Μπουργάνα, μουργκάνα, βουργάρα

Κάπως έτσι (ή ανάποδα) πρέπει να βγήκε και η λέξη αρχικά. Κάποιος Γάλλος ή Ιταλός πρέπει να έλεγε «μπορντόνε» ή κάτι τέτοιο («μουργκάνα», μπάσα χορδή ζεύγους, φαντάζομαι παραφθορά του «βαρύτονος»), και κάποιος Έλληνας ή οι παρακάτω άκουγαν «Μουργκάνα» ή «Μπουργκάνα», δηλαδή ιδιωματικής προφοράς «Βουλγάρα». Ο Πένανεν δεν βρίσκει κάτι καλύτερο για ετυμολογία από το bordone αλλά δεν έκανε τον συσχετισμό με την λέξη που ήδη υπήρχε στα ελληνικά, μάλλον γιατί την αγνοούσε.