Δημοτικά τραγούδια της φυλακής, πολύ πριν τα αντίστοιχα ρεμπέτικα

Επειδή το κείμενο του Μερεντίτη (καλωσόρισες!) πιάνει ήδη ένα πλατύ θέμα με πολλές πτυχές, προτείνω να αφήσουμε το «Από ξένο τόπο» κατά μέρος. Εδώ δεν είναι παρά μία μικρολεπτομέρεια, ενώ αντίθετα υπάρχει αυτή η συζήτηση που είναι ειδικά αφιερωμένη σ’ αυτό το τραγούδι με τη σκανδαλωδώς μεγάλη γεωγραφική διάδοση.

Καλό μήνα σε όλους.
Ελα ντέ ; πώς να ήταν η πρώτη εκτέλεση του “Από ξένο τόπο κι απ’ αλαργηνό";
Αυτό που λέει ο Ν.Πολίτης, όντως μνημονεύεται σε πολλές πηγές. Διάλεξα στην παρούσα να αναφερθώ στον Rauf Yekta, άς πούμε τον αντίστοιχο Κ.Ψάχο/ Παχτίκο/ Καρά ( :wink: των Τούρκων, που πάει την καταγωγή του τραγουδιού ώς Βιενέζικο Μάρς , πολύ πίσω ήδη στα τέλη του 16ου αιώνα !! Αν όντως ισχύει αυτή η πληροφορία του Rauf Yekta ( σχετικά Bulent Aksoy: ξένοι περιηγητές στην οθωμανική αυτοκρατορία και η συμβολή της πολυεθνικότητας στην οθωμανική μουσική ) , τότε η μελωδία ( όντως ματζοράκι κ.λ.π ) μπορεί να ταξίδευε σε όλη την Ευρώπη από τον 16ο - 20ο αιώνα και έτσι εκτός από τους Γενιτσάρους να την ξαναεισήγαγαν οι εν λόγω Σκωτσέζοι το 19ο αιώνα. Οντως όλοι οι λαοί , Ευρώποι και ανατολικομεσογειακοί/ βαλκάνιοι ερρίζουν για την καταγωγή της !!! Ποιός ξέρει άραγε τι όντως συνέβη ;
Αναφορικά με το CD του Γιώργη Μελίκη για τα δημοτικά της φυλακής, κάτεργου, καρμανιόλας κ.λ.π απ’ ότι ξέρω κυκλοφορεί στο εμπόριο εδώ και χρόνια. Το έχω από την αρχή που κυκλοφόρησε. Οσο υπήρχαν τα Metropolis θα το’ βρισκες. Τώρα δεν ξέρω πού ;
Καλό βράδυ,
Απ’ τον στασιαστή της Πάτρας Μερεντίτη που έγινε τραγούδι : " Μην με περνάτε από χωριά , μηδέ από πολιτείες , γιατί έχω εχθρούς και χαίρονται, φίλους και με λυπούνται” * δείτε στο google για τη Στάση του Μερεντίτη και το ομώνυμο τραγούδι του … !!! Το τραγουδάω συχνά στις παρέες μου και υπάρχει και σε CD, τα Νταραίϊκα ( Γορτυνίας Αρκαδίας ) που εξέδωσε ο σύλλογος Ντάρα ( Δάρα ) πέρσι .

Δεν υπάρχει καμμία απολύτως αμφιβολία ότι τραγούδια της φυλακής υπήρξαν πολύ πριν από την δημιουργία ελληνικού κράτους στον 19ο αιώνα. Ο μόνος από τις σύγχρονες γραπτές πηγές που μνημονεύει τραγούδια της φυλακής ως “υποκατηγορία” σύγχρονων ρεμπέτικων καταγεγραμμένων από τον ίδιο σε φυλακές είναι ο Πετρόπουλος, του οποίου τις “μεθόδους” και την αξιοπιστία έχουμε υπέρ το δέον σχολιάσει σε αυτόν τον ιντερνετικό χώρο. Φυσικά και δεν γεννήθηκαν, λοιπόν, τα “μουρμούρικα” αν μπορούμε να τα ονομάσουμε έτσι, μόλις από τον ώριμο 19ο και μετά.

