Καλωσόρισμα


(Ησαΐας) #1

Κατ’ αρχάς οφείλω να χαιρετήσω τα μέλη του φόρουμ, το οποίο διαβάζω από καιρό και δεν είχα φιλοτιμηθεί να εγγραφώ ίσως γιατί δεν μου αρέσει να μιλώ στο διαδίκτυο, αν και στην προσωπική μου ζωή η γλώσσα κυλάει ροδάνι. Μεγάλο ελάττωμα λόγω επαγγέλματος ,του ταπεινού ιατρού, που περισσότερο πρέπει να ακούει παρά να ομιλεί! Ωστόσο θα καταθέσω το βίωμα μου.

Και όπως στην ιατρική το πιο σημαντικό είναι η καταγραφή ιστορικού. Η σχέση μου με το ρεμπέτικο και τα ακούσματα αυτά ξεκινούν λόγω καταγωγής ,αυτής από Κιλικία Μικράς Ασίας. Η πρώτη επαφή με το μπουζούκι ξεκίνησε από τα φοιτητικά μου χρόνια, σχετικά αργά θα έλεγα .Επίσης να αναφέρω ότι  πρέπει να ήμουν ένας από τους  πρώτους φοιτητές ιατρικής στην Μόσχα, που φοίτησε δίχως να έχει σχέση με το κόμμα και που ο παππούς ήταν στον Ζέρβα στα χρόνια του πολέμου και μετά…Εγώ αντίθετα αριστέριζα ,ήταν και της μόδας τότε, μετά πέρασα στην αναρχία και τώρα στο πουθενά, δεν έχω χώρο….δεν χωρώ  άλλωστε λόγω και περιττών κιλών πια. Από την στιγμή που εργάζεσαι και δεν τρως τα λεφτά του μπαμπά με αμπελοφιλοσοφίες του καναπέ, αλλάζεις ριζικά την προσέγγισή σου στις ανάγκες της καθημερινότητας και δεν ονειροβατείς , δεν πετάς στα σύννεφα με απλά λόγια σαν τον γλάρο Ιωνάθαν ή τον ηλίθιο του Ντοστογιέφσκυ.

Η πρώτη μου απόφαση να αγοράσω μπουζούκι ή τζουρά ή μπαγλαμά….δεν ήξερα τότε ακριβώς και τι ήθελα όντας δεκαοκτώ χρονών, σημαιοφόρος στο ελληνικό σχολείο, παπαγαλάκι, χωρίς κριτική αντίληψη , πελαγωμένος από την μετάβαση σε μια πόλη μεγάλη σαν την Μόσχα από μια επαρχία της Ελλάδος και με ιστορικές τότε εξελίξεις (Γκορμπατσώφ, περεστρόικα και ατελείωτες ουρές για την επιβίωση).Επιστρέφοντας λοιπόν μετά τον πρώτο χρόνο εκμάθησης της ρωσικής αγγάρεψα έναν ξάδελφο, γνώστη της κιθάρας γιατί με φιλοξενούσε η οικογένειά του όποτε περνούσα από Αθήνα και πήγαμε στον μουσικό οίκο του Νάκα. Εκεί αγόρασα ένα μπουζούκι του Σκεντερίδη αν θυμάμαι καλά με 60 ντούγιες (μπορεί και να μην ήταν πραγματικές), με καλό ήχο ,τιμή κοντά στις εκατό πενήντα χιλιάδες δραχμές, αρκετά χρήματα για την εποχή. Δεν είχα και ιδιαίτερη εκτίμηση στα χρήματα τότε ,ούτε τώρα έχω μα αν δεν εργάζεσαι και στα δίνει ο μπαμπάς τα τρως και πιο εύκολα αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Περιττό να σας πω ότι  ίσως εξαιτίας της κακομεταχείρισης είτε της υγρασίας στην Μόσχα το έφερνα για επισκευές στο λιμάνι του Πειραιά συχνά πυκνά και τα ακούμπαγα αδρά κάθε φορά. Κόλλημα δούγιας, τάστα που ξεκόλλαγαν ,σκέβρωμα και άλλα που δεν γνωρίζω ως μη κατασκευαστής. Τέλος πάντων γρατζούναγα, αυτοδίδακτος, δεν ήθελα και κάτι παραπάνω.

