οτι την (λάθος) πληροφορία την έδωσε ο Στέλιος :

[i]Ερώτηση

Ας πάμε τώρα και σε σένα: πώς μπλέκεσε με κομπανίες και τέτια κόλπα;

Παίζει ο Μαρκος με μπουζούκι τα πρώτα του τραγούδια: “Έπρεπε να ρχόσουνα , ρε μαγκα στον τεκέ μας”, “Kαφ’ τονε Σταυρο κάφ’ τονε” κτλπ. Κοίτα πως γίνεται η δουλειά: πάμε με τον Μαρκο στην εταιρεία στον Περιστέρη, που ήταν μεγάλος μουσικός και μαέστρος. Ρωτάει, λοιπόν, ο Περιστέρης τον Μαρκο, τραγουδάς καθόλου; Η φωνή του Μαρκου δεν είναι όπως τραγουδάει, βραχνά, είναι όπως κουβεντιάζουμε. Αν έχετε ακούσει την πλάκα που λέει, τα σαράντα του χρόνια, αυτή είναι πραγματική του φωνή. Αλλά την άλλη φωνή την έκανε μηχανικά, όπως την έκανα και εγώ, γιατί τόνε μιμήθηκα εγώ τον Μαρκο. Αν ακούσεις δίσκο δικό μου και του Μαρκου, δεν ξεχωρίζεις αν είμαι εγώ ή ο Μαρκος.
Λοιπόν, του λέει, τραγουδάς του λέει καθόλου;
λέει, ναι, τραγουδάω, έτσι, με τον τρόπο μου.
Για πες μας ένα τραγουδάκι, λέει, να σ’ ακούσουμε.
Τραγουδάει, το “Επρεπε να ρχόσουνα, ρε μάγκα στον τεκέεεεε μας.”
Ετσι θα τραγουδήσεις, του λέει.
Ενταξει.
Εχει φτιάξει το τραγούδι αυτό του “Μαγκα στον τεκέ μας” και βάζει πίσω ένα Ζεϊμπέκικο, που λέει, “Ήσουνα ξυπόλυτη και γύριζες στους δρόμους”
λέει στην αρχή, να πούμε, “Ήσουνα ξυπόλυτη” , και ξέρω γώ. Αυτός το έβαλε σκέτη μουσική από τη μια μεριά, και από την άλλη έβαλε, να πούμε, “Επρεπε να 'ρχόσουνα, ρε μάγκα στον τεκέ μας.”
Μόλις το βάζει, να πούμε, και βγαίνει κυκλοφορία, έκανε μπάμ. Τότες ήτανε Πασαλιμάνι, εδώ, παντού, Κοκκινιές. Χριστούγεννα, είχανε τα μεγάφωνα στις πόρτες, τα μαγαζία να πούμε. Εγινε πανζουρλισμός.[/i]

Στο Βιβλίο αυτό ( Να συλληφθεί το ντουμάνι! Εκδ. Καστανιώτη, 263 σελ.) δύστυχος έχει πολές ερωτήσεις γείρω στο χασίσι στους τεκέδες κλπ.
Από ότι κατάλαβα οι συνεντεύξεις δεν έγιναν με καλή προετοιμασία άλλο στο φλου…(Δική μου γνώμη, έτσι λέω, δεν είμαι συγγραφές και δεν ξέρω εαν θα το είχα καταφέρει καλύτερα.)
Κάθε φορά που πάνε να αναφερθούν και οι διαφορετικοί τρόποι κουρδίζματος και οι δρόμοι, ο συγγραφέας τους… κόβει… με τον τρόπο του ( ή δεν τους ανάφερε στο βιβλίο για διαφορετικούς λόγους).

Δυστυχώς…


(system) #2

Εγώ ψυλλιάζομαι γιατί κάνει λάθος ο Κερομύτης. Θυμάται τη φάση αλλά όχι απόλυτα. Προσέξτε:
Πίσω από το “Καραντουζένι” (Να 'ρχόσουνα ρε μάγκα μου) υπάρχει ένα οργανικό ζεϊμπέκικο, το “Αράπ”. Ο Κερομύτης θυμάται το “Ησουνα ξυπόλυτη”. Πειράζει που το “Αράπ” είναι σαμπάχ, όπως δηλαδή και το “Ησουνα ξυπόλητη”;