Προσοχή, όμως: το τραγούδι του Κουλοχέρη – πελεκάνου ΔΕΝ είναι της φυλακής. Ο ίδιος ο πελεκάνος ομολογεί στην συνομιλήτρια ξανθή κόρη ότι η έλλειψη του ενός χεριού είναι η ποινή που του επιβλήθηκε για ατίμωση (“φίλημα”) κόρης, προσθέτοντας “ας τηνε ξαναφίλαγα, κι ας μου ΄κοβαν και τ’ άλλο”. Πουθενά δεν μνημονεύεται φυλακή ή κάτεργο και η εικόνα, από μόνη της, της προσπάθειας για πελέκημα πέτρας με ένα χέρι παραπέμπει στο παράλογον, αδύνατον στην πραγματικότητα, μιάς τέτοιας πράξης. Δεν θα ήταν χαζοί οι υπηρέτες της εξουσίας, να απασχολούν για την εξόρυξη ή / και πελέκημα πέτρας μονοχέρηδες εργάτες. Άλλωστε, θα περίττευε και η ερώτηση της ξανθής διαβάτισσας κόρης, γιατί τάχα να προσπαθεί να πελεκήσει πέτρα ο άγουρος, αφού διαθέτει μόνο ένα χέρι, αν έβλεπε λόγω συνθηκών ότι δεν πρόκειται για αποτέλεσμα στιγμιαίας ποινής, παρά για πολύχρονη φυλάκιση.

Και κάτι για την ηχογράφηση τραγουδιών της φυλακής κλπ: Θυμάμαι πριν πολλά χρόνια να έχω ακούσει σε συναυλία (στην Αθήνα, στο Θέατρο Δώρας Στράτου στου Φιλοπάππου) από το συγκρότημα “Εν χορδαίς”, του Κυριάκου Καλαϊτζίδη κάποιο παρόμοιο τραγούδι. Ψάχνοντας, βρήκα αυτό.

Το τραγούδι με τον μονόχειρα (που φυσικά δεν είναι Άγγουρος αλλά Άγουρος, άωρος, όχι ώριμος, δηλ. τελικά νέος, αγόρι) βασικά μιλάει για την αγάπη. Ακόμη κι αν αντί για κομμένο χέρι είχε φάει μια ποινή φυλάκισης, δε θα ήταν τραγούδι της φυλακής. Όπως δεν είναι τραγούδι του θανάτου το κάθε τραγούδι όπου κάποιος πεθαίνει.
Προσοχή σ’ αυτή τη γενίκευση, γιατί μπορεί να οδηγήσει σε λάθος συμπεράσματα. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν ψάχνουμε ειδικώς να εντοπίσουμε ποια τραγούδια αναφέρουν κάποιο θέμα που μας ενδιαφέρει.
Στην παραπάνω λίστα υπάρχουν μερικά τραγούδια όπου η φυλακή απλώς αναφέρεται, παίζει κάποιο ρόλο στο πλαίσιο της ιστορίας, αλλά δεν αποτελεί το θέμα. Αυτά δεν είναι τραγούδια της φυλακής.

Υπάρχει και αυτό από Χαλκιδική για τον μονόχειρα.

//youtu.be/Kl-q-Tf04zA

και αυτό της φυλακής

//youtu.be/wAr_pKMMD1g

Καλωσόρισες στην παρέα μας, φίλε Μερεντίτη.
Ωραίο και πολύ ενδιαφέρον το θέμα αυτό με τα τραγούδια της φυλακής.

Να θυμίσω μια παλιότερη συζήτηση στην οποία είχε αναφερθεί ένα ακόμα τραγούδι της φυλακής και η ιστορία του, τραγούδι μάλιστα που ενέπνευσε το Μάρκο στο καταπληκτικό και πολυτραγουδισμένο “Αντιλαλούν οι φυλακές”.

Ο Καρκαβίτσας στο “Οι φυλακές του Ναυπλίου” έχει καταγράψει επίσης τραγούδια των κρατούμενων για τα βάσανα της φυλακής.

