Γιώργος Κατσαρός - Θεολογίτης

Πάει, σίγουρα πλησιάζει η συντέλεια του κόσμου!

Πέρασε μια βδομάδα και δεν έκραξε κανένας το Σάκη για το ότι μπήκε στον κόπο να ΄κάνει όλη αυτή την έρευνα (όπως γινόταν άλλες φορές)!

Μπράβο Σάκη, να 'σαι΄καλά. Keep on the good work!

Δυστυχώς στο τραγούδι ΕΧΤΕΣ ΑΝΤΑΜΩΘΗΚΑΜΕ που ερμηνεύει ο Κατσαρός, δεν αναφέρει κανένα άλλο στοιχείο το εξώφυλλο του GIANTS OF REBETIKO. To CD αυτό βγήκε το 1998 από την EROS MUSIC S.A. και περιέχει επιπλέον τα εξής τραγούδια που ερμηνεύει ο Κατσαρός (και τα έχεις στη λίστα σου):
ΦΟΝΙΑΣ ΘΑ ΓΙΝΩ
ΝΕΟΙ ΓΕΡΟΙ ΨΙΘΥΡΙΖΟΥΝ
Η ΣΚΛΗΡΗ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ

Όσο για το CD ‘TA REMPETIKA TH ΤΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΟΧΘΗΣ’ δεν γράφει χρονολογία. Είναι παραγωγής ΠΑΠΙΓΚΟ/BMG-Ariola A.E. (αλήθεια ξέρει κανείς τι εταιρεία είναι το Πάπιγκο; Εγώ το ξέρω σαν ένα θαυμάσιο Ζαγοροχώρι…). Το CD περιέχει το τραγούδι ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΟ ΛΕΣ και ΜΕΣ’ ΤΟΥ ΜΑΝΘΟΥ ΤΟΝ ΤΕΚΕ.

Δημήτρης

File Saki,
eftxaristoume gia tin apsoxi doulia…

edo to arthro tou Lembesi pou anaferi mbagiokos :

" Ο Μάιος του 1988 ήταν καθοριστικςό για την καταγραφή της Ιστορίας του ρεμπέτικου, καθόσον είχαμαι τη ζωντανή μαρτυρία ενός θρύλου του ελλινικού λαϊκού τραγουδιού του Γιώργου Θεολογίτη Κατσαρού. Ο Γιώργος Κατσαρός σε ηλικία 100 χρόνων θα ερχόταν για μια συναυλία στον Πειραία απο το Tarpon Springs ( Florida USA ), όπου την προηγούμενη χρονια το 1987, τον είχε συναντήσει ο σπουδαίος μελετητής του λαϊκού μας πολιτισμού Παναγιώτης Κουνάδης.
Το όνομα του Γιώργου Κατσαρού ήταν ένας θρύλος για μας τους νεότερους, που είχαμε εκπλαγεί με τον τρόπο που στις αρχές του αιώνα στην Αμερική ηχογραφούσε μόνος με την κιθάρα του παραδοσιακά τραγούδια του 19ου αιώνα, αλλά και δικά του. Ημασταν λάτρεις του τρόπου που έπαιζε και τραγουδούσε και ήταν σχολείο μάθησης σημαντικό για μας. Και εκτός αυτών, θαυμάζαμε το γεγονός ότι ο Γ.Κ. είχε γυρίσει σχεδον όλο τον κόσμο με τιν κιθάρα του και είχε γίνει ντελάλης των Ελληνικών μουσικών θησαυρών.
Και το θαύμα ειχε γίνει. Το Μαιο του 1988 ο άνθροπος – μύθος για όλους εμας, Γιώργος Θεολογίτης Κατσαρός, πατούσε ύστερα απο 60 χρόνια Ελληνικό χώμα, σε ηλικία 100 χρόνων, ζωντανός και ακμαιότατος.
Τον υποδεχθήκαμε μαζί με τον Κουνάδη και αλλους φίλους στον αεροδρόμιο, πήγαμε στην Πειραϊκή για ψάρια, όπως μας είχε παραγγείλει και μετά τον συνοδεύσαμε στο ξενοδοχείο Park, στην οδό Κολοκοτρώνη στον Πειραιά, για να αναπαυθεί ύστερα από την πολύωρη ταλαιπορία του ταξιδού Αμερική – Ελλάδα,
που θα ήταν επώδυνη για οποιονδήποτε νέο και υγιή ανθρωπο. Αφού του ευχηθήκαμε „καλή ξεκούραση“, ετοιμαστήκαμε να φύγουμε.
Τοτε ο Γ.Κ. μας λέει „ Εσύ Γιαννη (εν τω μεταξύ είχαι μαθει ότι παίζω μπουζούκι και τραγούδαω ) και εσύ Παναγιώτη ( Κουνάδης ), αν θέλετε μείνετε λίγο“.
Εβγαλε την κιθάρα του και επί 3 ώρες μας επαιζε και μας τραγουδούσε καινούργια και παλιά του ταργούδια. Ο μύθος του ρεμπέτικου είχε την όρεξη και το πάθος του πρωτόβγαλτου, μετά απο 80 χρόνια πορείας λαϊκό τραγούδι.
Φυσίκα δεν είναι δυνατόν να περιγράψω το συναισθήματα μου που με διακατείχαν όλη εκείνη την ώρα που ο Γ.Κ. έπαιζε την κιθάρα του με τον μάγικο τρόπο που μόνο αυτός ήξερε, τραγουδόντας ταυτόχρονα υπέροχα και ακούραστα.
Ηταν κάτι μεταξύ ονείρου, φαντασίας και πραγματικότητας. Στο δωμάτιο είχαι απλωθεί η μαγεία των ήχων του και μαζί με τον Παναγιώτη παρακολουθούσαμε έκπληκτοι και καθηλωμένοι.

