"Η ημέρα της Λαμπρής"


(Έλενα) #1

Καθαρώτατον ήλιο επρομηνούσε
της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι,
σύγνεφο, καταχνιά, δεν επερνούσε
τ’ ουρανού σε κανένα από τα μέρη’
και από ‘κει κινημένο αργοφυσούσε
τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ’ αέρι,
που λες και λέει μες στης καρδιάς τα φύλλα:
Γλυκειά η ζωή κι’ ο θάνατος μαυρίλα.

Χριστός ανέστη! Νέοι, γέροι και κόρες,
όλοι, μικροί, μεγάλοι, ετοιμαστστήτε’
μέσα στες εκκλησίαις ταις δαφνοφόραις
με το φως της χαράς συμμαζωχτήτε
ανοίξτε αγκαλιαίς ειρηνοφόραις
ομπροστά στους Αγίους και φιληθήτε’
φιληθήτε γλυκά χείλη με χείλη,
πέστε: Χριστός Ανέστη, εχθροί και φίλοι.

Δάφναις εις κάθε πλάκα έχουν οι τάφοι,
και βρέφη ωραία στην αγκαλιά η μανάδες’
γλυκόφωνα, κυττώντας ταις ζωγραφι-
σμέναις εικόνες, ψάλλουνε οι ψαλτάδες
λάμπει το ασήμι, λάμπει το χρυσάφι
από το φως που χύνουνε η λαμπάδες’
κάθε πρόσωπο λάμπει απ’ τ’ αγιοκέρι,
όπου κρατούνε οι Χριστιανοί στο χέρι.

Από το "Λάμπρο" του Διονυσίου Σολωμού.


(Παραδοξολόγος) #2

Αγαπημένο μου, ειδικά η πρώτη στροφή:109:


(Παραδοξολόγος) #3

… τώρα θυμήθηκα. Στο Σιντι του Ξυδάκη “Διονυσιου Σολωμού - Προς τον κύριον Γεώργιον Δε Ρώσση” υπάρχει η πρώτη στροφή με το τελευταίο στίχο της λίγο διαφορετικό:

Γλυκειά η ζωή και… γλυκειά η ζωή


(Νίκος Φρονιμόπουλος) #4

Τι μου θύμισες τώρα Έλενα…

Πρώτο έτος στη σχολή του Πέλου Κατσέλη.
Από τα ποιήματα που υποχρεωτικά έπαιρνε όλη η τάξη ( με πρώτο-πρώτο το « Γιατί είναι μαύρα τα βουνά…» ) για να μας διδάξει αγωγή του λόγου !

Χρόνια Πολλά !!!