Μουσικά αντιβραβεία "Κλίκα"


(system) #1

Αλήθεια πόσο καιρό έχουμε ν ακούσουμε ένα τραγούδι και να το χαρακτηρίσουμε άνετα και αβίαστα λαϊκό ?
Εμείς οι νεότεροι ίσως στερούμαστε τελείως αυτής της εμπειρίας γιατί όσοι διανύουμε την τέταρτη δεκαετία της ζωής μας δηλαδή ενηλικιωθήκαμε γύρω στο 1980 με το ζόρι θυμόμαστε τον Λοίζο και τον ʼκη Πάνου.
Από κει και πέρα σκοτάδι μαύρο το κοινωνικό λαϊκό τραγούδι παρότι τυγχάνει τεράστιας λαϊκής αποδοχής όταν παίζεται δεν φτιάχνεται πια.
Τι συμβαίνει άραγε και κατακλυζόμαστε από υποπροϊόντα μαζικής κατανάλωσης.
Μήπως δεν υπάρχει λαός , μήπως γίναμε ξαφνικά όλοι εύποροι μεσοαστοί ευδαιμονούντες δίχως νταλκά και μεράκι η μήπως άλλαξε ο ρόλος του τραγουδιού και από μέσο έκφρασης των δημιουργών του κατέληξε σε ευφορικό μέσο για την λήθη της μάζας.
Η λέξη διασκεδάζω στην πιο άμεση μετάφραση της σημαίνει ξεγελάω η
Αν θέλετε με ξεγελούν ,αυτό βέβαια δεν είναι απαραίτητα κακό .
Όλοι έχουμε ανάγκη διασκέδασης και γουστάρουμε και τα ασήμαντα και τα σαχλά που έχουν ακουστεί σε όλες τις φάσεις του τραγουδιού από το δημοτικό έως το σύγχρονο.
Αυτό που συμβαίνει σήμερα όμως είναι απίστευτο καθημερινά θα ακούσουμε και μια καινούργια κοτσάνα τύπου “άπα Πα Πα Πα Πα”
Της αξιολάτρευτης κουκλάρας κυρίας Βανδή η αντίστοιχες καρικατούρες του κυρίου Καρά του κυρίου Τερζή η του αυτοκράτορα του λαϊκίζοντος τραγουδιού Νότη Σφακιανάκη που δεν διστάζει να τραγουδήσει από την καημένη την"ΙΤΙΑ" έως τις “Δημοσθένους λέξεις”.
Ένας αχταρμάς δηλαδή ρυθμών στίχων και ψευτομουσικής από συνθεσάιζερ
Και ρυθμικά κουτιά.
Εδώ μπορεί να γίνει η εύκολη διαπίστωση ότι για όλα φταιει η πλήρης εμπορευματοποίηση της μουσικής , δεν αμφιβάλω καθόλου πως κι αυτό είναι πολύ σημαντικός λόγος αλλά δεν είναι ο μοναδικός .
Το μεγαλύτερο πρόβλημα το εντοπίζω στην αισθητική φτώχια που ήρθε να αντικαταστήσει την υλική φτώχια των προηγούμενων δεκαετιών.
Φυσικά η υλική φτώχια δεν ξεπεράστηκε απλώς οι κοινωνικές ομάδες
Που την βιώνουν δεν έχουν δυνατότητα μουσικής έκφρασης και δημιουργίας.
Το τραγούδι λοιπόν γίνεται ένα μαζικό προϊόν που σαν σκοπό του έχει την μεγαλύτερη γκάμα ακροατών στην μικρότερη χρονική περίοδο άρα πρέπει να είναι πομπώδες φανταχτερό ευκολομνημονεύτο και ευκολολησμονούμενο (συγχωρέστε μου τους νεολογισμούς).
Η λογοκρισία δεν έχει πάψει να υπάρχει απλώς έχει άλλη μορφή ,τώρα
Απορρίπτεται ότι δεν είναι εύπεπτο και δεν προάγει την τεράστια ευδαιμονία της λήθης και των ρυθμικών λικνισμάτων στην επιφάνεια του τραπεζιού.
ʼπα Πα Πα Πα Πα Πα ή ο χορός της γονιμότητας της φυλής των ελληνάδικων,η μουσική στην υπηρεσία των ξεβράκωτων κώλων ευπαρουσίαστων δεσποινίδων και θηλυπρεπών νεαρών.
Υπερπαραγωγικοί συνθέτες δημιουργούν καταιγίδες “επιτυχιών”
Της οκάς και χιλιάδες καλά λαϊκά τραγούδια κοιμόνται στα συρτάρια
Σκονισμένων κομοδίνων και στα καλάθια των αχρήστων των εμπόρων
Του πολιτισμού.
Το σημαντικότερο σημείο προβληματισμού επάνω σ αυτήν την κατάσταση
Δεν είναι το γιατί δημιουργούνται όλα αυτά τα εκτρώματα αλλά το γιατί καταναλώνονται .
Πώς καταρρακώθηκε η αισθητική ενός ολόκληρου λαού σε λίγες δεκαετίες.
Ποιο είναι το μέλλόν της λαϊκής μας μουσικής και πώς μπορούμε να έχουμε μια ουσιαστική παρέμβαση σ αυτό.
Παλαιότερα είχε κυκλοφορήσει μια ανθολογία νεοελληνικής κοτσάνας με τίτλο “είτε παίδες ελλήνων είτε παίδες βαρβάρων και τα δύο δεν γίνεται”
Προτείνω την δημιουργία αντίστοιχης ηλεκτρονικής ανθολογίας στο forum
Με ότι ανάλογο κυκλοφορεί και βράβευση της κοτσάνας της χρονιάς.
Μπορούμε να δημιουργήσουμε τα μουσικά αντί-βραβεία της “κλίκας”
Σαν ετήσιο θεσμό αναγνώρισης της προσφοράς των εν λόγω καλλιτεχνών
Στον πολιτισμό μας.
Θα καθιερώσουμε το βραβείο
Α)Ηλίθιου στίχου
Β)βλακώδους ρεφρέν
Γ)κοινότυπης μελωδίας
Δ)υπερπαραγωγικου πλην-θετη (το ανάποδο του συνθέτη)
Ε)μπουρδολόγου στιχουργού
Ζ)ξεβράκωτης τραγουδίστριας
Η)κορυφαίου φάλτσου
Και βλέπουμε
Αναμένω τις προτάσεις σας’