Σωστές παρατηρήσεις και εύλογα ερωτηματικά, απλά διαβάζοντας τον Κυριάκο Σιμόπουλο «ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ»
βλέπουμε ότι στο Βυζάντιο υπήρχαν και πυρές για την θανάτωση αιρετικών και μάγων. Εφαρμόζονταν μέθοδοι βασανισμού και εκτελέσεων για κατάδικους και εχθρούς της εξουσίας. Όλα αυτά μαζί με τη διαφθορά του συστήματος, συνθέτουν μια τοιχογραφία φρίκης και τρόμου. Η κατάκτηση και η διατήρηση της αυτοκρατορικής ηγεμονίας, γράφει ο Μιχαήλ Ψελλός, γινόταν «φόνοις και αίμασιν»…
Μάλιστα ο Νικήτας Χωνιάτης αναρωτιέται, ποιός από τους πασίγνωστους τύραννους της αρχαιότητας υπήρξε τόσο θηριώδης όσο οι σύγχρονοί του ηγεμόνες. Μήπως ο Καμβύσης ή ο Ταρκύνιος, μήπως ο Έχετος ή ο Φάλαρις;
Οι ποινές στους Βυζαντινούς χωρίζονταν σε τρεις κατηγορίες. Σε κείνες που συνεπάγονταν θάνατο, στις σωματικές ποινές και σε κείνες που όριζαν χρηματική αποζημίωση. Στις κεφαλικές ανήκαν αρχικά ο αποκεφαλισμός, η πυρά, η κρεμάλα, ο απαγχονισμός, ο καταποντισμός, ο λιθοβολισμός κι ακόμα η εξορία, ο περιορισμός και η δουλεία. Αργότερα θα προστεθούν στις θανατικές ποινές η εκτύφλωση, ο ακρωτηριασμός και το μεταλλισθήναι – ισόβια καταναγκαστικά έργα στα μεταλλεία.
Απέραντη ποικιλία αυθαίρετων βασανισμών και μαρτυρικών θανατώσεων. Ψήσιμο στη θράκα, εκδορά, θανάτωση σε κοχλαστό νερό, βραστό λάδι ή αναλειωτή πίσσα, ανασταύρωση, παλούκωμα, κατόρυξη, πυρωμένα σίδερα, φαρμάκωμα, ακόμα και ευνουχισμός.
Ο τεράστιος αριθμός των ακρωτηριασμών στο Βυζάντιο φαίνεται και από τα παρωνύμια που δίνονταν σε όσους είχαν υποστεί ρινοτομία, αποκοπή αφτιών, χεριών κλπ, Κοψόρρινος, Αργυρομύτης, Ασημομύτης, Χαλκομύτης – επειδή τα θύματα αντικαθιστούσαν την κομμένη ή πλαγιασμένη μύτη με ομοίωμα, ένα είδος θήκης από μέταλλο – Κουτσομύτης, Κουτσοχέρας, Κουτζοδάκτυλος, Δερμοκαΐτης. Κι ακόμα το όνομα Γάλλος που σημαίνει τον «αποτετμημένον τα αιδοία», τον ευνούχο.
Οι Βυζαντινοί αναζητούσαν και θεωρητική κάλυψη των ακρωτηριασμών και των εκτυφλώσεων, που κυριαρχούσαν στον κολασμό των πολιτικών, κυρίως, εγκλημάτων, με θεολογικά επιχειρήματα και αναγωγές στα ιερά κείμενα. Επιστράτευαν λ.χ. την ίδια τη διδασκαλία του Χριστού, τα ευαγγελικά ρήματα.
Βγάλε το μάτι σου, κόψε το χέρι σου ή το πόδι σου αν σε σκανδαλίζει. Καλύτερα κουτσός ή κουλός παρά αρτιμελής και κολασμένος – «και εάν σκανδαλίζει σε η χειρ σου, απόκοψον αυτήν. καλόν σοι εστί κυλλόν εις την ζωήν εισελθείν, ή τας δύο χείρας έχοντα απελθείν εις την γέενναν, εις το πυρ το άσβεστον… και εάν ο πούς σου σκανδαλίζει σε, απόκοψον αυτόν. καλόν εστί σοι εισελθείν εις την ζωήν χωλόν, ή τους δύο πόδας έχοντα βληθήναι εις την γέενναν… και εάν ο οφθαλμός σου σκανδαλίζει σε, έκβαλε αυτόν. Καλον σοι κλπ.». (Μαρκος, θ΄, 43-47).
Αλλά και στον Ματθαίο ε΄, 29: «ει δε ο οθφαλμός σου ο δεξιός σκανδαλίζει σε, έξελε αυτόν και βάλε από σου. Συμφέρει γαρ ίνα απόληται εν των μελών σου, και μη όλον το σώμα σου βληθή εις γέενναν. Και ει η δεξιά σου χειρ σκανδαλίζει σε, έκκοψον αυτήν και βάλε από σου».
Και μιά άλλη, νομικοθεολογική αυτή τη φορά, θεμελίωση. Η εκτύφλωση και οι ακρωτηριασμοί αντικαθιστούν τη θανατική ποινή δίνοντας στον δράστη του εγκλήματος την ευκαιρία να μετανοήσει… πρόκειται φυσικά για σοφιστικές προφάσεις και υποκριτικές δικαιολογίες. Οι ακρωτηριασμοί και οι εκτυφλώσεις είναι η φρικαλεότερη μορφή βασανισμού, χειρότερη ποινή κι από τον θάνατο γιατί καταδικάζει το θύμα σε ισόβια δυστυχία.

