Ο συλλογικός τόμος «Η Λογοκρισία στην Ελλάδα», σε επιμέλεια Πηνελόπης Πετσίνη και Δημήτρη Χριστόπουλου, είναι μία έκδοση του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ-παράρτημα Ελλάδας.
Κι οι άλλοι είναι γνωστά ονόματα. Τον Γεωργιάδη δεν τον ξέρω, τον Ψαρούδα τον ήξερα αλλά (νομίζω) μόνο από αυτή την ιστορία, καθώς τον αναφέρει ο Τσιτσάνης στη γνωστή συνέντευξη, αλλά ο μουσικολόγος-μουσικοπαιδαγωγός Μίνως Δούνιας και ο Σπ. Περιστέρης της Ακαδημίας Αθηνών είναι πασίγνωστοι. Είναι άραγε γνωστό τι ακριβώς έκανε ο καθένας στην πράξη;
Θρασύβουλος Γεωργιάδης, μετέπειτα διάσημος μουσικολόγος με καριέρα στη Γερμανία. Έχουν μεταφραστεί έργα του στα ελληνικά.
Να πούμε και λίγο για τον Ματαντό (και όχι “Μανταντό” όπως από παραδρομή τον έγραψε η Λαλαούνη το 1940). Σωτήριος Ματαντός, δημοσιογράφος και επί Μεταξά Διευθυντής του Υφυπουργείου Τύπου και Τουρισμού. Ε, αυτός υποθέτω μαζί με τον Πολίτη ασχολούνταν με τους στίχους
Το τι έκαναν όντως στην πράξη (για το μουσικό κομμάτι), μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Γνωρίζουμε μόνο το τί όριζε ο νόμος (Αναγκαστικός Νόμος 1619/1939 «Περί ραδιοφωνίας και συμπληρώσεως των περί του υπουργείου τύπου και τουρισμού κειμένων διατάξεων»): υποβολή αντιγράφου της παρτιτούρας και δυνητική απαίτηση της εκτέλεσης “των προς φωνοληψίαν μουσικών τεμαχίων. Ταύτα δέον να εκτελούνται απαραιτήτως υπ’ αυτών των καλλιτεχνών, οι οποίοι θέλουσι συμμετάσχη εις την τελικήν φωνοληψίαν και διά των απαιτουμένων διά την τελικήν φωνοληψίαν μουσικών οργάνων”
Στη συνέχεια η Επιτροπή αποφαινόταν “υπέρ της χορηγήσεως αδείας, είτε περί της απαγορεύσεως αυτών ή τροποποιήσεως ωρισμένων στίχων, καθώς και της μεταλλαγής ωρισμένων σημείων της μουσικής, εφ’ όσον ήθελε κρίνει ότι άμα τι θίγει οπωσδήποτε τα δημόσια ήθη, διαφθείρει το καλλιτεχνικόν αίσθημα του κοινού ή νοθεύει και διαστρέφει το γνήσιον πνεύμα της παραδόσεως της ελληνικής μουσικής”.