Με τον Γ.Κ. είχαμε καθημερινές πολύωρες συναντήσεις μαζεί με τον εξάδελφό μου Τάσο Μπουλή, που τότε ήταν συνεργάτης μου και μέλος της ορχήστρας μου, με το όνομα „ Λαϊκή Σταράτα“
Ο λόγος του ήταν ποταμός γνώσεων και ιστορικών στοιχείων. Η πνευματική του διαύγεια άριστη και η μνήμη του ανέσυρε συγκλονιστικές λεπτομέριες και στοιχεία που μας διηγιόταν με συγκλονιστικο τρόπο.
Απο τον ανθρωπο αυτό διδάχτηκα σπουδαία τραγούδια και σπουδαία πράγματα. Αν δεν είχα συναντήσει το Γ.Κ., αυτή η απόπειρα ηχογράφησης και ενορχήστρωσης τον 48 αδέσποτων και παραδοσιακών τραγουδιών, που συνοδεύουν το παρόν τεύχος του περιοδικού, δε θα είχαι γίνει. Διότι ναι μεν η έρευνα, η γνόση, η πορεία και η αγάπη είναι βασικές παράμετροι, αλλα είναι συμαντικό και καθοριστικό να διδαχθείς από αυτόν που πρότος ανακάλυψε και ηχογράφησε πολλα απο αυτά στις αρχές του αιώνα. Και όχι μόνο τα ανακάλωψε και τα ηχογράφησε, αλλά τα μετέφερε και διέδοσε στις περιοδείες του με την κιθάρα του σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη μας. Σε μια εποχή που οι μετακινήσεις δεν είχαν την ταχύτητα και την ευκολία που έχουν σήμερα.Η διδασκαλία αυτών των τραγουδιών απο τον Γ.Κ. ήταν για μένα θείο δώρο.
Αλλά και ο τρόπος ζωής του, ήταν μάυημα απλότητας και ομορφιάς. Του άρεσε να τρώμε σε απλά συνοικιακά ταβερνάκια, να συζητάμε, με τις ώρες για τις συγκλονιστικές μεταβολές ποθ είχαν γίνει στιν Αθήνα στα 60 χρόνια που είχαν μεσολαβήσει απο την τελευταία φορά που είχε έρθει στην Ελλάδα. Ανθρωπος ολιγαρικής, του άρεσαν όλα και ήταν ευχαριστημένος με απλά – απλούστατα πράγματα. Καλλιτεχνικά, ποτέ δε μας χάλασε χατίρι. Χωρίς το παραμικρό ίχνος βεντετισμού, πάντα με χαμόγελο, έπαιζε την κιθάρα του και μας τραγουδούσε ό,τι του ζητούσαμε. Ποτε δεν δίστασε να ‚“εκτεθεί“, χωρείς να έχει κανένα πρόβλημα.