(system) #2

θ) Το πιό ξέκωλο βίντεοκλίπ
Ι) Ο πλέον προβεβλημένος βλάξ
Κ) Το πιό στημένο “κάμ-μπάκ”
Λ) Το πιό κοιμήσικο μαλακο-κουλτούρικο (αυτό θα το έβαζα πρώτο!)

ΚΚ
ΔΦ*.*

ΥΓ. Μου άρεσε ο “πληνθέτης”!


#3

Συμφωνώ και υπερθεματίζω.Χάθηκε η γνησιότητα.Απωλεσθείς παράδεισος είναι σε μεγάλο
βαθμό το ελληνικό τραγούδι.Ανθρωποι που πέρασαν
από κλασσικές σπουδές μουσικής αρνούνται να δώσουν
έντεχνα δημιουργήματα.Ο βωμός του εμπορίου,η
χειραγωγούμενη μάζα,ο αχαλίνωτος τσιφτεντελισμός
και η ελεγχόμενη δισκογραφική βιομηχανία του
ξένου κεφαλαίου συνθέτουν το φάσμα της υποβάθμισης.Εξοντώνεται ο αυθορμητισμός.
Μολαταύτα υπάρχουν αισιόδοξα στοιχεία με τις
διάφορες ποιοτικές σχολές όπως Τσέρτος,Νταλάρας,
Παπάζογλου,Μάλαμας,Σαββόπουλος,Θηβαίος.Εξ άλλου
η απόλυτη θεώρηση του θέματος θα μπορούσε να οδηγήσει σε σημασιολογικές κακοτοπιές,πράγμα
που κανείς δεν θα θελε.


(system) #4

Ο Meltemis μιλά για μερικές “ποιοτικές σχολές” και αυτό ήταν αφορμή για να δοκιμάσω άλλη μια φορά να ακούσω με απόλαυση έναν από τους καλλιτέχνες που αναφέρει - τον Σωκράτη Μάλαμα. Έβαλα λοιπόν το CD του με τίτλο “Σωκράτης Μάλαμας” (1996) και οι προσπάθειές μου … απέτυχαν και πάλι. Συγνώμη, αλλά αυτά τα τραγούδια (μέχρι το 9ο “άντεξα”) με πλήττουν αφάνταστα. Ούτε ένα από αυτά δεν έχει μια μελωδία (η έστω μια ενορχήστρωση) που “ανθίζει”, και επίσης ούτε ένα δεν έχει έστω και λίγη ζωντάνια και φρεσκάδα. Σκέτη μονοτονία. Επιπλέον αναρωτιέμαι γιατί τραγουδούν τόσο πολλοί (και πολλές) παρ΄ όλο που δεν έχουν καθόλου φωνή. Τίποτα δεν τραβάει την προσοχή μου σε τέτοιου είδους τραγούδια και ερμηνείες.

