Ο Μανιάτης αναφέρει οκτώ (!) ηχογραφήσεις με αυτόν τον τίτλο, με τους Κώστα Νούρο, Αντώνη Νταλγκά, Γιώργο Βιδάλη, Βασ. Ψαμαθιανό, Πωλ Γαδ (όλοι αυτοί το 1929), Χαρίλαο Πιπεράκη (1926), Βασ. Ψαμαθιανό (1928) και Κυρία Πιπίνα (1927) όλα χασάπικο (του Πιπεράκη δεν το λες χασάπικο), στις εταιρίες (κατά την ίδια σειρά) Columbia Αγγλίας, His Masters Voice, Odeon Γερμανίας, Parlophon Γερμανίας, Parlophon Γερμανίας (με διαφορετική μήτρα κα διαφορετικό αριθμό καταλόγου απ’ την προηγούμενη), Pharos Αμερικής, Polydor Γερμανίας και Χομοκόρδ Γερμανίας. Στις στήλες “συνθέτης” και “στιχουργός” αναφέρεται για όλα “παραδοσιακό”.
Στο Σήλαμπς βρήκα μόνο έξ απ’ αυτές. Όλες έχουν θέμα το “γιαφ γιούφ”, δηλαδή την ιστορία με το χασικλή που τον υποχρεώνουν να τραβάει κουπί σε μια βάρκα μέχρι να απεξαρτηθεί, ενώ ως “ρεφρέν” αναφέρονται τα περί σπασίματος των πιάτων και ριξίματος του φταιξίματος στη γάτα. Μόνο του Νούρου η ηχογράφηση, μετά τα περί γιαφ γιούφ αναφέρει και το τετράστιχο με τη φυλακή και τον Καπετανάκη