Θυμάμε ένα βράδυ στην βέραντα του σπιτιού του Παναγιώτη Κουνάδη, τρεις ημέρες πριν τη συναυλία στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, είχαμε μαζευτεί εγώ, ο Γρηγόρης και ο Τασος Φαληρέας, Ο Αγγελος Σφακιανάκης, ο Γιώργος Νταλάρας και πολλοί άλλοι φίλοι. Ο Γ.Κ., για να μας ευχαριστήσει, παρόλο που δεν είχε μαζί την κιθάρα του, πήρε την παιδική κιθάρα της κόρης του Κούναδη και μας μάγεψε ακόμα μια φορα με το παίξιμο και το τραγούδι του. Παίξιμο που είχαι το θαυμάσμό στο μεγάλο Αντρέα Σεγκόβια, που ηταν δηλωμένος θαυμαστής του Γ.Κ. Και ήρθε η ημέρα της συναυλίας, Τρίτη 31 Μαιου 1988, ώρα 10 το βράδυ.
Είχαμε τη χαρά, τη συγκίνηση και την υψίστη τιμή να συμμετέχουμε στη συναυλία του Γ.Κ. στο δημοτικό Θέατρο του Πειραιά. Εγώ και ο μουσικός πυρήνας του κέντρου μελέτης Ελληνικου τραγουδιού ( Κ.Μ.Ε.Τ ) Βασίλης Γιαννίσης ( βιολί ), Κώστας Κουκουνούλης ( κιθάρα ), Νίκος Αγγελάκος ( μπάντζο ), Τασος Μπούλης ( κρουστα, μπαγλαμά ), Σταματούλα Λεμπέση ( τραγούδι ). Η αγονία και το άγχος μας μεγάλο. Θυμάμε ο Βασίλης Γιαννίσης ( φίλος και συνεργάτης επί 20 χρόνια ) απο το άγχος του έκαψε με το τσιγάρο το πουκάμασό του.
Ξεκίνισε το πρόγραμα με τον Γ.Κ. να παίξει με τιν κιθάρα του και να τραγουδάει για μιάμιση ώρα. Κατόπιν μασ κάλεσε κοντά του, με επαινεκτικά σχόλια. Ακόμα στα αυτιά μου ήχουν τα λόγια του „… αυτά τα χρυσά παιδιά που δε μ΄αφήκανε στιγμή μοναχό μου όλες αυτές τις μέρες…“
Παίξαμε καοι τραγουδισαμε 14 τραγουδοια ( ολα τα έχουμε συμπεριλαβει στα CD που συνοδεύου το περιοδικο )
Και μετά πάλι ο Γ.Κ. για τρεις ακόμα ώρες καθήλωσε και μάγεψε το κατάμεστο Δημοτικο Θέατρο του Πειραιά, με τον τρόπο που μόνο αυτός ήξερε. Τέτοια υποδειγματική επικοινωνία και αληθινή, μεταξύ καλλιτέχνη – κοινού δεν ξέρω αν έχει άλλη φορα ύπαρξει. Δεν ήταν μόνο το παίξιμο της κιθάρας, δεν ήταν μόνο το τραγούδι, δεν ήταν μόνο ο ζωντανός θρύλος, που συνόδευε το ονομά του. Ηταν και οι αριστουργικες αφηγήσεις, σύντομες αλλα χαρακτηριστικές του Γ.Κ., για κάθε τραγούδι, για κάθε μελωδία, για κάθε ρυθμό.
Ο Γ.Κ., μου δίδαξε ότι η αφαίρεση είναι η πιο σημαντική αλλά και η πιο δύσκολη πράξη της μουσικής. Ο ίδιος την είχε αφαρμόσει, άλλωστε, στον υπερθετικό βαθμό της παίζοντας και τραγουδώντας μόνο με την κιθάρα του.

