Εγώ να δεις πόσο παραξενεύτηκα όταν δούλευα στη Λύρα, που κάποια μέρα μπήκε κάποιος που το έπαιζε πενηντάρης, με μπλέ σηθρού πουκάμισο, κόκκινο κασκόλ, φωσφοριζέ κομπολόι, μπριγιαντίνη στα ανύπαρκτα μαλλιά, φουλάρι στο λαιμό κλπ κλπ. και έπιασε “πονηρή” κουβέντα με τις δύο (ωραιότατες!) γραμματικιές του Πατσιφά. Έχω ήδη πει ότι όταν (περίπου την ίδιαν εποχή, λίγο πριν) είχα πάει να ακούσω επιτέλους μια φορά live τον Τσιτσάνη στο Χάραμα, ελάχιστα λεπτά μετά την εμφάνισή του με έπιασαν τα κλάμματα (κυριολεκτικά), πλήρωσα και έφυγα. Με τον Μητσάκη όχι, δεν μου ήρθαν κλάμματα. Κούνησα νοητά, να μην φαίνεται, το κεφάλι και εξαφανίστηκα, μην τύχει και κάποια απ’ τις κοπέλες θελήσει να με συστήσει (ήμουν καινούργιος στο γραφείο).