Και αφού έτσι κι αλλιώς η υπόληψή μου στο Φόρουμ είναι χαμηλή ας ομολογήσω τι έκανα μετά το άκουσμα του Μάλαμα: Έβαλα ένα CD με τη Δέσποινα Βανδή (μια και αυτή αναφέρθηκε ως αρνητικό παράδειγμα σε προηγούμενο posting) - το “Εσένα περιμένω” της ίδιας χρονιάς - και άκουσα για άλλη μια φορά ένα από τα (πολλά) αγαπημένα μου τραγούδια: “Πρώτη νύχτα” των Νικολόπουλου / Μπαλαμπανίδη. Και πάλι ένιωσα αυτό το αίσθημα της χαράς, της συγκίνησης και της ευγνωμοσύνης που έχω την ευκαιρία να ακούσω κάτι τόσο ωραίο. Ωραίο από κάθε άποψη: Μελωδία, ρυθμός, ενορχήστρωση, στίχοι, φωνή. Κανένας δε θα με πείσει ποτέ ότι αυτό το τραγούδι είναι “χειρότερο” (με όλη την υποκειμενικότητα που χαρακτηρίζει αυτή τη λέξη) από τα εννέα του Μάλαμα που άκουσα πιο πριν.

Ανέφερα αυτό το συγκεκριμένο παράδειγμα για να γίνει πιο παραστατική η άποψή μου. Λίγο-πολύ το ίδιο πρόβλημα που έχω με το Μάλαμα, το έχω λ.χ. και με τον Παπάζογλου. Γιατί να είναι το (πραγματικά ή φαινομενικά) “ποιοτικό” τόσες φορές συνδεδεμένο με μονοτονία, έλλειψη ρυθμού και φωνητική ανεπάρκεια; Συχνά μού φαίνεται σαν να ήταν αρετή όταν μια άσχημη φωνή τραγουδά πληκτικά τραγούδια. Παρόμοιο πρόβλημα παρατηρώ και στους στίχους (αν και ΔΕΝ αναφέρομαι εδώ στο Μάλαμα γιατί λόγω πλήξης δεν μπήκα ούτε καν στον κόπο να τους ακούσω με προσοχή): Για παράδειγμα κάποιοι στίχοι της Λίνας Νικολακοπούλου μού φαίνεται να χαρακτηρίζονται “ποιοτικοί” μόνο και μόνο γιατί είναι ακατανόητοι.

Νομίζω ότι σε πολλά σημεία ο Meltemis έχει δίκιο με την κριτική του. Κι εμένα πολλά καινούργια τραγούδια (η πλειοψηφία τους ίσως) με αφήνουν αδιάφορο (είτε για “εμπορικά” πρόκειται, είτε για “ποιοτικά”). Αλλά το γούστο της μάζας κατά τη γνώμη μου δεν είναι και τόσο κακό. Μακάρι να είχαμε εδώ στην Αυστρία καλλιτέχνες σαν τον Σφακιανάκη ή τη Βανδή. Και σε όλους τους “εμπορικούς” (ακόμα και στον Πανταζή, τη Βίσση, το Σφακιανάκη κλπ.) θα βρει κανείς κάποιες φορές σωστά διαμάντια (βλ. την “Πρώτη νύχτα” με τη Βανδή).

Επιπλέον στην Ελλάδα έχετε και κάτι άλλο που μου φαίνεται πως το αγνοείτε τόσο εσείς (οι οπαδοί του “ποιοτικού” τραγουδιού) όσο και οι οπαδοί του “αχαλίνωτου τσιφτετελισμού”: Ντρόπη το θεωρώ ότι προφανώς σχεδόν κανένας δεν ασχολείται πια με έναν καλλιτέχνη σαν τον Αντώνη Καλογιάννη. Ποιος πρόσεξε τις “Ιστορίες αγγέλων” που είναι ένα CD το οποίο περιέχει μερικά θαυμάσια τραγούδια, κατάλληλα (κατά τη γνώμη μου) και για ακροατές με πιο “απαιτητικό” γούστο (ερμηνευμένα κιόλας από μια φανταστική φωνή); Πώς είναι δυνατόν ότι ένας συνθέτης (και στιχουργός) σαν τον Γιάννη Δημητρά (που έγραψε το μεγαλύτερο μέρος των κομματιών τού εν λόγω CD) επί δεκαετίες περνάει απαρατήρητος (το 1974 ήδη η πρώτη δισκογραφική του εμφάνιση!); Την προσοχή την έχουν και οι “εμπορικοί” καλλιτέχνες και ορισμένες “ποιοτικές σχολές”. Ποιος όμως ενδιαφέρεται για κάτι τρίτο (στο είδος του Καλογιάννη ή του Δημητρά ας πούμε) και το προωθεί;

