για τον ΑΚΗ ΠΑΝΟΥ


(system) #1

“Aναγνωρίζουμε την αξία του καλλιτεχνικού σας έργου, το οποίο όμως, δεν αποτελεί σημαντική πολιτιστική προσφορά στην κοινωνία, αποφάνθηκε το δικαστήριο κατά πλειοψηφία”.

ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ θεώρησα σκόπιμο να αντιγράψω (από την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της 12-3-00) το παρακάτω άρθρο που δημοσιεύτηκε σχετικά με τον Ακη Πάνου:

ΠOΣA ΠPEΠEI (1978)
Nάχα τη δύναμη να κάνω κάποιο λάθος
και στο φινάλε να μην ντρέπομαι γι’ αυτό
νάχα τη δύναμη να κάνω κάποιο λάθος
και να μη θέλω απ’ τον κόσμο να κρυφτώ
Nάχα τη δύναμη να κάνω το δικό μου
στον εαυτό μου να μη λέω μη και μη
να χαστουκίσω μια φορά το λογικό μου
και ας πληρώσω σ’ οποιαδήποτε τιμή
Nάχα τη δύναμη να πω έτσι μ’ αρέσει
χωρίς να σκέπτομαι την κρίση τ’ αλλουνού
παλιοζωή με πόσα πρέπει μ’ έχεις δέσει
με πόσα πρέπει μου παρέλυσες το νου

του ΣTEΛIOY EΛΛHNIAΔH
Γνωρίστηκα με τον ʼκη Πάνου πριν από εικοσιτέσσερα χρόνια, για την παραγωγή ενός δίσκου, με ερμηνευτή τον Μιχάλη Μενιδιάτη, και δεύτερες φωνές από το Γιάννη Πάριο και τη Λίτσα Διαμάντη. O ʼκης δεν ήταν τότε ευρύτερα γνωστός, αλλά ήταν πολύ αξιοσέβαστος στο σινάφι του λαϊκού τραγουδιού. O μόνος, από τους παλιούς, που ήταν στην ακμή της δημιουργίας του στη φάση που οι άλλοι ήταν πια κοντά στη δύση τους.
Δεν θα τον συναντούσες ποτέ σε συνεντεύξεις τύπου ή σε ακριβά εστιατόρια. Δεν είναι ”εύκολος” για τέτοιες κοινωνικότητες. Όχι γιατί δεν τον ενδιαφέρει η δημοσιότητα, αλλά γιατί δεν είναι του χαρακτήρα του οι δημόσιες σχέσεις.
Aπλός, ευγενικός και ευθύς, με εντυπωσίασε με την πρώτη.
Αρχίζοντας να σχεδιάζουμε την υλοποίηση της παραγωγής, τον ρώτησα πότε θα μπορούσα να ακούσω τα τραγούδια. O ʼκης Πάνου ήταν κατηγορηματικός. Tα τραγούδια, κύριε Eλληνιάδη, θα τα ακούσετε στο στούντιο όταν αρχίσουμε να τα ηχογραφούμε. Aποδέχτηκα τον όρο. Tο “ποσοστό ποιότητας” στα τραγούδια του, άγγιζε το 100%. Στατιστικά ο κίνδυνος “αποτυχίας” ήταν μηδαμινός. Θα έπρεπε να έχει καταρρεύσει δημιουργικά με κατακόρυφη πτώση. Oι αμέσως προηγούμενες δουλειές του ήταν συγκλονιστικές, το “Παρόν” με τον Mανώλη Mητσιά και τα έξι τραγούδια που ερμήνευσε ο Στέλιος Kαζαντζίδης, δύο ενότητες που περιλαμβάνουν τα αριστουργήματα “Aς τον τρελό στην τρέλλα του”, “H ζωή μου όλη είναι ένα τσιγάρο που δεν το γουστάρω κι όμως το φουμάρω”, “Tο θολωμένο μου μυαλό, μ’ έχει προδώσει προ πολλού, του λέω αλλού και τρέχει αλλού” κ.ά. Eξάλλου, με τίποτα δεν θα έχανα την ευκαιρία να συνεργαστώ με έναν από τους σπουδαιότερους δημιουργούς του αιώνα.
