Οι underground ρεμπέτες


(provo) #41

Λέει ο Σώτος ότι:

“Η κυρίαρχη διαφορά μεταξύ δημοτικού και λαϊκού τραγουδιού (ΟΧΙ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΚΑΙ ΡΥΘΜΟΥ) είναι ο αριθμός των δημιουργών , ο χώρος και ο τρόπος παραγωγής τους”.

Γιατί βγάζεις απ΄έξω την μουσική και τον ρυθμό; Από αυτά χαρακτηρίζεται και κρίνεται μία μουσική. 'Εστω όμως…

Η μεγάλη διαφορά μεταξύ δημοτικού και λαϊκού τραγουδιού δεν είναι “ο αριθμός των δημιουργών, ο χώρος και ο τρόπος παραγωγής τους” αλλά το ΗΘΟΣ τους.

Είναι προϊόντα που έχουν παραχθεί από δύο διαμετρικά αντίθετες αντιλήψεις, όσο και αν η κοινωνία που τα παρήγαγε λαογραφικά, εθνολογικά κλπ είναι η ίδια

Πως εξηγήται άραγε αυτό; Τι συνέβη σε αυτή την κοινωνία, ώστε ξαφνικά από το κλέφτικο και το καλαματιανό να υιοθετήση το λαϊκό;

Στην δεύτερη περίπτωση εμφανίζεται μία κοινωνία που κυρίως πονάει και θρηνεί, και μάλιστα όχι συλλογικά (όπως τα μοιρολόγια του πρώτου) αλλά ατομικά και ταυτόχρονα καθολικά…

Δηλαδή έχουμε μία διαδικασία εξατομίκευσης της κοινωνίας η οποίας όμως πονάει, κλαίει και θρηνεί

Νομίζω ότι η στιχογραφία του λαϊκού δεν αφίνει καμία αμφιβολία γι αυτό, αφορά την συντριπτική πλειοψηφία των στίχων. Αντίθετα στην δημοτική η σχέση θρήνου και άλλων κοινωνικών διεργασιών είναι ισσοροπημένη.


#42

Εχει καθιερωθεί ο όρος “λαϊκό” τραγούδι κι αυτό είναι που σε μια κοινωνιολογική προσέγγιση προκαλεί σύγχυση. Ομως επί της ουσίας σύγχυση δεν υπάρχει. Αν θέλουμε να βάλουμε κάτω του όρους, τότε έχουμε τα εξής:
Με την έννοια της λέξης-ρίζα “λαός”, έχουμε “λαϊκό τραγούδι της υπαίθρου”, που έμεινε με τον όρο “δημοτικό” και “λαϊκό τραγούδι της πόλης” (αστικό λαϊκό τραγούδι) που έμεινε με τον όρο “λαϊκό”. Ούτε πλεονασμός υπάρχει ούτε σύγχυση. Απλά καθιερώθηκαν ανακριβείς όροι, που στην πορεία έγιναν πια ακριβέστατοι.


#43

Ρε μάγκες μου,
όλα ωραία και αρκετά διαφωτιστικά περί ορισμών,προελεύσεων και μουσικών διαφορών,όμως υπάρχουν άλλες στήλες στο φόρουμ για να γραφτούν όλα αυτά τα κατεβατά.
Εδώ ξεκινήσαμε να μιλάμε για αυτοκίνητα και καταλήξαμε να συμπεράνουμε σε τι χρησιμεύουν τα…γραμματόσημα.
Εγώ ο φουκαράς (που με ανεχτήκατε ως τώρα και σας ευχαριστώ),άρχισα μια απλή κουβέντα για τους αντεργκράουντ ρεμπέτες και το έργο τους, και ακόμα δεν βρέθηκε απάντηση στην συγκεκριμένη ερώτηση.
Αν έχετε κάτι να πείτε επ’ αυτού,καλώς, αλλοιώς γιατί ανακατεύομαι με το να ανοίγω θέματα; Ας κάνω την έρευνα μόνος μου.
Πάντα με το συμπάθειο,είμαστε όλοι μια οικογένεια νομίζω…

Ελπίζω ακόμα σε κάποια λαική ανταπόκριση εκ μέρους των συμμετεχόντων.