Michael


#5

Λοιπόν, όλως παραδόξως, να κι ένας που συμφωνεί μαζί μου για μερικούς “ψαγμένους” στιχουργούς. Κι εγώ Μιχάλη την ίδια άποψη έχω για τη Νικολακοπούλου. Μάλιστα, αυτή η κυρία τείνει στο να δημιουργήσει “σχολή” στον ακαταλαβίστικο στίχο. Θυμάμαι κι εκείνα τα τραγουδάκια του Μητροπάνου, όπου “θερίζουν ανέμους…”, “πόσο κάνει, πόσα θες, στα λαδάδικα…” κλπ. Απλές ασυναρτησίες που προσπαθούν να περάσουν ως βαθυστόχαστες σκέψεις. Το σύστημα είναι απλό: πες δυο-τρία πράγματα που ούτε εσύ καταλαβαίνεις, αρκεί να βγάζουν κάποια ρίμα. Βέβαια, στα υπόψην, ότι κι αυτές οι μαλακίες χρειάζονται ταλέντο για να γραφτούν.
Θα συμφωνήσω πάλι μαζί σου και για τον Καλογιάννη. Μεγάλη φωνή, αλλά δυστυχώς στην Ελλάδα αυτό δε φτάνει, αφού οι “ειδήμονες” της δισκογραφίας (και γενικότερα του πολιτισμού) φροντίζουν να πουλιέται καθετί που παράγεται χωρίς πολύ κόπο, διαμορφώνοντας ανάλογα το αισθητικό κριτήριο του αγοραστικού κοινού (το λέω επιγραμματικά γιατί σηκώνει μεγάλη συζήτηση).
Το Μάλαμα κι εγώ δεν σκάω να τον ακούσω. Οχι όμως ότι είναι αδιάφορος. Καταρχήν είναι τραγουδοποιός. Αυτό σημαίνει ότι δε θα τον κρίνεις με αποκλειστικό κριτήριο την ερμηνεία. Θα μπορούσε να δώσει τα τραγούδια του σ’ έναν καλό τραγουδιστή, αλλά τότε θα κινδύνευε να δημιουργήσει άλλο έναν διάσημο, μένοντας ο ίδιος στην αφάνεια. Γι αυτό καλά κάνει (όπως κι ο Σαββόπουλος, κι ο Περίδης, κι ο Παπάζογλου κ.ά.) και τραγουδάει τα τραγούδια του ο ίδιος.
Τώρα για τα υπόλοιπα που αναφέρεις… τι να πω. Ο Παπάζογλου χωρίς ρυθμό;(;;:wink: Είσαι σίγουρος ότι μιλάμε για τον ίδιο δημιουργό;
…Και πάλι ένιωσα αυτό το αίσθημα της χαράς, της συγκίνησης και της ευγνωμοσύνης που έχω την ευκαιρία να ακούσω κάτι τόσο ωραίο.
Τι λες ρε μεγάλε! Σοβαρά; Απ’ τη Βανδή; Δεν έχεις καταλάβει ότι ο Καλογιάννης (και αρκετοί άλλοι) περνάει απαρατήρητος (όπως λες πολύ σωστά) γιατί υπάρχουν τέτοια πορνίδια; Υπάρχει συγκεκριμένη φράση για να χαρακτηρίσεις τη Βανδή και πολλές άλλες του είδους. Επιστράτευσε τα (πολύ καλά) ελληνικά σου για να καταλάβεις:
<FONT SIZE=”+1">“Από φωνή μουνί, κι από μουνί …φωνάρα”</FONT>

“Μακάρι να είχαμε εδώ στην Αυστρία καλλιτέχνες σαν τον Σφακιανάκη ή τη Βανδή. Και σε όλους τους “εμπορικούς” (ακόμα και στον Πανταζή, τη Βίσση, το Σφακιανάκη κλπ.) θα βρει κανείς κάποιες φορές σωστά διαμάντια”.
Ισως έχεις δίκιο. Για την Αυστρία καλοί είναι. Πάντως για την Ελλάδα είναι επιεικώς απαράδεκτοι. Και μάθε τέλος πάντων ότι ο εμπορικότερος όλων στην Ελλάδα (με τεράστια διαφορά απ’ το δεύτερο) είναι ο Μίκης Θεοδωράκης. Αυτόν …μακάρι να τον είχατε στην Αυστρία.
ΑΝ


(system) #6

Προς Αρη:

Να σε πληροφορήσω ότι υπάρχει προγραμμα free στο Internet το οποίο φτιάχνει με τυχαίο τροπο συνατκτικώς σωστές ρίμες με τυχαίες λέξεις. Προς το παρόν λειτουργεί μονο στα Αγγλικά, αλλά μπορεί η Νικολακοπούλου και οι παρόμοιοι νάχουν την ελληνική έκδοση…

Τι να πείς.

Φραγκίσκος


(system) #7

Α, και κάτι για τον Michael:

Αν ακούσεις προσεκτικά καμμιά δεκαριά τραγούδια του Παπάζογλου (ενδεικτικά: ‘Ο μοναχός ο άνθρωπος’, ‘Βαριά βαλίτσα’, ‘Η ρωγμή του χρόνου’, ‘Δευτέρα ξημερώματα’ κ.α.) θα αντιληφθείς:
α) ότι διαφέρει σημαντικά από τους υπόλοιπους
β) ότι είναι εξαιρετικός τραγουδιστής
γ) ότι έχει και ρυθμό και μέτρο
δ) ότι μάλλον έιναι ο τελευταίος λαϊκός συνθέτης που έχουμε σε πλήρη παραγωγικότητα.
Αν, δε, παρατηρήσεις ότι έχει δώσει όλες κι όλες 2-3 συνετέυξεις σε 23 χρόνια παρουσίας, μάλλον θα εκτιμήσεις και την σεμνότητά του.