Το 1997 ο Γιώργος Κατσαρός έφυγε απο κοντά μας σε ηλικία 109 χρονόν
( 20/12/1888 – 23/6/1997 ). "
Giannis Lembesis

H antigrafi tou kimenou kratise “ligi ora”…kai pithanon na yparxoun liga orthografika "lathakia ", sorry

<FONT COLOR=“0000ff”>aegeos</FONT>

Σας “μερσώ” όλους: Γρηγόρη (σκίσε στο …Αμέρικα!}, Μπαγιόκο (τι χαμπάρια ρε μεγάλε;), Αιγαίο (thanks για τον κόπο σας), κλπ.

Σ.Π.

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΣΑΡΟΥ 1919-1938

RCA Victor (1919-1931)

V-68829: “Ελληνική Απόλαυσις”, “Α Κακούργα Ελλη”
V-68960: “Ολη Μέρα Παίζεις Ζάρια”, “Στης Σύρας τον Ανήφορο”
V-68980: “Ο Γιατρός”, “Μας τη Σκάσανε”
V-59065: “Το Καημένο το Γαϊδουράκι”
και RCA -38-3067: (“Και Γιατί Δεν Μας το Λες”,
επανατύπωση Orthophonic 5-685
V-58016: “Πότε Μαύρα Πότε Ασπρα” (“Μ’ Εκαψες Γειτόνισσα”) “Τώρα Τα Παίρνω”
V-58040: “Σαν Δεν Με θέλεις Ταίρι μου”, “Η Ταβέρνα και το Ζάρι”
V-58046: “Εάν Είχα Εκατό”, “Παίζω Πόκα, Παίζω Πινόκλι”
V-58052: “Εξεκίνησα απ’ την Ανδρο”, “Κορίτσια Μην Πιστεύετε”
V-68058: “Φονιάς θα Γινω”,“Νέοι Γέροι Ψιθυρίζουν”
V-58069: “Ερχομαι τον Τοίχο-Τοί-χο”, “Βρε Τι Μάγκας Που 'μαι Εγώ”
V-58082: Τράβα Μάγκα στη Δου-λειά σου", “Εμαθα Πού Μου Πηγαί-νεις”
V-58086: “Αγια μου Παρασκευή”,
επανατύπωση Orthophonic 5-698 και RCA 38-3075: “Η Σκληρή Καρ-διά σου”
“Τα Ωραία σου τα Μάτια” “Δεν θέλω να Δουλεύεις” “Εμαθα Πού Μου Πηγαίνεις” “Εκεί Που Πας Να 'ρχόμουνα” “Τώρα Τα Παίρνω”

Columbia (1934-1936)

Co - 56345-F: “Με τις Τσέπες Αδειανές”, “Πατζαμές”
Co - 56358-F: “Μάνα μου είναι Φθυσικός”,“Χτες το Βράδυ στου Καρίπη”
Co - 56365-F: “Το Αηδόνι”, “Ο Δυστυχισμένος Φονιάς”
Co - 56370-F: “θα σε Παιδέψω”, “Μ’ ένα Καφετζή Μπλεγμένη”

Orthophonic (1938)

Orth - 5446: “Ο Βαγγέλης ο Μπεκρής”,“Μες στου Μάνθου τον Τεκέ”
Orth - S-432: “Εγώ για Σένα Ξενυχτώ”, “Εάν δεν Ησουνα Κακιά”
Orth - S-463: “Βρε Μάγκα το Μαχαίρι σου”, “Πίνω και Μαραζώνω”

ʼψογη δουλειά! Μπράβο, συγχαρητήρια. Μόνο που ξέχασες να βάλεις το όνομά σου (Frank, εσύ είσαι από πίσω, ή μήπως ο Παναγιώτης Κουνάδης;;).
Πάντως ευχαριστούμε πάρα πολύ. Σπουδαία συμμετοχή.
Αν θέλεις, δώσε μας και τ’ όνομά σου.