Νικόλας ο ψαράς


#44

Εχεις ένα δίκιο να “διαμαρτύρεσαι” για την τροπή της συζήτησης. Κοιτώντας την απ’ την αρχή διαπιστώνω ότι το τρίτο μήνυμα (provo) ξεκίνησε με το “Πολύ καλοί μουσικοί όσοι αναφέρατε, όμως υπάρχει σήμερα ρεμπέτικο;” και από κει πέρα η κουβέντα ξέφυγε προς άλλη κατεύθυνση.
Επί του θέματος που έθεσες:
Τι να πούμε για τους “ρεμπέτες του περιθωρίου” όπως τους αποκαλείς; Κάποιοι από αυτούς βγήκαν από το περιθώριο και αναδείχτηκαν ως μεγάλοι δημιουργοί, κάποιοι επίσης βγήκαν απ’ τον στενό κύκλο της πειραιώτικης μαγκιάς παίζοντας το -δύσκολο- ρόλο του αφανή εργάτη, ενώ κάποιοι έμειναν στα στενά όρια του περιθωρίου και παρέμειναν άγνωστοι για εμάς σήμερα, όπως άγνωστη παραμένει και η συνεισφορά του καθενός τους. Για κάποιους από τους τελευταίους υπάρχουν μόνο οι αναφορές γνωστότερων συναδέλφων τους, όπως π.χ. η αναφορά του Παπαϊωάννου στον πρώτο του δάσκαλο, τον φυλακόβιο και μισότρελο (όπως τον χαρακτηρίζει) Ζημαρίτη.
Οι περιθωριακοί αφανείς εργάτες του ρεμπέτικου ήταν πολύ δύσκολο να γλιτώσουν από τη λήθη. Αιτία είναι το ότι το ρεμπέτικο της προΒαμβακαρικής περιόδου ανθούσε στην πλειονότητά του στο χώρο του περιθωρίου, πράγμα που δυσκόλευε ιδιαίτερα τη μεταφορά του σε ευρύτερους χώρους (π.χ. μέσω της δισκογραφίας ή των νυχτερινών κέντρων). Ο Μάρκος (και κατά δεύτερο λόγο ο Μπάτης) ήταν οι φωτεινές εξαιρέσεις που κατόρθωσαν να πετύχουν σε χώρους εκτός περιθωρίου, με αποτέλεσμα να αλλάξει όλο το σκηνικό του λαϊκού τραγουδιού. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Μανέτας μπήκε δυο χρόνια νωρίτερα στη δισκογραφία με το μπουζούκι του, αλλά πέρασε απαρατήρητος ή τουλάχιστον δεν κατάφερε ν’ αλλάξει τη “ροή της Ιστορίας”, κάτι που κατάφερε ο Μάρκος…
Τράβα την κουβέντα όπου θέλεις κι εγώ είμαι …μέσα. Αλλωστε το θέμα είναι πάντα ενδιαφέρον. Το ζήτημα είναι, όπως θα κατάλαβες από τη ροή της μέχρι τώρα συζήτησης, ότι πολλοί μεταφέρουν το κεντρικό θέμα στο “τι γίνεται σήμερα;”. Κι δεν έχουν και πολύ άδικο…


#45

Φίλε Αρη σ’ευχαριστώ που βάζεις με την παρέμβασή σου τα πράγματα στη θέση τους και παράλληλα που μας δίνεις και ορισμένες πληροφορίες για τους περιθωριακούς ρεμπέτες του παρελθόντος.
Θα ήθελα να επεκτείνω την συζήτηση στην σημερινή εποχή και να θέσω δύο καυτά ερωτήματα που συνδέονται άμεσα μεταξύ τους:
Πρώτον:
Υπάρχει ρεμπέτικο σήμερα ή έστω άξιοι συνεχιστές τών αυθεντικών μαστόρων που καταφέρνουν να εκφραστούν αξιοπρεπώς με σύγχρονο υλικό δικό τους και όχι μονάχα με διασκευές;Δηλαδή γράφονται σήμερα ρεμπέτικα τραγούδια, έστω και αν είναι άλλες οι εποχές και τα δεδομένα;
Δεύτερον:
Αν υποστηρήξουμε αυτή την άποψη (εγώ προσωπικά πιστεύω πώς ναι,και έχω τα δέοντα παραδείγματα),τότε μπορεί να γίνει μιά έρευνα να μπορέσουμε να τους εντοπίσουμε και να μάθουμε για το έργο τους;

Ρωτάω να μάθω σχετικά γιατί προσωπικά πιστεύω ότι το ρεμπέτικο είναι περισσότερο απ’όλα θέμα ψυχής σε συνδυασμό με τρόπο ζωής, που βρίσκω πολύ πιθανό να υπάρχει σε ορισμένους ακόμα και σήμερα.
Ζωντανό παράδειγμα έφερα και σε προηγούμενη συζήτηση τον Γιώργο Μανιάτη που θεωρείται από πολλούς ένας σημερινός ρεμπέτης μέ πολύ αξιόλογα τραγούδια δικά του, που ακούγοντάς τα κανείς μπορεί να τα συγκρίνει με τα παλιά ρεμπέτικα. Επίσης και ο Βαγγέλης Κορακάκης έχει κάνει κάποια αξιόλογη δουλειά που μέρος της μπορεί να χαρακτηριστεί ρεμπέτικο.
Εξ’άλλου,άν ζούσε ακόμα π.χ ο Γενήτσαρης και έγραφε καινούργια τραγούδια δεν θα τα χαρακτηρίζαμε ρεμπέτικα σημερινά; Σαν τον Γενήτσαρη ζούν ακόμα κι άλλοι συνομήληκοί του άγνωστοι ρεμπέτες του περιθωρίου που εμφανίζονται σπάνια και μόνο μεταξύ φίλων αλλά έχουν γράψει έργο άγνωστο στην πλειοψηφία.Αυτούς και μερικούς λίγο νεώτερους προσπαθώ να εντοπίσω,γιατί οι περισσότεροι δεν έχουν δισκογραφήσει,αλλά το έργο τους υπάρχει ατόφιο σε προσωπικές κασέτες γραμμένες στο σπίτι τους με φίλους μουσικούς.
Εχει κανείς πληροφορίες για τέτοιους αξιόλογους εκφραστές του ρεμπέτικου που έφυγαν πρόσφατα ή ζουν σήμερα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (εκεί ειδικά υπάρχει πολύ πράμα)

ή θα αρκεστούμε απλά στο να πούμε ότι το ρεμπέτικο πέθανε και ζωή σε λόγου μας αφήνοντας άψαχτο το θέμα και κατά συνέπειαν να μείνουνε στην αφάνεια για πάντα άτομα που κατέθεσαν και καταθέτουν ψυχή;;;;

Νικόλας ο ψαράς


(system) #46

#47

Από αυτή τη συζήτηση που ανακινήθηκε αυτόματα από το σύστημα, θα ήθελα να απομονώσω ένα ενδιαφέρον απόσπασμα:

Δε λέω αν συμφωνώ ή διαφωνώ. Είναι όμως μια υπαρκτή άποψη, που θα μπορούσε να προστεθεί σε όσες ακούστηκαν σε πιο πρόσφατες συζητήσεις για εκδηλώσεις Μεγάρου, εκπομπές κλπ.