Για όποιον τον ενδιαφέρουν οι "πειραγμένες" μουσικές...

ε, δε το λες και ρεμπέτικο το κομμάτι… παρ’όλο που το απεχθάνομαι πάντως, την δική σας διασκευή άντεξα να την ακούσω! καλοπαιγμένη και χωρίς ποζεριά.

Στην εισαγωγή, ο ήχος σας εκπληκτικός, μα εκπληκτικός. Μόλις όμως μπήκε το canto, χαλάστηκα όπως ακριβώς χαλιέμαι όταν ακούω αυτό το κομμάτι από οποιονδήποτε…… Δώσε μας, βρε Περούβιαν, ένα λινκ για κάποιο «κανονικό» ροκ σας με παρόμοιο ήχο, να φτιαχτώ και πάλι!

Βρε παιδιά, πριν είκοσι χρόνια που το τραγούδι ήταν μεν γνωστό αλλά όχι τόσο απελπιστικά γνωστό όσο σήμερα (που τείνει να γίνει το νέο «Σ’ αγαπώ γιατί είσ’ ωραία»), πάλι τόσο αρνητικά το βλέπατε;

Οκέι, δεν είναι ρεμπέτικο. Είναι και σε απίθανο ρυθμό. Από κει και πέρα, μια χαρά το βρίσκω, απλώς πολυφορέθηκε.

Ούούούού!!!

(ανθολόγηση είναι από μια λίστα 14 διαφορετικών θεμάτων που μου έβγαλε το ψάξιμο. Υπάρχουν και άλλα πολλά, και όχι μόνο δικά μου)

Χαχαχα γεια σου Νίκο Πολίτη !!!

Πράγματι ωραίος ο ήχος σας και καλή διασκευή.

:smiley:
Να στείλω και κάτι άλλο…είμαστε η ίδια 3άδα αλλά συν 5 άτομα…με πιο ανατολίτικο προσανατολισμό!
“Στίχοβολη” το όνομα αυτού…που γράφουμε δικιά μας μουσική! Τα PTR είναι λίγο για να βγάζουμε γούστα.χαχα

σου στέλνω 2 απο τον δίσκο μας!!!

μια χαρά και η στιχόβολη!
όσο για την “προσευχή”, από την πρώτη στιγμή που το άκουσα κάπου πριν χρόνια, μου φάνηκε πολύ δήθεν (χωρίς να ξέρω τίποτα για το κομμάτι).

Μπράβο ρε παιδιά, keep it up που θα ΄λεγαν και στο χωριό μου. Πολύ καλοί!

Nα 'στε καλά ρε παιδιά!! :smiley:

//youtu.be/LQnoaHlqQLY

Αυτό μου άρεσε πολύ !!!

πόση δουλειά έριξαν στις φιγούρες… είναι από παράσταση το κομμάτι ή τις φτιάξανε μόνο για το βιντεοκλίπ;
ωραία και δυνατή εκδοχή, μου θύμισε μια διασκευή που είχαμε κάνει παλιότερα στο κομμάτι.

Άλλη μια “τζαζέ” προσέγγιση σε τραγούδι του Χιώτη…Από τους Λάππα, Γεράκη, Παπαβασιλείου. Όπως επίσης και αυτό. Κυκλοφορούν και κάποια ακόμη κομμάτια σε κάπως πιο πρόχειρες ηχογραφήσεις…

Καλησπέρα παιδιά,
Εχθές ανεβάσαμε μια δικιά μας διασκευή (από αυτές που συνηθίζουμε -πάντα με σεβασμό στο τραγούδι-)από την αγαπημένη μας “Ταμπακιέρα” σε ένα Live Session Video που κάναμε με τον Βασίλη Νάτσιο!



//youtu.be/CodR6Cd2UXk

ο τυπας αυτος μπλεκει τζαζ με ανατολιτικη μουσικη…1958


Πειραγμένα, ναι. Αλλά, πώς!!! Ο τύπος, που δεν τον γνωρίζω αλλά γνωρίζω έναν πρώην συνάδελφό του, μουσικάρα κι αυτός, στην πρώην ορχήστρα με όνομα «The Disciples of Markos” στην Αμερική, παίζει τα πάντα μόνος του. Η μόνη βοήθεια που χρειάστηκε ήταν η μετάφραση των τίτλων.

2 Likes

Αυτό μου αρέσει πάρα πολύ. Έχει κι άλλα τέτοια?