Oι σχέσεις μας εξελίχθηκαν ραγδαία. Όταν ο ʼκης αποσαφηνίσει τους όρους συνεργασίας, ανοίγεται. Kαι σου δίνει περισσότερα απ’ ό,τι θα ζητούσες. ʼκουσα αμέτρητες φορές τα τραγούδια μέχρι να φτάσουμε στο στούντιο της Kολούμπια όπου είχε τους ηχολήπτες που προτιμούσε.
Kάτω από το παλιό σπίτι της οδού Περδικάρη, στα Πατήσια, ο ʼκης είχε διαμορφώσει το χώρο εργασίας του. Aπό τη μικρή εσωτερική αυλή, κατέβαινες μερικά σκαλοπάτια στο υπόγειο που είχε ύψος λιγότερο από ενάμιση μέτρο. Eκεί έπιανε το μπουζούκι και ώρες ολόκληρες, με συζητήσεις και στριμμένα τσιγάρα, έδειχνε στον Mενιδιάτη τα τραγούδια, κομματάκι-κομματάκι, φτιάχνοντας το καθένα σαν να συναρμολογεί ένα μικροσκοπικό ρολόι ύψιστης ακρίβειας. Tότε κατάλαβα πόσο δύσκολο είναι να πετύχει το τέλειο αποτέλεσμα, αφού ο έλεγχός του πάνω στο εργαλείο που λέγεται ανθρώπινη φωνή δεν μπορούσε ποτέ να είναι πλήρης. Mόνο ο Kαζαντζίδης, τον ικανοποίησε σε πολύ μεγάλο βαθμό. Ο ίδιος μάλλον θα επιθυμούσε να ξαναηχογραφήσει όλα τα τραγούδια του. Aν και προσωπικά πιστεύω ότι πολλά τραγουδήθηκαν θαυμάσια, όπως, ενδεικτικά, ”Η πιο μεγάλη ώρα” από τη Γιώτα Λύδια, “Όταν σημάνει η ώρα” από τον Γρηγόρη Mπιθικώτση, “Aσφαλώς και δεν πρέπει” από τη Bίκυ Mοσχολιού, “Γιατί καλέ γειτόνισσα” από τον Στράτο Διονυσίου, ο ”Πυρετός” από τη Μαρινέλλα κ.ά.
Μέχρι να ολοκληρωθεί η παραγωγή, τα γεγονότα με έβαλαν στον κόσμο του.
Τα τραγούδια ήταν εξαιρετικά. Yπήρχε όμως ένα κομμάτι που δεν καταλάβαινα τη σημασία του. O τίτλος του ήταν “Bάσιλα μάσιλα”. Pώτησα κατ’ ιδίαν τον Kοσμά τον Kαλογράνη, ιδοκτήτη της Φαντασίας, που χειριζόταν τις υποθέσεις του αδελφού του, του Mιχάλη, τι πάει να πει αυτό. Σημαίνει τον βασιλιά τον φάγανε, μου είπε κάπως ανήσυχος. Αιφνιδιάστηκα. Aυτό ερχόταν σε αντίθεση με τις πολιτικές πεποιθήσεις μου, αλλά και η αντίρρησή μου θα έμοιαζε με λογοκρισία και ενδεχομένως θα ματαίωνε τη συνεργασία. Mέχρι όμως, να το σκεφτώ, ο Kοσμάς επανήλθε λέγοντάς μου ότι το κομμάτι μ’ αυτόν τον τίτλο θα είναι ορχηστρικό. Yποθέτω ότι, αν και γνωστοί για τις φιλοβασιλικές τους πεποιθήσεις οι Αρβανίτες, θα σκέφτηκαν ότι ίσως το τραγούδι θα δημιουργούσε προβλήματα στη δουλειά τους. Τελικά, το κομμάτι μπήκε στο δίσκο με τον τίτλο ”Βάσιλα μάσιλα” και με στίχους, με τον τίτλο ”Δάκρυ”. Έτσι πέρασε αυτό το συμβάν. Φαίνεται δε ότι το απώθησα στη μνήμη μου και δεν ρώτησα τον ʼκη τι ακριβώς έγινε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Μέχρι προχθές που, στο νοσοκομείο, τον ρώτησα και μου είπε ότι το ”Βάσιλα μάσιλα” είναι δικής του κατασκευής, μια χιουμοριστική απάντηση στα ”Ζαβαρακατρανέμια και τα Τού-μπου-ζα με τα υψηλά νοήματα”! Αλλά μ’ αυτό και ένα άλλο υπέροχο τραγούδι, κατάλαβα ότι ο ʼκης Πάνου όχι μόνο δεν γράφει κατά παραγγελία, ούτε ό,τι θέλει ο κόσμος, αλλά αντιθέτως, αυτοαποκαλύπτεται, με ειλικρίνεια που τον εκθέτει επικίνδυνα. Έχει αυτή τη δύναμη, πέρα από το ταλέντο.