  • Ετσι λοιπόν θεωρώ , στηριζόμενος στα παραπάνω αλλά και σε όσα λέει ο Φ.Κουκουλές για τον καθημερινό βίο των Βυζαντινών ( δεν θα κάνω βέβαια και διατριβή στην παρούσα :slight_smile: ), ότι ο νεαρός ακρωτηριάστηκε και ώς “κλέφτης” πιθανώς, αλλά και ώς ερωτιάρης από τα συμφραζόμενα του τραγουδιού και εφόσον περιοσίστηκε κάπου ( π.χ στα νταμάρια του Γαλατά να σπάει πέτρες για επιπλέον τιμωρία και μάλιστα με 1 χέρι) , το τραγούδι εντάσσεται σε αυτά που μνημονεύει ο Γ.Μελίκης: " Της φυλακής, του κάτεργου, της καρμανιόλας κ.λ.π", δηλ . του καημού που σου δίνει ο περιορισμός.
    -Επίσης, θεωρώ τραγούδια της φυλακής και αυτά που μνημονεύουν οι δημοτικές και λοιπές ανθολογίες ( βλ. άρθρο ) γιατί τις αναφέρουν στο στίχο τους , καθώς και τις περιγραφές των Βέγκελσα Βρατισλάφ Φον Μήτροβιτς ( 16ο αιώνα ) και ο Κιομουρτζιάν ( 17ο αιώνα ), δηλ. πολύ πιό πίσω από τις μουρμούρικες αναφορές του Πετρόπουλου, ο οποίος δεν αναφέρει τίποτα γι’ αυτούς τους 2 περιηγητές, ίσως γιατί στην εποχή του δεν είχαν εκδοθεί στα ελληνικά τα βιβλία τους.
  • Τέλος πάντων στηρίζομαι περισσότερο πιά στους περιηγητές του Κ. Σιμόπουλου, στο Φ.Κουκουλέ, στον B.Aksoy, στις συλλογές των δημοτικών τραγουδιών , στη δρ. διατριβή του Σταθακόπουλου κ.λ.π που με βάζουν σε άλλη οπτική, πιό ευρεία από τη στενή ρεμπετολογία. Ισως όμως πάλι να κάνω και λάθος. Γι’ αυτό εξάλλου είμαστε στο φόρουμ για να διευρύνουμε τις γνώσεις και τους προβληματισμούς μας για το αντικείμενο που αγαπάμε … !!!