Τώρα για τα περί Βανδή, Notis κλπ. ‘περί ορέξεως, ουδείς λόγος’. Αφού τους αντέχεις, παληκάρι μου, χαλάλι σου.

Φραγκίσκος


(system) #8

Αν και όντως περί ορέξεως κλπ, για την Νικολακοπούλου άλλαξα στάση μετά Τον Καιρό των Τσιγγάνων που θεωρώ το στίχο “καλό”. Νομίζω οτι δεν είναι ακαταλαβίστικη αν δεν επιμείνεις στη λέξη – προς - λέξη προσέγγιση αλλά στη συνολική εντύπωση πρόταση - προς- πρόταση. Εν τέλει αφηγείται εικόνες που δίνουν νόημα (καλό ή κακό ή αδιάφορο είναι μια άλλη κουβέντα).

Αλλά δεν παρενέβην τόσο για την Νικολακοπούλου όσο για τα επιχειρήματα της απόρριψής της. Για παράδειγμα, «ακαταλαβίστικος» ήταν και ο μακαρίτης ο Σκαρίμπας, τον οποίο έτσι και τον έβαζες στο Τζαρτζάνειο μικροσκόπιο (αυτό έτσι και το κατάλαβε ο micheal θα του κάνω μήνυση μα τη παναγία μου) θα τον απέρριπτες άδικα. Ομως κάποιοι επιλέγουν συντακτικό και λεξιλόγιο τέτοιο, που να αναδεικνύονται σαφέστερα τα αισθήματα παρά τα νοήματα.

ΚΚ

ΔΦΚ (Διεθνούς Φήμης Καταλαβαινιάρης)

ΠιΕς: Και μη μου αρχίσετε τα περί μη συγκρίσιμου Σκαρίμπα – Νικολακοπούλου γιατί διευκρίνισα απ την αρχή το σκοπό του posting.


(system) #9

Α! Τώρα τό 'δα!
Αυτό το: “Και αφού έτσι κι αλλιώς η υπόληψή μου στο Φόρουμ είναι χαμηλή…” ο μιχαλάκης το είπε;
Αμα θες να βρίζεις ρε λαλάκη, να χρησιμοποιείς πιό σωστά τη γλώσσα.
Αυτό που έγραψες σημαίνει οτι οι συμμετέχοντες στο φόρουμ έχουν για ΣΕΝΑ χαμηλή υπόληψη.
Χε χε… Επρεπε να γράψεις “η υπόληψή μου ΓΙΑ το φόρουμ…”
Ακου τι θα κάνεις: Αλλη φορά να στέλνεις e-mail στον Αρη που ξέρει να βρίζει ορθά, να στα διορθώνει και μετά να τα ανακοινώνεις.

ΚΚ


(Ιωάννα) #10

ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
το
“Από φωνή μουνί, κι από μουνί …φωνάρα”
είναι του Ζαμπέτα.


#11

Προς Ιωάννα:
Μπράβο ρε! Είχα σκάσει να θυμηθώ ποιός το είπε!

Προς ΚΚ:
Να το χέσω το ΠιΕς σου. Πώς τολμάς μωρή κουφάλα να βάζεις στην ίδια παράγραφο τη Νικολακοπούλου με τον (φοβερό και τρομερό) Σκαρίμπα;;;;;;
Φτου φτου φτου… (φτύνω στον κόρφο μου).
Δε θα βγει ρε ΚΚ η internetική μπουνιά; Θα σε λιώσω…

ΑΝ
ΔΦΜ (Διεθνούς Φήμης Νευρόσπαστο)


(system) #12

Τα τεχνικά προβλήματα με τη σελίδα του Φόρουμ μεγαλώνουν όλο και πιο πολύ τις τελευταίες μέρες. Σχεδόν δεν το καταφέρνω καθόλου πια να την ανοίξω ή να στείλω posting και τώρα πήγε χαμένη και η ολόκληρη δουλειά της σημερινής βραδιάς με το να εμφανίζεται το τελευταίο μου posting με τη λάθος γραμματοσειρά.

