Η Φραγκοσυριανή στα Ταϊλανδικά

//youtu.be/5AYmshop_fQ

Για την ακρίβεια, είναι η Φραγκοσυριανή και το Αν Μ’ Αξιώσει Ο Θεός μαζί! Κι εδώ σε ντίσκο εκδοχή:

//youtu.be/S6iRd3KtfNc

1 «Μου αρέσει»

αυτο ειναι καλο . να μαθαινει και ο υπολοιπος κοσμος

Ναι, μη χάσει.

Δηλαδή δεν είναι καλό;;;

Καλό είναι όταν, πράγματι, μαθαίνει ο υπόλοιπος κόσμος για την ελληνική λαϊκή μουσική, ενημερώνεται και τη γνωρίζει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, νομίζει κανείς μας ότι οι Ταϊλανδοί ενημερώθηκαν για την λαϊκή μας μουσική, ακούγοντας αυτές τις σαχλαμάρες;

Από κάπου πρέπει να ξεκινήσει κανείς.

Όχι, δεν πρέπει να ξεκινήσει κανείς από πουθενά, ούτε να φτάσει.

Είναι βέβαια καλό οι άνθρωποι στην Ταϊλάνδη ή οπουδήποτε αλλού να ακούν καλή μουσική, αλλά το αν θα πρόκειται για τη μουσική που εμείς αγαπάμε ή όχι δεν κάνει καμία απολύτως διαφορά.

Κι εγώ όταν γνώρισα έναν Ιταλό στο Λονδίνο που μου είπε ότι παίζει ρεμπέτικα, χάρηκα. Σκέφτηκα κάτι του τύπου «ωραία, πάμε καλά, κερδίζουμε». Εκ των υστέρων που το ξανασκέφτομαι, ποιοι κερδίζουμε; Κολακεύει λίγο τη φιλαυτία μου, και αυτό είναι όλο.

Και βέβαια το ζήτημα δεν είναι εθνικό. Εξίσου χαιρόμαστε και με Έλληνες που αρχίζουν να αγαπάνε αυτό που εμείς αγαπούσαμε ήδη ενώ εκείνοι δεν το γνώριζαν: μπορεί να είναι το ρεμπέτικο ή οτιδήποτε άλλο, μπορεί να είναι και κάτι που δεν προέρχεται από την Ελλάδα, αρκεί να είναι κάπως μειονοτικό, όχι μέινστριμ.

Πρόκειται περί οπαδισμού. Πολιτισμένου μεν, όχι μισαλλόδοξου ή βίαιου, αλά οπαδισμού.

Πάμε παραπέρα παιδιά. Ούτε εμείς ούτε το ρεμπέτικο έχουμε να κερδίσουμε τίποτε.

Οπως μπορουν κι αυτοι ρε παιδιά. Δεν εχουν μπουζούκι

δεν είναι θέμα οργάνου, θέμα αισθητικής είναι. κι εδώ με μπουζούκια τέρατα φτιάχνουνε, κι εκεί με παραδοσιακά όργανα θα έχουν πολύ όμορφες μουσικές.
επιλογή είναι να φτιάξεις μια ευκολοχώνευτη σούπα με τη γνωστή συνταγή, όπου ό,τι υλικά και να βάλεις το αποτέλεσμα θα είναι πανομοιότυπο με όλα τα υπόλοιπα τραγουδάκια του συρμού.

Συμφωνώ απόλυτα:

Επίσης, το ρεμπέτικο έχει να κερδίσει όταν παίζεται και εκτός συνόρων από ανθρώπους που ναι μεν δεν έχουν σχέση με τον ελληνικό πολιτισμό, με το δέοντα όμως σεβασμό προς μια ξένη κουλτούρα προσπαθούν και πετυχαίνουν να την μεταφέρουν σωστά, υποδειγματικά - θα λέγαμε σε κάποιες περιπτώσεις.(*)

(*) Νομίζω ότι έχουμε αναφερθεί ξανά στους Ολλανδούς ρεμπέτες
[b]ένα δείγμα εδώ,[/b] και στο σχήμα τους [b]“Άνω - Κάτω”,[/b] και
[b]ένα ακόμα, παραδοσιακό, εδώ[/b]

με τεράστια συμμετοχή σε καλλιτεχνικά φεστιβάλ, συναυλίες, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς κ.λπ.

Βέβαια, στη συγκεκριμένη περίπτωση έπαιξε ρόλο και η παρουσία του Τζόρνταν του Τσομίδη στην Ολλανδία ο οποίος δημιούργησε και μια παράδοση εκεί και συνετέλεσε στην αγάπη και στο ενδιαφέρον για το ρεμπέτικο.

Το να διαδίδεται σωστά η ελληνική μουσική, και εκτός συνόρων, δεν έχει να κάνει με καμιά έννοια “οπαδισμού”.
Αποδεικνύει έμπρακτα ότι ο πολιτισμός και η κουλτούρα δεν έχουν σύνορα, αντίθετα, μπορούν να γίνουν αντικείμενο έμπνευσης και αποδοχής από πολύ διαφορετικούς λαούς, όπως και γίνεται, άλλωστε.