Πολύ σωστά ο Περικλής βάζει θέμα λανθασμένης “κατηγοριοποίησης”, κάτι που, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, το χρειάστηκαν οι λόγιοι, όχι ο ίδιος ο λαός. Πόσο συχνά όμως δεν είναι τα παραδείγματα όπου ένα τραγούδι χαρακτηρίζεται και καλά π.χ. χασικλήδικο επειδή εμπεριέχει το στίχο “μωρή, για το γινάτι σου θα πά΄ να μαστουριάσω”, με τον οποίο ξεκινάει, αλλά συνεχίζει απειλώντας την “υποψήφια” αγαπητικιά ότι θα τα βάλει με τον εραστή της. Το τραγούδι φυσικά περιγράφει κλασική ερωτική αντιζηλία, όπου η χρήση της ουσίας απλά είναι ένα εργαλείο για ενίσχυση της αυτοπεποίθησης πριν την αναμέτρηση με τον ερωτικό αντίπαλο.

— Νέο μήνυμα προστέθηκε στις 23:46 ::: Το προηγούμενο μήνυμα δημοσιεύθηκε στις 23:12 —

Δεν είχα δει το #9 του Μερεντίτη. Απίστευτες φρικαλεότητες βεβαίως, και στο Βυζάντιο και στη Δύση και στην Οθωμανική αυτοκρατορία, παντού, ακόμα και στους (Έλληνες) κλέφτες της ύστερης τουρκοκρατίας και της επανάστασης, με σχάσεις σώματος αντίπαλου κλέφτη τη βοηθεία δύο γειτονικών ψηλών κυπαρισσιών και δύο σχοινιών κατάλληλου μήκους και αντοχής, πολτοποιήσεις ανδρικών μορίων από πρωτοπαλήκαρα αγωνιστών της επανάστασης (προ θανάτωσης με πτώση από τα βράχια της Ακρόπολης), ας μην επεκταθούμε περισσότερο. Και βεβαίως, δεν πρόκειται να βρεθεί αξιόπιστη γραπτή πηγή που να περιγράφει τις ακριβείς συνθήκες υπό τις οποίες κόπηκε το χέρι του άγουρου πελεκάνου, ώστε να βεβαιωθούμε για το τι ακριβώς συνέβη. Σίγουρα όμως συμφωνώ με τον Περικλή, ότι το τραγούδι λειτουργεί περισσότερο ως ερωτικό, όχι ως περιγραφικό τιμωρίας ή ισόβιου βασανισμού κλπ. Αυτό που προβάλλεται δεν είναι η ίδια η έλλειψη του ενός χεριού, αλλά η (αισιόδοξη στη βάση της) δήλωση “θα το ξανάκανα, με την ίδια τιμωρία”. Ούτε εγώ, όμως, μπορώ να αποδείξω τη δική μου άποψη.

Φίλε Μερεντίτη, μήπως μπορείς να δόσεις κάποια ακόμα στοιχεία για την εργασία του Aksoy;

Ο Α(γ)ουρος και στην Καρπάθικη εκδοχή. Πρέπει να είναι αρκετά δημοφιλές στην Κάρπαθο. Έτσι Περικλή;

Όντως. Τόσο που έχει αρχίσει να φθείρεται από την πολλή χρήση! Η εκτέλεση που βρήκες είναι απολαυστική Γιάννη.

Ψάχνω να σας αντιδωρήσω τις εκτελέσεις της Β. Θράκης (Στρίκος) ή της Σκύρου, αλλά δε φαίνεται να υπάρχουν στο ΥΤ.

Πάντως αφού σας άνοιξε η όρεξη, Νίκο και Μερεντίτη, είχαμε ανοίξει παλιά αυτή τη συζήτηση όπου, αν και ξεκινήσαμε από κάτι μπαγλαμάδες και ναργιλέδες του Εγκληματολογικού μουσείου, σύντομα φτάσαμε σε καρμανιόλες, κεφάλια ληστών που ακόμη σήμερα φυλάσσονται κάπου, και άλλα ευφρόσυνα.

(Για την ακρίβεια η καρμανιόλα, που ήταν μία νομίζω ή το πολύ δύο σ’ όλη την Ελλάδα, δε μηνμονεύεται στη συζήτηση, υπήρχε όμως σε κάποια φτγρ του Μουσείου που για κάποιο λόγο δεν εμφανίζεται πλέον.)


Και κάτι άσχετο: Βρε Μερεντίτη, είναι τώρα ψευδώνυμο αυτό; Ακούγεται σαν επώνυμο (άλλωστε μάλλον είναι κιόλας). Καταλαβαίνω ότι έχει την ιστορία του, αλλά για φόρουμ είναι δύσχρηστο: μας βάζεις να σε προσφωνούμε λες κι είματε στο στρατό!