Δεν έχω όρεξη να επαναλάβω όλο το κείμενο. Απλώς θα διευκρινίσω ξανά ότι η δήθεν “διόρθωση” του Κώστα Κουρούνη στα ελληνικά μου είναι τελείως αβάσιμη και βαζίσεται σε παρερμηνεία του μηνύματός μου από τη δική του πλευρά: Δεν ήθελα να βρίσω (όπως υποθέτει). Εννοούσα με τη διατύπωσή μου ακριβώς αυτό που έγραψα και που το επιβεβαιώνει και ο ίδιος ο ΚΚ(ΤΜ) όταν λέει:

“Αυτό που έγραψες σημαίνει οτι οι συμμετέχοντες στο φόρουμ έχουν για ΣΕΝΑ χαμηλή υπόληψη.”

Ναι - ακριβώς αυτό ήθελα να πω (και προφανώς το διατύπωσα σωστά)! (Αν και δε θα έλεγα “οι συμμετέχοντες”, αλλά ας πούμε “κάποιοι συμμετέχοντες”.)

Με άλλα λόγια:
“Αφού η υπόληψή μου ΜΕΣΑ στο Φόρουμ είναι χαμηλή …” ή:
“Αφού εσείς (= κάποιοι συμμετέχοντες) δε με έχετε σε μεγάλη υπόληψη …”

Κατάλαβες, Κώστα Κουρούνη;

Και μόνο δύο λόγια για τα postings του ʼρη και του Frank:

  1. ΕΓΩ δεν έχω πρόβλημα να “συμβιβάσω” μέσα μου τον Καλογιάννη με τη Βανδή. Το ένα δεν αποκλείει το άλλο.
  2. ʼκουσα προηγουμένως το “Ο μοναχός ο άνθρωπος” και το “Στη ρωγμή του χρόνου” του Παπάζογλου (τα άλλα δύο τραγούδια που ανέφερες δεν τα έχω). Δυστυχώς όμως και αυτά τα κομμάτια δεν με κάνουν να αλλάξω τη γνώμη μου για τον συνθέτη ή τον τραγουδιστή Παπάζογλου.

Οι λεπτομέρειες “χάθηκαν” δυστυχώς στο προηγούμενο, αποτυχημένο μου posting.

Michael


(system) #13

Ρε νευρόσπαστο (Αρη)!

Πόσες φορές πρέπει να το γράψω; Δεν συγκρίνω Σκαρίμπα - Νικολακοπούλου. Αυτό που πολεμάω να πώ είναι οτι καθεαυτό το επιχείρημα της απόρριψης είναι επικίνδυνο (“ακαταλαβίστικο”, “ασύντακτο”, “ανορθόγραφο”, κλπ.).

Ηλεκτρονική μπουνιά θες τώρα;
Το πασάλειμμα με ηλεκτρονική σκατούλα να δούμε πως θα σούρθει.

ΚΚ

ΠιΕς: Ο Σκαρίμπας είναι απ’ τα μέρη των παππούδων μου. Στην Αη Θυμιά, έξω από την Αμφισσα γεννήθηκε. Πρόκειται για τυπική περίπτωση Αηθυμιώτη. Απαντες εκείθε έχουν ροπή προς τον Σκαριμπισμό.


(system) #14

Το τραγούδι αντικατοπτρίζει την κοινωνία όπως αυτή είναι την στιγμή που δημιουργείται , απο κει και πέρα υπάρχουν δύο δυνατότητες .
Α) Να είναι πηγαία έκφραση και έμπνευση του δημιουργού του οπότε συνιστά τέχνη και ώς τέτοια αξιολογείται.
Β) Να είναι κατα παραγγελία κατασκευασμένο με στόχο την επιτυχία την εύκολη αποδοχή και να στοχεύει στην κατανάλωση ,οπότε δεν είναι τέχνη αλλά προιόν και ώς τέτοιο αποτιμάται.
Υπάρχουν περιπτώσεις που η τέχνη γίνεται κοτσάνα και το προιόν τέχνη αλλά αυτό χαρακτηρίζει μονο τις εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Η ψυχική ευφορία που μπορεί κάποιος να αναπτύξει ακούγοντας ένα τραγούδι πηγάζει κατευθείαν απο την αισθητική του και τα βιώματα του συνεπώς μπορούμε να διασκεδάζουμε δίχως ενοχές με ότι μας αρέσει γιατί αυτό δεν δέχεται όρια και χαρακτηρισμούς αλλά αθωώνεται απο την πηγαιότητα του συναισθήματος.Η κριτική γίνεται ως προς την συνολική πολιτισμική παραγωγή της κοινωνίας και τους σκοπούς που αυτή εξυπηρετεί.
Το τραγούδι για να το κρίνουμε θα κινηθούμε σε δύο άξονες , ο πρώτος είναι η αισθητική του και ο δεύτερος η τεχνική του.
Η αισθητική του περιλαμβάνει την διάσταση του ώς τέχνη ή προιόν καθώς και το συναίσθημα που αυτό προκαλεί στον ακροατή του (απο την έκσταση εώς την αηδία).
Η τεχνική του περιλαμβάνει την μουσική τεχνοτροπία (ύφος ,είδος ,ρυθμός, εύρημα,κοινοτοπία, εκτέλεση , ενορχήστρωση κ.λ.π) και την αξιολόγηση του ποιητικού λόγου (εδώ η κρίση γίνεται αντικειμενική μόνο μέσα απο την διάρκεια στο χρόνο και την αποδοχή του τραγουδιού απο τον λαό και οχι την ελίτ).
Πολλές φορές ενα δημιούργημα που στέκει ποιητικά , ως τραγούδι είναι φάβα η ακόμα κάποια καταπληκτική μουσική συνοδεύει ηλίθιους στίχους και τοτε το όλο επικρατεί του μέρους και το χαρακτηρίζει , συνήθως αρνητικά…
Οσο και να διαμαρτυρόμαστε έναντι της μουσικής βλακείας δεν κερδίζουμε τίποτα , τους στίχους μόνο με στίχους τους πολεμάς.
Οι δισκογραφικές εταιρείες έχουν συγκεκριμένους στόχους και παράγουν οτι νομίζουν ότι θα πουληθεί καθώς επίσης μέσω της ραδιοτηλεοπτικής πλύσης εγκεφάλου μπορούν να πουλήσουν ότι κι αν παράγουν.
Στο πλαίσιο αυτής τους της δραστηριότητας μας πετούν και καμιά μεγαλόσχημη τραγουδοκοτσάνα με ποιοτικό προφίλ για να καλύπτουν τα νώτα τους.
Λοιπόν επιμένω , τα μουσικά αντιβραβεία της κλίκας δεν είναι πλάκα είναι πρόταση.
Ας θέσουμε τα κριτήρια επιλογής και ας προχωρήσουμε στην θέσπιση τους , το κόστος τους αν το καλοσκεφτείς δεν θα είναι μεγάλο , πόσο κοστίζει μια σάπια ντομάτα ενα κλούβιο αυγό η ένα γιαουρτάκι?