Φιλικά

Σ.Π.

Ευχαριστώ τον Αιγαίο που μου υπόδειξε την σελίδα και τον Σάκη Πάπιστα για τις τόσο πολύτιμες πληροφορίες για τον Γιώργο Κατσαρό. Παιδιά είστε θησαυρός για μερικούς αδαείς (αλλά διψώντες) όπως και του λόγου μου.

Χαρακτηριστικό του τραγουδιού του Κατσαρού είναι ίσως και μια έρρινη χροιά στη φωνή ή κάνω λάθος;

Κανταδόρος και… μουρμούρης!

Τρίτη 31 Μαιου 1988, ώρα 10 το βράδυ.
Παίξαμε και τραγουδισαμε 14 τραγουδοια ( ολα τα έχουμε συμπεριλαβει στα CD που συνοδεύου το περιοδικο )
Και μετά πάλι ο Γ.Κ. για τρεις ακόμα ώρες καθήλωσε και μάγεψε το κατάμεστο Δημοτικο Θέατρο του Πειραιά, με τον τρόπο που μόνο αυτός ήξερε. Τέτοια υποδειγματική επικοινωνία και αληθινή, μεταξύ καλλιτέχνη και κοινού δεν ξέρω αν έχει άλλη φορα ύπαρξει.

Τα παραπάνω είναι copy - paste.
Αυτό που δεν είπαμε είναι οτι ο Γ.Κ. έμεινε α π λ ή ρ ω τ ο ς απο τον Δήμο Πειραιά. !!!

(Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/ην abastado 04 Σεπτέμβριος, 2005)

Σχετικά πρόσφατα έγιναν διαθέσιμα στο youtube πολύτιμα βίντεο-ντοκουμέντα από την επιστροφή του Κατσαρού στην Ελλάδα. Για λόγους πληρότητας και συνέχειας δημοσιεύω σε αυτό το θέμα, αν και παλιό, τους σχετικούς συνδέσμους:

Γιώργος Θεολογίτης “Κατσαρός” στον Πειραιά

Γιώργος Θεολογίτης “Κατσαρός” - Συναυλία στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (απόσπασμα)

μπράβο ρε κώστα, στο δεύτερο φαίνεται καθαρά το τσιμπητό παίξιμο! χτυπάει ανάποδα τις χορδές, πολύ μπλουζίστικο.

Σου έρχεται κάτι περίεργο, όταν τον βλεπεις έτσι να μιλάει, και να πάιζει.
Με όλους τους μεγάλους του τραγουδιού συμβαίνει αυτό. Εγω το θεωρώ σπουδαίο ντοκουμέντο.

συγκλονιστικο οπως και να εχει… 95 χρονων και ακμαιοτατος στη συναυλια!

Καταπληκτικά!!!

(Αν κανείς σας γνωρίζει τον ανεβάστορα Γ. Χριστοφιλάκη, δεν του λέει να βάλει λίγο πιο αναζητήσιμους τίτλους; Τον Κασαρό λίγοι θα τον ψάξουν με το κανονικό του όνομα, και η συναυλία έχει μόνο 300 βιους εδώ και 5 μήνες…)

— Νέο μήνυμα προστέθηκε στις 12:06 ::: Το προηγούμενο μήνυμα δημοσιεύθηκε στις 11:23 —

Ένα μέρος από τη συνέχεια της συναυλίας εδώ: (προς το τελευταίο 10λεπτο του βιντέου)

http://www.youtube.com/watch?v=OH6k0jVSfwQ&list=UUr9rj90mSbNVGGK1up3-yhA&index=57&feature=plcp

Βρήκα άλλες δυο ηχογραφήσεις του Κατσαρού από τις πρόσφατες αυτές συναυλίες του (1988):

Χουζά Ταξίμ (= Μεμέτης)
Στην Αμερική σαν πήγα

Το δεύτερο είναι κάπως προβληματικό, δεν μπορώ να προσδιορίσω τι φταίει, μοιάζει σαν κασέτα που την αφήσαμε στο αυτοκίνητο και φαλτσάρει (όσοι είστε εις ηλικίαν να θυμάστε τι σημαίνει αυτό). Είναι όμως ενδιαφέρον: ένα περίπου αυτοβιογραφικό τραγούδι, βασισμένο σε μερικούς στίχους από το Σακραμέντο-Μπόστον-ΝΥ + κάποιους πρωτότυπους, και στον χαβά του Μπίντα Γιάλα όπως τον αντιλαμβάνεται ο Κατσαρός.