Υπάρχουν βέβαια και βυζαντινοί πολιτικοί στίχοι της φυλακής, π.χ. του Μιχαήλ Γλυκά.

Η κυπριακή παράδοση θέλει τον επαναστάτη μοναχό Ιωαννίκιο, συνεργάτη του Γκιαούρ ιμάμη, να αυτοσχεδιάζει τους ακόλουθους στίχους καθώς αργοπεθαίνει παλλουκωμένος:

Να πα να πεις της μάνας μου να κάμει Γιάννον άλλον,
Γιατί τον Γιάννον πόκαμεν εκάτσαν τον στον πάλλον.

(Παραλλαγή προφανώς των ερωτικών στίχω ν: Να πά να πεις της μάνας σου να κάμει τζι άλλην κόρην
γιατί την κόρην πόκαμεν εννα τημ πάρω εγιώνι)

θα το ξανάκανα, με την ίδια τιμωρία”. !!! Μου άρεσε αυτό : -)

Λοιπόν Bulent Aksoy: http://www.turkishmusicportal.org/composer.php?id=182&lang2=en

[ul]
[li]Sermüeezin Rifat Bey’in Ferahnak Mevlevî Ayini, 1991 . Τελετουργίεςτων Μεβλεβή, του Ριφάτ Μπέη.[/li][li]Avrupalı Gezginlerin Gözüyle Osmanlılarda Musıki, 1994, 2003 (expanded second edition) . Ευρωπαίοι περιηγητές για την οθωμανική μουσική - Κορυφαίο. Το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας θα το βρείτε στα ελληνικά και στη διατριβή του Δ.Σταθακόπουλου, βιβλιοθήκη Παντείου[/li][li]Α ! ξέχασα : http://www.amazon.com/Music-Ottoman-Court-composition-instrumental/dp/3861356414 Walter Feldman: Η μουσική στην οθωμανική αυλή . Η συμβολή των ρωμιών, εβραίων, αρμενίων, Μεβλεβή κ.λ.π. Ισως ο καλύτερος οθωμανολόγος / εθνομουσικολόγος στον κόσμο. Και αυτού οι πηγές υπάρχουν μεταφρασμένες στη διατριβή του Δ. Σταθακόπουλου, στη βιβλιοθήκη του Παντείου.[/li][li]Ο Σταθακόπουλος, εκτός από μουσικός επί 30 χρόνια ( Βυζαντινή, μπουζούκι, ούτι, λάφτα, σάζι / όχι βέβαια βιρτουόζος, αλλά καταλαβαίνει τι του γίνεται), ξέρει αγγλικά, γαλλικά, τούρκικα, ιταλικά, έχει κάνει πολλά ταξίδια με πρόσβαση σε πηγές ( πρωτοφωτογράφησε το χ.φ Μελπομένη από το 1997 με τα φαναριώτικα τραγούδια . είχε πεί για τον έρωτα του Π.Π.Γερμανού για τη δόμνα Κατήνκω από τότε , όπως είχε βρεί το τραγούδι: Καλλονή ωραιοτήτων και τερπνή μου χελιδών " ) και έχει προσωπικές εμπειρίες και είναι ή ήταν δικηγόρος και προσωπικός φίλος με Δυνάμεις του Αιγαίου, Π.Ταμπούρη, Νικ. Κων/πουλο ( ψάλτη ), Στ. Βερβέρη ( δομέστιχο Πατριαρχείου και cafe aman Istanbul ), μαθητής Νικ. Σαραγούδα ( ούτι ), Αριστείδη Μόσχου, Θαν. Πολυκανδριώτη, Δομεν. Βαμβακάρη ( μπουζούκι ) , Εν χορδαίς και τέλος πάντων με τους περισσότερους, άν όχι όλους τους γνωρίζει προσωπικά ( και τους Τούρκους και ξένους ) και έχουν ανταλλάξει άπειρες ώρες συζητήσεων και προβληματισμών μεταξύ τους και ήταν και σύμβουλος παραγωγής σε αρκετά CDs και τώρα στην τούρκικη KALAN για τα τραγούδια Φαζίλ κ.λ.π . Με την εργασία του μας έδωσε μιά γρήγορη και εύκολα προσβάσιμη ματιά στις πηγές και απόψεις κυρίως των ξένων εθνομουσικολόγων της καθ’ ημάς ανατολικής κοσμικής μουσικής. Ειδικά οι της Πόλης των εκτιμούν ιδιαιτέρως. Θα μιλήσει και στη διημερίδα για το μπουζούκι στο Ιδρυμα Μιχ. Κακογιάννη στις 14-15 Οκτ. 2012, μαζί με Κουνάδη κ.λ.π[/li][li]Α ! είναι και φίλος με Νικ. Φρονιμόπουλο και έχει αντίγραφο του Ταμπουρά του Μακρυγιάννη …[/li][/ul]