#15

Μιχάλη σου απαντώ:

  1. t"–x΅yΪά ά»ΣΈ~Ÿ›ž›ΠΥς υωpŒŠ ‰d{}›z[y wYv‘³›š Ÿ΅΅ Ά£½ΎΉΈ ·΅³΄²±—™œŸΩ άω?τΤνοΝ κεrn9W?γΗ« ?Ζβώ ύΰΕ¨§¦ ??£Ά΅ Ÿ žœ›š™˜—•"wvX[^ab<@CaJ3*$& #"#! ΗΖ« ©ŽŒsr υροά»ΣΈ~Ÿ›ž›ΠΥς υωpŒŠ ‰d{}›z[yά»ΣΈ~Ÿ›ž›ΠΥς υωpŒŠ ‰d{}›z[y}›z[yά»ΣΈ~Ÿ›ž›ΠΥς}›z[yά»ΣΈ~Ÿ›ž›ΠΥςυωpŒŠ ‰d{}›z[y wYv‘³›š Ÿ΅΅ Ά£½ΎΉΈ ·΅³΄²±—™œŸΩ άω?τΤνοΝ κεrn9W?γΗ« ?Ζβώ ύΰΕ¨§¦ ??£Ά΅ Ÿ 2. žœ›š™˜—•"wvX[\^_ab<@CaJ3*$& #"#! ΗΖ« ©ŽŒsr υροά»ΣΈ~Ÿ›ž›ΠΥςυωpŒŠ ‰d{}›z[y wYv‘³›š Ÿ΅΅ Ά£½ΎΉΈ ·΅³΄²±—™œŸΩ άω?τΤνοΝ κεrn9W?γΗ« ?Ζβώ ύΰΕ¨§¦ ??£Ά΅ Ÿ žœ›š™˜—•"wvX[^`ab<@CaJ3*$& #"#! ΗΖ« ©ŽŒsr υροά»ΣΈ~Ÿ›ž›ΠΥς
    Βάση της παραπάνω λογικής μπορώ κι εγώ να συμβιβάσω μέσα μου (αλλά κι απόξω μου) τον Καλογιάννη με τη Βανδή.

ΑΝ
ΠΦΣ (Παγκοσμίου Φήμης Συμβιβαστής)


(system) #16

re palikaria

exete akousi ena tragoudi tou Notis se stil revolution:

“kokinizei o ntounias”…“an ksipnisis monomias tha erhei anapoda o ntounias” peri ntounia telospanton, oraio mouni i vandi, iparxei axia se afto; diladi na tradoudas se kirile kosmo tetoia tragoudia; einai magkia? einai emporos? den nomizete oti paizei ligo to kolaraki tou? gia tin vandi sas eipa etsi?