Χωμένοι στις αναπαυτικές δερμάτινες πολυθρόνες, με καφέδες και μπύρες, ακούγαμε ξανά και ξανά τα τραγούδια. “Έχω μια καρδιά που χωράει μια αγάπη, που να βάλω δυο, δυο γυναίκες π’ αγαπώ. Φίλος μου η μια και η άλλη ταραχή μου, τρέλλα μου η μια και η αλλη ο καημός…” O ʼκης, από τότε, δεν έκρυβε τη σχέση του με την ʼννα και την περιέγραφε ποιητικά. Aλλά εγώ που απολάμβανα τη φιλοξενία της κυρίας Δήμητρας, ένιωθα άβολα, έως ότου να συνειδητοποιήσω ότι εκείνη αποδεχόταν αυτή τη δύσκολη κατάσταση, γιατί ήτανε ταυτισμένη με τον ʼκη,κάθε πρόβλημά του ήτανε και πρόβλημά της, και κάθε λύση ήταν και δική της λύση, όπως και αντίστροφα. Kαι ίσως να την ισορροπούσε και να τη γλύκαινε βαθιά το άλλο τραγούδι του ʼκη για “εκείνη που κατέβηκε σκαλιά για με φτάσει και κάθε παραστράτημα μπορούσε να σκεπάσει. Πόσες φορές την πότισα χολή και πίκρανα το στόμα το γλυκό της, πόσο μεγάλη στάθηκε αυτή κι εγώ μικρός, επίορκος προδότης…”
Hχογραφήσαμε τις ορχήστρες σε δυο βάρδιες. Kαμία σχέση με τη μόδα και την ανημπόρια της εποχής, να μπαίνουν στο στούντιο και να παιδεύονται βδομάδες να βρουν τα ίδια τα τραγούδια τους οι νεωτερικοί συνθέτες. Όχι από υποτίμηση της μουσικής του. Kάθε άλλο. Mάλιστα, επειδή δεν τον ικανοποίησαν τα μπουζούκια, σε αρκετά κομμάτια τα ξαναπέρασε με άλλο μουσικό. Bέβαια, η εγγραφή της φωνής κράτησε πολλές μέρες, αλλά αυτό δεν οφειλόταν σε ιδιοτροπία του.
Προς το τέλος της παραγωγής, ο Κοσμάς μού έστειλε ένα slide με το πρόσωπο του Mιχάλη για να μπει στο εξώφυλλο του δίσκου. Eντωμεταξύ όμως, εγώ είχα παραγγείλει στον γραφίστα, ένα εξώφυλλο, καθ’ υπόδειξιν του ʼκη, με ζωγραφισμένα γράμματα, χωρίς πρόσωπα. O Kοσμάς έγινε έξαλλος, παρ’ όλο που ο ʼκης είχε φιλικές σχέσεις με τους Mενιδιάτηδες από παλιά. Μάλιστα, ο Μιχάλης είχε τραγουδήσει, το 1968, μαζί με άλλα, ένα τραγούδι του απαράμιλλης ευαισθησίας (”Παράνομη αγάπη”). O ʼκης ανυποχώρητος, έστειλε και μια εξώδικο στη CBS για να ξεκαθαρίσει τη θέση του. Εγώ υιοθέτησα τη θέση του, γιατί ο δημιουργός έχει τον πρώτο λόγο και γιατί μ’ ενοχλεί το καπέλωμα των δημιουργών από τους τραγουδιστές. Tελικά, ο “Σεισμός” κυκλοφόρησε χωρίς τη φωτογραφία του Mενιδιάτη. O Kοσμάς, από κάθε άποψη ο πιο υπολογίσιμος μαγαζάτορας της εποχής, δεν επέμεινε, αλλά πέρασαν δέκα χρόνια μέχρι να αποκατασταθούν κάπως οι σχέσεις μας.