— Νέο μήνυμα προστέθηκε στις 09:01 ::: Το προηγούμενο μήνυμα δημοσιεύθηκε στις 08:55 —

ΔΕΝ ΣΑΣ προλαβαίνω … :slight_smile:
Χαίρομαι που είσαστε όλοι ενήμεροι και δίνετε συνεχώς στοιχεία …
Το Μερεντίτης όντως είναι κανονικό επώνυμο, αλλά και το Νικόλαος Πολίτης δεν είναι … ; χαχαχαχαχα :slight_smile:
Ασε, το βασάνισα μέχρι να το προτείνω … αλλά διάβασα για τη στάση του Μερεντίτη, έμαθα και λέω καλά το τραγούδι του και τον γουστάρω … Μετά θα πήγαινα σε κανένα Νταβέλης … χαχαχαχαχα !!!
Καλημέρα παιδιά καλή συνέχεια !!!

Ε, εγώ δίνω και μικρό όνομα! Εκτός κι αν το κάνω κι εγώ “Nini” εννοώντας Νίκος Νίκος κατά το Περικλής Περικλής, αλλά πρέπει πρώτα να μας εξηγήσει o Pepe την προϊστορία της δικής του επιλογής.

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΜΕΡΕΝΤΙΤΗ (ΓΟΡΤΥΝΙΑΚΟ)
«Μερεντίτης»

            Άιντε-  Πολλά ντουφέ -  Μερεντίτη μου - 
           Πολλά ντουφέκια πέφτουνε Και σιγαλά βροντάνε

          Ε  ρε-  Μήνα σε γά    -  Μερεντίτη μου - 
         Μήνα σε γάμο πέφτουνε; Μήνα σε πανηγύρι;

          Άιντε-  Ούτε σε γά       -  Μερεντίτη μου - 
          Ούτε σε γάμο πέφτουνε   Ούτε σε πανηγύρι

           Ε  ρε-  Το Μερεντί -  Μερεντίτη μου - 
           Το Μερεντίτη πιάσανε,  πάνε να τον σκοτώσουν

          Άιντε-  Χίλιοι τον παν -  Μερεντίτη μου - 
          Χίλιοι τον παν από μπροστά και δυο χιλιάδες πίσω

        Ε  ρε-   Κι η μάνα του  -  Μερεντίτη μου - 
        κι η μάνα του από κοντά - κοντά παρακαλιώντας

      Άιντε-  Μην τον περνάτ' -  Μερεντίτη μου - 
        Μην τον περνάτ'απ'το χωριό - μην από  πολιτεία

         Ε  ρε-   Τι έχει εχθρούς  -  Μερεντίτη μου - 
         Τι έχει εχθρούς και χαίρουνται, φίλους και τον λυπούνται

Υ.Γ. Τον Στ.Βερβέρη νομίζω τον λένε ΜΠΕΡΜΠΕΡΗ.Υπάρχει και ο Στ.ΒΑΡΒΕΡΗΣ σπουδαίος ουτίστας,και μπουζουξής.Προς αποφυγή παρανοήσεων σε όσους μας διαβάζουν.