(system) #17

Παληκάρι μου ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΝΤΙΠ! Τι διάολο ρωτάς:
Αν ξέρουμε τη μπαλάντα του κυρ Μέντιου;
Αν ενοχληθήκαμε που το λέει το νότη;
Αν συμφωνούμε οτι είναι ωραίο (ζ)ουνί το βανδί;
Αν υπάρχουν έμποροι και πως τους λένε;
Αν υπάρχει παιχνίδι “το κολαράκι”;
Αν μας είπες για το βανδί;

Τίποτα ρε πούστη μου.
Μηδέν κατάλαβα.
Κάτι τέτοια posting με διαολίζουν.

KK
DFK (Diethnous Fimis Katanoitis)
<FONT SIZE="-2">Το ανωτέρω μεταπτυχιακό το έλαβα εις βρικσέλας γιαυτό και γράφεται στα ξένα.</FONT>


(system) #18

Το Υπουργείο Παιδιας προειδοποιει
Το διαβαζμα (του συγκεκριμενου post)βλαπτει σοβαρα τα ματια

Μετα τιν προιδοποιηση γραφω ανενοχλιτα ανορθογραφα

θα συνφονισω με το διαχοριζμο του Σώτο
σωστος ο Σωτος
Δεν αντεχα καποτε, τον Ρουβα μου την ειχε δοσει εντελος μιλαμε
Σημερα δεν παλι τον παραδεχομε
Σωστος και ο Ρουβας

Με τιν μονι δαφορα οτι τοτε τον εβλεπα σαν αποτιχιμενο τραγουδιστη
Τωρα τον βλεπω σαν πετιχιμενο προιον

και να σας πω και κατι τετια προιοντα σαν τον Ρουβα ειναι χρησιμα για τιν κοινονια

δισκολο να πιστεψετε στιν χρισιμοτιτα του Ρουβα στιν κοινονια ε?

επιστερεφω ανορθογραφοτερος
Δ.Φ.Α.
για μαντεψτε τι ειναι το Α.
δισκολο ε?
κυανος


(system) #19

Eχω μείνει άφωνος…

Ξεκινάει ο Σώτος να μιλάει για τα σούπερ αντι-βραβεία, καυτηριάζοντας με γλαφυρό τρόπο την πληγή του ελληνικού τραγουδιού σήμερα. Συνεχίζει ο Mελτέμης, παραθέτοντας βασικούς λόγους οι οποίοι οδήγησαν ένα άτομο σαν τον Σώτο να προτείνει κάτι τόσο ευρηματικό, και έρχεται ο Michael να αποπροσανατολίσει την κουβέντα, αντιπαραθέτοντας τα μύρια όσα προσωπικά του κριτήρια περί ποιότητας, μετατρέποντας το διάλογο σε gallop φθηνών περιοδικών τύπου Ciao, Xαϊ, ή οπως άλλως λέγονται.
Πάλι καλά που η αυτοκριτική σου είναι σε σωστό δρόμο ρε Michael, γιατί από πλευράς μουσικής κρίσης μπορώ να πω οτι οι θέσεις σου με απογοητεύουν.

Tο θέμα εδώ δεν είναι ούτε το μουνί της Kας Bανδή, ούτε οι μελαγχολίες του Mάλαμα: Γουστάρουμε να κάνουμε την ιδέα του Σώτου να ευδοκιμήσει, κάνοντας το χαβαλέ μας;

Kαι για να μη μείνω στα λόγια προτείνω να θέσουμε υποψηφιότητες για το βραβείο της πιό σεξυ χαβαλεδο-τραγουδιάρας της ελληνικής μουσικής σκηνής.

Aπό την πλευρά μου προτείνω τις:
Bανδή,
Θεοδωρίδου και
Φαρμάκη (σκέτο φαρμάκι είναι η ρουφιάνα!). A! M’ αρέσει και η κόρη του Σελεμπέση αλλά δεν ξέρω, επειδή είναι ?δεύτεροΣ λαρύγγι πιάνεται;

Oσο για τα άλλα:
φίλε Σώτο, λυπάμαι που το ελληνικό τραγούδι κατρακυλά καθημερινά ανασκάπτοντας το βούρκο της πολιτισμιακής μας σήψης,
φίλοι Mελτέμη και Kουρούνη με βρίσκετε απολύτως σύμφωνο τόσο σχετικά με την εξόντωση του αυθορμητισμού, όσο και για το τραγικά ακαταλαβίστικο posting του Γιώργου,
φίλε Michael περί ορέξεως… κολοκυθόπιτα,
φίλε Aρη, ένας θειός μου λέει: «Tο γ’ρούνι άλογο δέ γίνεται», και ένας άλλος (πρωτευουσιάνος): «η κουρελού δε γίνεται κασμίρι» εγώ θα ρωτήσω «H Bανδή μπορεί να γίνει κασμίρι; Γιατί άλογο είναι, και μάλιστα καθαρόαιμο!»

K.N.


(system) #20

Ποια αυτοκριτική; Δεν έχω λόγο για αυτοκριτική και δεν βλέπω πού την ασκούσα.

Michael