Το πρώτο είναι εξίσου αριστούργημα με την κανονική δισκογραφημένη ηχογράφηση του Μεμέτη από τον Κατσαρό.

Αυτός ο Πάνος Κωνσταντόπουλος που τα ανέβασε (όπως και ένα σωρό άλλα), είν’ ευεργέτης μου μεγάλος.

Κορυφαίος ερμηνευτής ακόμα και στα γεράματα!
Μπράβο Pepe για το ανέβασμα!

Το 1931 ο Κατσαρός ηχογράφησε στην Αμερική το “Η ΣΚΛΗΡΗ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ”. Το 1934 ηχογραφήθηκε το "ΜΑΥΡΗ ΗΤΑΝ Η ΩΡΑ"από μαντολινάτα σε διασκευή -όπως αναφέρεται-Ν. Πλατσαίου. Τόσο οι στίχοι όσο και η μουσική στις δυο αυτές ηχογραφήσεις είναι παρόμοια. Χαρακτηριστική διαφορά είναι ότι στον Κατσαρό υπάρχει και ένα πρόσθετο τμήμα, “Και τα παπούτσια μου πουλώ και το σακκάκι και τα δυο”, που δεν υπάρχει στη μεταγενέστερη ηχογράφηση.
Το ερώτημα -δύσκολο να απαντηθεί πια-είναι αν το τραγούδι είναι δημιουργία του Κατσαρού ή παλιότερη καντάδα την οποία ο Κατσαρός διασκεύασε.

Ντάξει, δύσκολο να απαντηθεί όντως.

Πάντως, ας παρατηρήσουμε ότι στο βιντεάκι δε λέει απλώς ότι το τραγούδι ηχογραφήθηκε το '34 σε διασκευή Ν. Πλατσαίου αλλά και ότι ήταν παλιά καντάδα. Πιθανόν λοιπόν να ήταν ήδη σε σχετικώς ευρεία κυκλοφορία, προφορικά. Ένα το κρατούμενο.

Ο Κατσαρός είχε μια αδελφή, νομίζω, που ζούσε στην Ελλάδα αλλά τον επισκεπτόταν από καιρού εις καιρόν, και από αυτήν μάθαινε τα τραγούδια των τελευταίων συρμών. Δε θυμάμαι πού το διάβασα, ούτε πώς ακριβώς πάει η πληροφορία - διορθώστε. Πάντως αυτό, σε συνδυασμό με άλλα τραγούδια που τυχαίνει να τα ξέρουμε και από τον Κατσαρό και από άλλους, δείχνουν ότι μάλλον η εικόνα που λάμβανε (όχι μόνο από την αδελφή του, από κάθε πηγή) για τα τραγούδια ήταν η προφορική και άρα ρευστή. Αυτό εξηγεί εν μέρει και την τόσο ρευστή μορφή που έδινε ο ίδιος στις ερμηνείες του: σε κάποιες ηχογραφήσεις είναι τελείως φανερό ότι αυτοσχεδιάζει, ξαναλέει τα ίδια στιχάκια επειδή δεν κάνει κέφι να το κλείσει τόσο νωρίς κλπ…