χαχαχαχα … :slight_smile: φίλε nikosn, ειλικρινά σ’ ευχαριστώ πολύ για την ανάρτηση των στίχων του αγαπημένου δημοτικού. ( είμαι από εκείνα τα μέρη :slight_smile: ) Για να θυμόμαστε όσοι το ξέρουμε και να μαθαίνουν οι υπόλοιποι …
Μ’ αρέσει και το Ασίκης απ’ το Λειβάρτζι , στη Καλαβρυτινο/Γορτυνιακή του version και όχι τόσο της καμπίσιας.
Ναί, ό Στέλιος γράφει τ’ όνομά του στα cd’s της KALAN, ώς Stelyo Berber , http://youtu.be/Qiq2qMui9Xo , που φυσικά προφέρεται Μπ - ( Μπερμπέρη ) και όχι Βαρβέρης. Τον έγραψα Βερβέρης, εν γνώσει μου, χάριν συντομίας, αλλά καλά έκανες και το επεσήμανες . Τα σωστά να λέγονται.
Προηγουμένως άκουγα αυτό: http://youtu.be/FXpbjPF8nYM
και μου άρεσε αισθητικά ώς μουσική “πρόταση” από τον Χρ. Τσιαμούλη. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά προσωπικά το θεωρώ πιό αυθόρμητο, από το πομπώδες του Λεοντή: http://youtu.be/eAFrtnbP-EY

Τι πάει να πει χάριν συντομίας ρε παιδιά; Πώς τον λένε τον άνθρωπο; (Δε ρωτάω απόψεις αλλά την απάντηση).

Pepe μας βάζεις τώρα να λέμε προσωπικά δεδομένα του ανθρώπου : -)
Λοιπόν είναι Ιμβριος, άρα ρωμιός τούρκικης υπηκοότητας ( πήγε στρατό στην τουρκία και βιομηχανική Σχολή/ σπουδές στον Πειραιά ). Είναι δεξιός Δομέστιχος στον αγ. Γεώργιο στο Πατριαρχείο, μαθητής του Λεωνίδα Αστέρη, παίζει ταμπούρ και μπουζουκοειδή και σπούδασε ή σπουδάζει στο Κονσερβατουάρ κλασσική οθωμανική μουσική ( απ’ ότι ξέρω τουλάχιστον ). Είναι παραγωγός της δισκογραφικής εταιρείας KALAN, τραγουδάει και οργανώνει τους Cafe aman Istanbul, με δίσκους και τηλεοπτικές παρουσιάσεις και συναυλίες. Είναι άριστος χαρακτήρας και καλός άνθρωπος.
Το όνομα στα ελληνικά χαρτιά της οικογένειας είναι αλλού Βερβέρης και αλλού Μπερμπέρης, αποτυπώνοντας τήν τούρκικη γραφή Berber. Ο Στέλιος στα τούρκικα κείμενα και στα cds γράφει Stelyo Berber. Ακούει και στα δύο: και Βερβέρης και Μπερμπέρης , δεν παρεξηγείται. Προτιμά το Μπερμπέρης.
Χάριν συντομίας σημαίνει ότι την ώρα που δακτυλογραφούσα το κείμενο , αντι να χτυπήσω -Μπ , χτύπησα -Β, ή ακόμα καλύτερα έπρεπε να γράφω Stelyo Berber και άς το πρόφερε ο κάθε αναγνώστης όπως ήθελε.
Τώρα πώς λένε τη γυναίκα του στα τούρκικα και τώρα στα ελληνικά ώς βαπτισμένη, καθώς και το γιό του, νομίζω παρέλκει… :slight_smile: !!!

Αφού είναι Τούρκος υπήκοος, με όλη του την επίσημη/γραφειοκρατική υπόσταση καταχωρισμένη σε τούρκικα αρχεία, τότε είναι όντως λίγο πιο σύνθετο απ’ ό,τι νόμιζα!

Αλλά πάντως δε ρώτησα όλα αυτά, αν είναι δεξιός Δομέστιχος (ή Ντομέστικος), καλός άνθρωπος κλπ… Ευχαριστώ πάντως.

!!! νά’σαι καλά … :slight_smile:

πολυ ενδιαφερον θεμα…δεν ειχα εικονα οτι ειχε κατι αντιστοιχο προσχηματισει το ρεμπετικο…