Και μ’ αυτό το δίσκο, σε ανύποπτο χρόνο, ο ʼκης δημοσιοποιούσε τις προσωπικές του υποθέσεις και τις προσωπικές του πεποιθήσεις που ενοχλούσαν ακόμα και πολίτες, κάθε πολιτικής απόχρωσης, που συνήθως σπεύδουν στο πλευρό εκείνων που βάλλονται. Γιατί, στα τραγούδια του, δεν απεικονίζονταν μόνο οι συναισθηματικές του εμπλοκές. Mε τον “μασημένο βασιλιά”, έστω και για πλάκα, έδειχνε στους αριστερούς φίλους του που θα ήθελαν να τον υποστηρίξουν, παραδείγματος χάριν, για τις θέσεις του στο ζήτημα της χρήσης του χασίς, όπως με πολύ χιούμορ το πραγματεύεται στην “Kοινή αγορά”, ότι δεν θυσιάζει την έμπνευσή του για κανένα λόγο. Ο ʼκης δεν εκλιπάρησε ποτέ για οίκτο και συμπόνοια, ούτε καν για συμπαράσταση.
O “Σεισμός” κυκλοφόρησε αβοήθητος από την εταιρία, η οποία έπλεε σε πελάγη ευτυχίας πουλώντας το έτοιμο διεθνές ρεπερτόριό της. Kαι πάλι ο ʼκης επαληθευόταν. O λαϊκός δημιουργός αντιμετωπιζόταν πλέον σαν αναγκαίο κακό. Kαι εγώ, που βίωνα αυτό το καθεστώς, δεν μπορούσα να διαφωνήσω μαζί του.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΑ ΠΩ (1982)
Θέλω να τα πω
χωρίς να με ρωτήσεις.
Θέλω να τα πω
όπως υπάρχουν στο μυαλό.
ʼλλο εξομολόγηση και άλλο απαντήσεις.
Θέλω να τα πω
σα να παραμιλώ.
Θέλω να τα πω.

O πρόεδρος του μικτού ορκωτού δικαστηρίου εκφώνησε την απόφαση. Ένοχος χωρίς ελαφρυντικά. O ʼκης Πάνου καθόταν στον ξύλινο πάγκο. Ένιωσα ότι ταράχτηκε. Περίμενε κάτι διαφορετικό. Eίχε απολογηθεί επί ώρες, παρουσιάζοντας τα πραγματικά συμβάντα με λεπτομέρειες, με παραπομπές σε περιστατικά της ζωής του, που πίστευε ότι συνδέονταν με την εξέλιξη της ιστορίας για την οποία δικαζόταν. Mερικές φορές ο πρόεδρος τον διέκοπτε ευγενικά, εκείνος όμως συνέχιζε. Mιλούσε με σεβασμό στο δικαστήριο, παρ’ όλο που πιστεύει ότι δεν αποδίδεται δικαιοσύνη από τους ανθρώπους, σαν να απευθυνόταν σε κάποιο φίλο που μπορούσε να τον κρίνει καλόπιστα και χωρίς σκοπιμότητες. Σ΄ ένα διάλειμμα της δίκης, του λέω, ʼκη, δεν χρειάζεται να λες περισσότερα απ’ ό,τι σε ρωτάνε ή μπορεί να παρεξηγηθούν. Δεν μπορώ να διαλέξω τι θα πω, όλα έχουν σημασία για μένα. ʼκη, αυτά θα χρησιμοποιηθούν εναντίον σου, γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν σε ξέρουν και δεν θα μπορέσουν ποτέ να σε καταλάβουν. Δεν γίνεται αλλιώς, επέμενε. Πώς θα με βλέπετε εσείς, οι φίλοι μου, αν αρχίσω να μασάω τα λόγια μου;
Kαι έτσι συνέχισε την απολογία του. “Tο πρωί που έφτασα στο σπίτι, στην Ξάνθη, έβγαλα το όπλο από το συρτάρι, το καθάρισα, βγήκα στη βεράντα και έριξα μία ή δύο σφαίρες στον αέρα για να δω αν δουλεύει καλά…”
Mε έζωσαν τα φίδια. Eγώ ήξερα ότι είχε το όπλο για ασφάλεια και ότι το συντηρούσε, όπως φρόντιζε όλα τα πράγματά του. Όπως και να ήταν οι συνθήκες διαβίωσής του, μερικά πράγματα ήταν πάντοτε σε τάξη. Oι στίχοι δεκάδων ανέκδοτων τραγουδιών του καθαρογραμμένοι με το δείκτη του χεριού του στην παλιά γραφομηχανή, ήταν τακτοποιημένοι μέσα σε ντοσιέ. Tο ίδιο και οι χειρόγραφες σημειώσεις του, τα αντίγραφα των έμμετρων γραμμάτων που έστελνε κατά καιρούς στον Xατζιδάκι ή στη Mελίνα Mερκούρη, τα δικαστικά έγγραφα των διενέξεών του με τις δισκογραφικές εταιρίες κ.τ.λ. Ό,τι ήταν πολύτιμο, ό,τι είχε διαρκή χρησιμότητα ήταν τακτοποιημένο με σχολαστικότητα. Δεν είχε φετίχ και τα λεφτά τα περιφρονούσε θανάσιμα, μόλις έπαιρνε μια αμοιβή, τη μοίραζε στη Δήμητρα και την ʼννα για τα νοίκια κ.τ.λ. και αν έμεναν τίποτα υπόλοιπα τα έπαιζε προ-πο. Ήτανε κομψός με δύο ζιβάγκο, δύο κοστούμια και δύο καλογιαλισμένα ζευγάρια παπούτσια.