Χμμμ… Έχω την εντύπωση ότι του πήρε αρκετά χρόνια, να το φτιάξει…

Θυμήθηκα αυτό το παλιό, ενδιαφέρον θέμα, που όμως είχε ξεχαστεί, με αφορμή μερικές πρόσφατες αναρτήσεις στο «Τι τραγούδι ακούμε τώρα», όπως:

Τα Καβουράκια του Τσιτσάνη από το ντουέτο String Demons (βιολί - τσέλο)

Ο Τζογαδόρος του Νταλγκά από Πιτσιάνη - Αλεξιάδη (δύο κιθάρες + φωνή)

Η Πριγκιπέσα του Τούντα από Πιτσάνη - Ορδουλίδη (πιάνο - φωνή)

Αλλά επίσης, από άλλη πρόσφατη συζήτηση, ολόκληρη η συναυλία του Τρίου Eγχόρδων Frog String Trio (Ζαρίας-Καταχανάς-Αρσένης, βιολί-βιόλα-κοντραμπάσο):

Παρατηρώ ότι κάτι γίνεται.

Ο Νίκος Π. το σχολίασε ως εξής:

Πράγματι, βρισκόμαστε στον αντίποδα της απλότητας και της αμεσότητας ενός Βραχνά. Όχι μόνο στο ύφος του τελικού ακούσματος, αλλά και στη διαδικασία που το παρήγαγε, και στον τρόπο σκέψης που κατηύθυνε αυτή τη διαδικασία. Συγκεκριμένα, εδώ έχουμε:

  • Υπερπειραγμένες διασκευές.
  • Μουσικούς με πολύ γερές βάσεις στην κλασική παιδεία, και με επίσης πολύ γερά στηρίγματα σε άλλους μουσικούς χώρους, πολλούς και ποικίλους, αλλά -τουλάχιστον ορισμένοι- και στη μουσικολογία ή εθνομουσικολογία.
  • Γνώση του ρεμπέτικου η οποία, όπως μου φαίνεται (μπορεί να πέφτω έξω), μάλλον θα ξεκίνησε εμπειρικά, αλλά με τη βοήθεια των μεθοδολογικών εργαλείων από την υπόλοιπη σκευή τους τη στήριξαν κι αυτή σε πολύ γερά θεμέλια …εκ των υστέρων.
  • Και το αποτέλεσμα: διασκευές υψηλής ομορφιάς, γνώσης, τεχνικής, έμπνευσης, που προφανώς μεν αλλοιώνουν το αρχικό άκουσμα (αλλιώς τι διασκευές θα ήταν;), αλλά που δε νομίζω ότι θα άφηναν ασυγκίνητο οποιονδήποτε στοιχειωδώς υποψιασμένο ακροατή.

Εκτός των άλλων, επιτέλους καταρρίπτεται το στερεότυπο του κλασικοσπουδαγμένου μουσικού που δεν ξέρει να αυτοσχεδιάσει ή να λειτουργήσει ακουστικά.

Εδώ οι κλασικές σπουδές έχουν αφήσει μόνο μια εξαιρετική επάρκεια στον χειρισμό των οργάνων, και μια μέθοδο στην προσέγγιση της γνώσης.

Και κάτι ακόμη, πολύ σημαντικό:

Οι διασκευές αυτές φέρνουν στην επιφάνεια ποιότητες των τραγουδιών πέρα από αυτές που αναδεικνύονται μέσα από τις ορθόδοξες (πρώτες ή μη) εκτελέσεις. Που δε θα μπορούσε να τις αντιληφθεί όποιος δε μιλάει και μία ακόμη, τουλάχιστον, μουσική γλώσσα. Που πιθανότατα οι ίδιοι οι συνθέτες να μην τις είχαν υποψιαστεί. Και που όμως, περνώντας μέσα από τα φίλτρα που κουβαλάει ο καθένας από αυτούς τους νέους μουσικούς, φτάνουν ως εμάς χωρίς να χρειάζεται να έχουμε κι εμείς, οι ακροατές, το δικό τους εύρος και βάθος γνώσεων.

2 Likes

αυτό είναι και το νόημα της διασκευής, να αγαπάς και να κατέχεις σε βάθος και τα δύο είδη (αφετηρία-προορισμός). και φυσικά να υπάρχει αισθητική, όσο υποκειμενικό κι αν είναι αυτό.

3 Likes