Περικλή η πανελλήνια μη-διαλεκτική ελληνική, η Κοινή Νεοελλληνική υπάρχει φυσικά.
Αυτή βέβαια η Κοινή Νεοελληνική διαμορφώνεται και από μία αστική ιντελιγκέτσια, από πάνω προς τα κάτω. Οταν αυτό συμβαίνει πρέπει να εξετάζουμε αν θα συμφωνήσουμε ή όχι. Αν είναι ορθό ή όχι. Αυτό είναι το χρέος κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου.
Η Ελένη το ανέφερε, και βλέπεις ότι ο Παλαμάς διαφώνησε, δεν έφαγε αυτό που πήγαν να του επιβάλλουν. Ο παραγκωνισμός της λέξης Ρωμιός που επικρατεί σήμερα στην ΚΝΕ με την γραφική σημασία της όπως λές πανω κάτω, δεν είναι αποτέλεσμα της φυσικής εξέλιξης της γλώσσας, αλλά το αποτέλεσμα της ιδεολογικής μάχης για την ταυτότητα μας που έχει κριθεί με νικητή τη λέξη Ελληνας και χαμένο τη λέξη Ρωμιός, όπου έγινε (άκουσον άκουσον) λαϊκή και προφορική…
Ευτυχώς έχουμε και τους ποιητές (με τελευταίο τον Ρίτσο) για να βάζουν τα πράγματα στη θέση τους…
Τυγχάνεις Αθηναίος με μητρική γλωσσική μορφή την ΚΝΕ. Τυγχάνω Σαλονικιός επίσης με μητρική γλωσσική μορφή την ΚΝΕ. Ετσι είναι συμφωνώ. Υπάρχει κοινή και μη κοινή. Αλλα να είσαι υποψιασμένος με την κοινή, ότι ίπταται δεν πέτεται. Αυτό προσπαθούμε να σου πούμε τόσην ώρα η Ελένη και ο Νίκος και η αφεντιά μου.
Αυτά Περικλή, εγώ θα σταματήσω εδώ, λέω να πω κανένα ρωμαίικο τραγούδι, να καεί το πελεκούδι, για μια Ρωμιά, Ρωμιά Σαλονικιά…
Since the subject has been raised, let me add a couple of points myself. There used to be a purely irredentist policy on the part of the Greek state. The king was king “of the Greeks”, not of Greece; Parliament, too, was “of the Greeks”, not of Greece; and the line was that Athens was the national centre, while anyone outside its borders either owed it allegiance and was Greek, or went his own way and was anti-Greek, a “graeculus”, and so on. This way of thinking played an important role both in the catastrophe of 1922 and in the development of the Cyprus issue from 1945 to 1974, through the export of the Civil War and the post-Civil War instability via Greek universities, SEGAS, and ultimately Greek officers.
The Greek flag in Cyprus has three distinct roles. It is a symbol of the Greek state, for example at its embassy, consulate, and so on. It is a symbol of the Greek community of Cyprus, of Greek Cypriots, for example in schools. And it is also a symbol of the nationalists (the associations as shaped by the Civil War-era SEGAS, and so on). So, insofar as all Greek Cypriots identify with the second of these three roles, that role is being eroded—formerly mainly by the first role, through the policies of the Greek state, and to this day by the third role, through the footballisation/hooliganisation of Greekness and its symbols.
Pantelis Boukalas. The fourth volume of the multi-volume work bearing the general title I Pick Up My Pen to Write… Essays on Folk Song has the more specific title The Races, Religions and Folk Poetry of Love, A – Greeks, Vlachs, Black People, Arvanites, Turks. Agra, 2022.
In other words: starting from the Asia Minor song (the Hervé–Georgelain article), Boukalas generalises to folk song as a whole, but narrows it down again to love songs rather than the entire range of themes; moreover, while the article examines only the Others, Boukalas also includes the Greeks on the list. In any case, it is very closely related. Volume 4B is also awaited, covering other national, ethnic, religious and other groups.
Now, to confess my sin, I haven’t read it. I have all four volumes published so far; it is a monumental work of indexing, analysis and synthesis (I think that, on any of the subjects Boukalas tackles, it would be difficult for anyone to have a relevant example in mind that has not already been included), but somewhere around the middle of the second volume I got tired.
ZARAZ
(Κουνάβης Ευώδιος, ποιητής (εκ του προχείρου και εν πλήρει φορμαλισμώ))
26
When he says “Greeks”, does he mean us, the (then) Romans? Are the “Blacks” the food-producing peoples of sub-Saharan Africa, or some people from West Asia or North Africa?
