Ινδιάνοι και ρεμπέτικο


(system) #1

Δεν ξέρω πόσοι είδανε τις προάλλες την εκπομπή γιά τον Βερόπουλο, των Arrowhead, που πήγε στο Αμέρικα, λάτρεψε τον πολιτισμό των Ινδιάνων, τονε βάφτισαν οι Τσέροκυ “Λευκό Φτερό”, κι από τότε είναι ο καλύτερος πρεσβευτής των Ινδιάνων της Αμερικής. Εκεί κάπου, είπε και γιά ένα περιστατικό, όπου σε μιά σύναξη με παραδοσιακούς χορούς, του ζητήσανε να τους δείξει έναν δικό μας. Εκείνος, προκέιμένου να τους δείξει τον Καλαματιανό, τους τραγούδησε το “Παπάκι πάει στην ποταμιά”. Τον ρώτησαν τι θα παι “πα-πα-κι” που ακούγανε να λέει, κι εκείνος τους μετάφρασε τα λόγια. Δυό χρόνια αργότερα, σ’ ένα φεστιβάλ παραδοσιακών χορών των Ινδιάνων, ανακάλυψε έναν… νέο “παραδοσιακό” χορό των Ινδιάνων, σε 7/8, που το είπαν “Το βάδισμα της πάπιας”.

Όλα αυτά ίσως να ήσαν ασήμαντα, αλλά με αφορμή αυτό το περιστατικό, δημοσιεύτηκε σε άλλη λίστα το παρακάτω κείμενο ενός φίλου-φίλου, που υπογράφει “Ζαπάτα”, και που βρήκα πολύ ενδιαφέρον να μεταφέρω. (Δεν είναι η πρώτη φορά που ασχολούνται και άλλες λίστες με το ρεμπέτικο).


(system) #2

Εκ μεταφοράς από τη λίστα “λόγος”, και με την υπογραφή κάποιου Ζαπάτα:

"Στις διεθνιστικές μουσικές επικοινωνιακές φάσεις, που έτυχε να ζήσω το περισσότερο
σε παραλίες γύρω από μια φωτιά, κατάλαβα οτι μπορούμε να είμαστε περήφανοι για κάποια δικά μας πράγματα χωρίς να είμαστε αλαζόνες… Δεν χρειάζεται να τ’ απαρνηθούμε όλα μήπως και πέσουμε στην έπαρση και τον εθνικισμό. Μπορούμε
να είμαστε ανοικτοί προς το άλλο, ξέροντας ποιό είναι το δικό μας. Δεν χρειάζεται να απαρνηθούμε ό,τι δικό μας μήπως και κλείσουμε ως προς το άλλο… Μάλιστα, αν απαρνηθούμε εντελώς τα δικά μας, καταντούμε αδιάφοροι για τον άλλο, τον ξένο.
Δεν υπάρχει πια σπινθήρας, αφού ως γνωστόν οι σπινθήρες βγαίνουν από την τριβή σκληρών υλικών. ʼμα π.χ. ο αμερικάνος ρόκερ έρθει εδώ και σε δει να παίζεις όπως ακριβώς αυτός, άιντε να χαρεί και να κολακευτεί… άιντε και να σού κάνει το δάσκαλο. Μέχρις εκεί. Γαμάτο τζαμάρισμα μεταξύ αυτού και ημών δεν θα βγεί. Γαμάτο τζαμάρισμα μπορεί να βγει άμα σού παίξει ένα δωδεκάμετρο κι εσύ τού παίξεις ένα 7/8.

Θα μού πείτε: στο έθνικ το πάω; Ναι και νο! Για να υπάρξει έθνικ τής προκοπής, πρέπει εσύ ο 7/8 κι ο αμερικάνος τού δωδεκάμετρου να ξέρετε πολύ-πολύ καλά, να το νιώθετε ώς το μεδούλι ο καθένας το ταξίμι του. ʼρα, να βαστάει γερά ο
καθένας το δικό του, να το σπουδάζει που λέμε. Ειδάλλως βγαίνει πατάτα κάθε προσπάθεια έθνικ. Χαζοχαρούμενα ανακατέματα. Και το έθνικ αν βγει, βγήκε. Δεν είναι αυτοσκοπός. ʼσε που σπάνια βγαίνει έθνικ τής προκοπής. Θα το παίξεις
το δωδεκάμετρο αλλά στο τσακίρ κέφι κάπου θα σε ψιλοξενερώνει, θα το στρίβεις προς τον καρσιλαμά, θα σού βγαίνει ένα αμάν, κι ο αμερικάνος τότε θα ψιλοξενερώνει από την πλευρά του… ώσπου να γίνετε τύφλα. Κι εκεί, πάνω στο τύφλα, νομίζω οτι
θα κερδίσει το αμάν! Αυτό που τραγουδάει την επίγνωση τού θανάτου και την ελπίδα τής νίκης καταπάνω στο θάνατο σε ανάσα μία!

Το ροκ… το ροκ τραγουδάει την ελπίδα τής νίκης καταπάνω στο θάνατο αλλά, αισθάνομαι, αποπέμποντας (που λέμε εμείς οι ζιραριώτες) την επίγνωση τού θανάτου. ʼμα ο ρόκερ μιλάει για θάνατο, μιλάει απεγνωσμένα, με την επίγνωση τού θανάτου σκέτη. Κι άμα για νίκη, ουρλιάζει την ελπίδα νίκης. Δεν τα δένει σε ανάσα μία. Έτσι
αισθάνομαι…

Τι κάνει ο αμερικάνος ή ο γάλλος ή ο γερμανός ή ο αγγλάτουρας επάνω στο τσακίρ κέφι; Έχω δει από κοντά τούς γερμανούς. Τραγουδάνε όλοι μαζί, καθισμένοι σε μακριούς πάγκους!!! Ή χορεύουνε όλοι μαζί… Το να χορεύεις μόνος, το ανακαλύψανε
μετά το 1980. Κι άμα χορεύουνε μόνοι, χορεύουν ολομόναχοι, στη μαυρη μοναξιά ο καθένας. Εμείς ρε παιδιά το ζεϊμπέκικο το ξέραμε από παλιότερα. Όπου χορεύει ένας μόνος του και τριγύρω, σαν το Χορό, γονατισμένοι οι δικοί του τον παλαμακίζουνε, τον δοξάζουνε και τον θρηνούνε ταυτόχρονα! Κι ύστερα ο άλλος, κι ο άλλος… ʼιντε τώρα να το μεταδώσεις αυτό στον αμερικάνο! Να τού πεις: εδώ αυτός που βλέπεις να
στριφογυρνάει, παλεύει με το θάνατο να τον νικήσει, κι οι άλλοι από κάτω τον εσηκώνουνε όπως θα τού σηκώσουνε το φέρετρο μια μέρα. Ρε, θα φρικάρει ο άνθρωπος ο εσπεριώτης! Θα σε πάρει για “πέρβερτ φρηκ”!