Πόσοι από μας την πρώτη φορά που άκουσαν την Φραγκοσυριανή ήταν από το πρωτότυπο;

Πόσοι από μας ανακάλυψαν το μεγαλείο του αυθεντικού πειραιώτικου ή σμυρναίϊκου από τα γενοφάσκια τους;

Μήπως από κάτι ανάλογο (έ δεν είμαστε και Ταϋλανδοί) ξεκινήσαμε για να ψάξουμε λίγο παρακάτω;

Πειράζει για παράδειγμα ο Ιταλός να ξεκινήσει την ενασχόλησή του με τα καθ’ ημάς από εδώ;

//youtu.be/EsCSFfMFwwc

Κατ’ εμέ όχι!

Καί όπως εγώ προσπαθώ να γνωρίσω άλλες κουλτούρες για να μοιραστώ, χαίρομαι όταν και άλλοι θέλουν το ίδιο. Άσχετα αν η πρώτη προσέγγισή τους δεν με ενθουσιάζει. Το μπόλιασμα γίνεται.

Ο πουριτανισμός δεν είναι αναγκαστικά η καλύτερη μέθοδος πολιτιστικής διακίνησης.

ε καλά, μην βάζουμε στο ίδιο τσουβάλι ένα τυχαίο ντισκοπόπ με τον μπιθικώτση ή τον καποσέλα. άσχετα από τα γούστα μου, αναγνωρίζω μια διαφορά στο επίπεδο. και αν με ρωτάς, από το ποπάκι δεν θα ψάξεις παραπέρα, ενώ από τον μπιθικώτση μπορεί κιόλας (κι ας είναι αυτή ακριβώς η εκτέλεση που έθαψε την πρώτη του μάρκου). ακόμα περισσότερο, διασκευές σαν του καποσέλα ίσως σε οδηγούν κατ’ευθείαν στο πρωτότυπο, χωρίς να θέλουν να το αντικαταστήσουν.

Να, εγώ για παράδειγμα, σαφώς ήξερα πρώτα τη Φραγκοσυριανή από τον Μπιθικώτση και ύστερα από την αυθεντική ηχογράφηση. Και πράγματι, όπως ακριβώς περιγράφει ο Γρηγόρης, τα εύπεπτα και όχι σπάνια ρεμπέτικα με οδήγησαν λίγο λίγο στα πιο αληθινά (να το πω έτσι για να μην ψάχνω τώρα λέξεις, καταλαβαίνετε). Και αυτό ήταν μεγάλο κέρδος για μένα.

Αποκλειστικά και μόνο για μένα.

Ας πούμε ότι αν είχα γίνει μεγάλος μουσικός και χάριζα στον κόσμο αλησμόνητες στιγμές μέθεξης με τη γλυκειά πενιά μου, θα υπήρχε κέρδος και για άλλους εκτός από μένα. Αλλά αν μου ήταν γραφτό να γίνω μεγάλος μουσικός, θα γινόμουν έτσι κι αλλιώς, είτε στο ρεμπέτικο είτε σε κάτι άλλο.

Συνεπώς κανείς δεν έχει ιδιαίτερο λόγο να χαίρεται που μέσω του Μπιθικώτση / Καποσέλα / Ταϊλανδού κάποιος γνώρισε το ρεμπέτικο.

Παρεκτός βέβαια από έναν γενικό αλτρουισμό, ότι

(Είναι καλό οι άνθρωποι να ευτυχούν, είναι καλό οι άνθρωποι να μορφώνονται, να ερωτεύονται, να απολαμβάνουν κλπ.)

Να γινω λιγο γραφικος
Η μουσικη ειναι μια. Δεν νοηται να εχει ουτε συνορα ουτε και φανατικους “οπαδους” κατα τη γνωμη μου
Οι μουσικες αρμονιες ειναι στοιχεια του συμπαντος, και της κοσμογονιας (με εχει παισει το φιλοσοφικο σημερα πρωι-πρωι)
Ολοι ξερουμε πως η μουσικη εχει ψυχοσωματικες ιδιοτητες και επιδρασεις.
Ας την απολαυσουμε λοιπον σε οποιο ειδος μας εκφραζει(μιλαει μεσα μας) καλυτερα, και ας αφησουμε τους αλλους να πραξουν το ιδιο.

Το θεωρώ μεγάλο λάθος αυτό. Η μουσική κατά τη γνώμη μου είναι τουλάχιστον δύο. Θα ήταν πολύ φιλοσοφικό και εκτός θεματολογίας να το αναπτύξουμε και να το συζητήσουμε, απλώς προτείνω να μην επαναλαμβάνεται αυτός ο αφορισμός ως κάτι το αυτονόητα βέβαιο.