Πριν κάποια χρόνια ράγισε το καπάκι και ένας γνωστός μου σύστησε τον μάστορα Γιάννη Καρβούνη και του το έστειλα.Θυμάμαι είχε και ένα πρόβλημα υγείας τότε. Ο άνθρωπος μου ξηγήθηκε πως η επισκευή του θα είναι με ημερομηνία λήξης ,άλλαξε καπάκι, τάστα, έτριψε το σκάφος και ίσιωσε την ταστιέρα τρώγοντας αρκετό ξύλο. Δεν είχα και επιλογές ή θα αγόραζα ένα μπουζούκι με ένα και μισό της χιλιάδας ,τόσο κοστολογούσε τον ήχο  ή θα επισκεύαζα το παλιό. Η όλη επισκευή κόστισε επτά κατοστάρικα, χρήματα που πέταξα στην θάλασσα ,ο ήχος δεν ήταν ποτέ του Καρβούνη( αυτό το παραμύθι το τσαμπουνάνε οι οργανοποιοί με τις επισκευές και το έμαθα καλά).Κατέληξα με λάθος όργανο, με ψηλό action πράγμα που με αποθάρρυνε να παίζω….Με τα πολλά το παράτησα, τα έβαλα με τον εαυτό μου και με την άρπακτή που έδωσα οικειοθελώς και που δεν έψαξα να αλλάξω το όργανο τότε. Οι επιλογές μας και ή έλλειψη γνώσης μας ακολουθούν στη ζωή ως δική μας υπαιτιότητα….κανενός άλλου.

Τέλος πάντων ,μετά από χρόνια απογοήτευσης έστειλα το όργανο στον κύριο Παναγιώτη Στάμκο, γιατί ρε παιδί μού δεν εμπιστεύομαι πλέον τους Αθηναίους ,καρντάσης γαρ θα είναι εν τάξει σκέφτηκα. Ο άνθρωπος μου ξηγήθηκε νέτα σκέτα ,το όργανο δεν επισκευάζεται, λείπει πολύ ξύλο, το καπάκι έχει μπει λάθος, δεν πατά καλά ,ίσως με αλλαγή στο μανίκι να έρθει στα ίσια του και δεν δίνει εγγύηση για τον ήχο ( το όργανο είναι εκεί ,για όποιον ιατροδικαστή θέλει να κάνει την νεκροψία). Μου πρότεινε να αγοράσω με λίγα χρήματα περισσότερα από αυτά της επισκευής ,ένα αξιοπρεπέστατο μπουζούκι δικό του….πράγμα που θα πράξω γιατί το αγαπώ.Εν πάση περιπτώσει,οψόμεθα…

Στο μεταξύ χωρίς όργανο πια ασχολούμαι με το μπασοκίθαρο και το βιβλίο του Μυστακίδη. Οι σκέψεις που περνούν από το μυαλό μου……Από τούδε και στο εξής οι φτωχοί μάγκες θα παίζουν κιθαρόνι. Το μπουζούκι θα το βάλουν στο μουσείο ως όργανο κλασσικής μουσικής ,μη αναγνωρισμένης βέβαια. Εκεί το οδήγησαν οι σύγχρονοι οργανοποιοί με τις τιμές που το έφτασαν. θα χαρεί και ο Σταθόπουλος ρε παιδί μου,ιδρυτής της Epiphone στο America του 1932.

P.S. Kαι όσοι αρχίσουν να αναρωτιούνται μα τι μας λέει ο γιατρός , ενάμιση μισθό δημοσίου κόστιζε το μπουζούκι ανέκαθεν…υπάρχουμε και εμείς αυτοί που δεν τα αρπάζουν ( θυμάμαι μια φορά έναν παππά που προσπάθησε να με χρηματίσει και του είπα παππούλη κράτα τα γιατί θέλεις να με στείλεις στην κόλαση).

Συμπέρασμα σπανίζουν οι ανθρώποι με μπέσα στην εποχή μας αλλά και σε όλες τις εποχές!One road way να 'ούμε.Ένα τέτοιο παιδί διαμάντι ,γνώστη της κιθάρας,τον Σταύρο Ντούκα ,γνώρισα στα γιάννενα πρόσφατα ,οργανοποιός τίμιος και μετρημένος.Και ευελπιστώ στην τιμιότητα του Παναγιώτη Στάμκου γιατί η εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους εξαντλείται ως άμμος σε κλεψύδρα…πόσες τρικλοποδιές να δεχτεί κανείς…