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι Σαλταδόροι. Στα σιντί με επανεκδόσεις του Κατσαρού, η εκτέλεσή του αναφέρεται ως τραγούδι του Γενίτσαρη. Δεν ξέρω αν αυτό είναι πρωτοβουλία των επανεκδοτών ή αναφερόταν ήδη στις αυθεντικές πλάκες 78 στρ. του Κατσαρού. Πάντως αν απλώς επανεκτελούσε το τραγούδι του Γενίτσαρη, τη μελωδία ας πούμε ότι μπορεί να την άλλαζε (πες δεν τη θυμόταν σωστά, πες δεν του την είχαν μεταφέρει σωστά). Να προσθέσει όμως δικούς του στίχους και μάλιστα ασυνάρτητους, γιατί να το έκανε; Άρα φαντάζει πιθανότερο το τραγούδι να υπήρχε ήδη προφορικά ως σκόρπια στιχάκια της Κατοχής και ως σκοπός, και τόσο ο Γενίτσαρης όσο και ο Κατσαρός να ηχογράφησαν κάποια από αυτά, όπως τα διάλεξαν και τα οργάνωσαν. Για να είναι αναγνωρίσιμο από τους ανθρώπους που το τραγουδούσαν ήδη από πριν, λογικά ούτε ο ένας ούτε ο άλλος θα επέφεραν σημαντικές αλλαγές στη μελωδία. Το ότι παρά ταύτα η μελωδία διαφέρει αισθητά ανάμεσα στις δύο ηχογραφήσεις προσωπικά το αποδίδω αφενός στην πιθανότητα -που φαντάζει αρκετά ρεαλιστική- να μην ήταν η προφορική μελωδία απόλυτα συγκεκριμένη, και αφετέρου, ίσως, στο να του τη μετέφεραν του Κατσαρού ελαφρώς αλλοιωμένη. (Στην Κατοχή ο Κατσαρός δεν ήταν στην Ελλάδα να το ξέρει από πρώτο χέρι.) Μάλιστα νομίζω ότι όλο αυτό και πάλι κάπου το έχω διαβάσει και δεν το έβγαλα από τη φαντασία μου, αλλά δυστυχώς δε θυμάμαι πού. Πάντως δεν έχει σημασία, το υποστηρίζω έτσι κι αλλιώς.

Μ’ αυτά τα δεδομένα (που δεν είναι βέβαια ακριβώς δεδομένα, είναι εν μέρει δεδομένα και εν μέρει υποθέσεις) εύκολα φαντάζομαι να υπήρχε και η καντάδα ως σκόρπια προφορική παράδοση, με περισσότερες στροφές απ’ όσες συνήθως χωράνε σε μια ηχογράφηση, ο Ν. Πλατσαίος να διάλεξε μερικές στροφές και να τις οργάνωσε κατά τις διασκευαστικές του επιλογές, και ο Κατσαρός, ανεξάρτητα, να έκανε κι αυτός το ίδιο κατά τις δικές του επιλογές.

Συγκεκριμένα, η μεν εκτέλεση του Κατσαρού έχει ένα ολόκληρο ρεφρέν που δεν το έχει η άλλη, η άλλη όμως έχει κουπλέ Α και κουπλέ Β, με διαφορετική μελωδία στον πρώτο στίχο και ίδια στον δεύτερο, ενώ ο Κατσαρός έχει ένα μόνο κουπλέ (εννοώ ένα μόνο μελωδικό πρότυπο για κουπλέ). Ε, οι παρέες στους δρόμους και στις ταβέρνες θα το έλεγαν και με και χωρίς ρεφρέν, και με ένα και με δύο κουπλέ…

Γενικά, για όσους δεν το έχουμε προλάβει και δυσκολευόμαστε να το φανταστούμε, διασταυρώνεται από πολλές πηγές ότι τουλάχιστον μέχρι την Κατοχή σκόρπια δημώδη τραγούδια λέγονταν από στόμα σε στόμα ακόμη και στις πόλεις, ακόμη και έξω από τον ας πούμε «ειδικό» κύκλο των ρεμπέτηδων. Σήμερα τέτοια τραγούδια υπάρχουν κυρίως μεταξύ παιδιών και στο γήπεδο.

Ο Κατσαρος αν εξαιρεσεις τις Πυτζαμες και κατι αλλα αμερικανικα που πε γυρω στο 34-36 ολα τα υπολοιπα τα παλιοτερα ειναι παραδοσιακες κανταδες η κανταδορικα ελαφρα τραγουδια της Σμυρνης και της Πολης ,εχουν βρεθει αρκετα παραδειγματα μεχρι στιγμης.