Tο ζητούμενο για την υπεράσπιση του ʼκη δεν ήταν η αθώωσή του, ήταν η αναγνώριση του ”βρασμού ψυχής” και η απόρριψη της προμελέτης. Aλλά ο ʼκης ήθελε να κάνει κατανοητό στο δικαστήριο και στην κοινή γνώμη όλο το σκεπτικό του, να ξεγυμνωθεί εντελώς, να παρουσιάσει τα περιστατικά με όλες τις λεπτομέρειες, και τότε να κριθεί. Δεν δεχόταν να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι έπρεπε απλώς να ακολουθήσει μια τακτική για να επηρεάσει ευμενώς τους δικαστές, να δείξει μεταμέλεια έστω και αν δεν την εννοεί, να γίνει αρεστός, προκειμένου να εξασφαλίσει ελαφρότερη ποινή. Δεν θα άλλαζε με κανένα αντάλλαγμα την εικόνα του όπως τη βλέπει αυτός, προκειμένου να ξεφύγει. Mα θα σε φάνε ζωντανό, του είπα. Tι 7, τι 17, τι 37, μου απάντησε. Θέλω να καταλάβουνε τι τους λέω, τι έγινε και γιατί έγινε. Aν δεν το καταλάβουν δεν θα φταίω εγώ, αφού θα τους έχω πει την αλήθεια.
Ενώπιον του δικαστηρίου, ο Mανώλης Pασούλης, ο γιατρός του ο Λευτέρης Δούκας κι εγώ, προσπαθήσαμε να φωτίσουμε το έργο του μέσα στο πολιτισμικό γίγνεσθαι. Δεν μιλήσαμε για το φόνο και δηλώσαμε ρητά τη θλίψη μας. Tο δικαστήριο έπρεπε να πληροφορηθεί για την καλλιτεχνική αξία του. Όχι για να του χαριστεί. Για να τον κρίνει όπως ορίζει ο νόμος για κάθε κατηγορούμενο, όλα τα ιδιαίτερα στοιχεία της προσωπικότητας επηρεάζουν την απόφαση του δικαστηρίου. Tο λευκό ποινικό μητρώο, ο πρότερος έντιμος βίος, η ειλικρινής μεταμέλεια, η κοινωνική προσφορά, όταν υπάρχουν, αναγνωρίζονται ως ελαφρυντικά και συνυπολογίζονται στην επιμέτρηση της ποινής.
O πρόεδρος ανέγνωσε την απόφαση. Με δυο μόνο λόγια δεν γινόταν δεκτή η ύπαρξη οποιουδήποτε ελαφρυντικού για τον κατηγορούμενο. ‘O,τι αναγνωρίζεται σε οποιονδήποτε κοινό άνθρωπο, δεν αναγνωρίστηκε στον ʼκη Πάνου. Aυτό το μέρος της απόφασης τάραξε τον ʼκη Πάνου. Όχι η ασήκωτη λέξη “ισόβια”. Aναγνωρίζουμε την αξία του καλλιτεχνικού σας έργου, το οποίο όμως, δεν αποτελεί σημαντική πολιτιστική προσφορά στην κοινωνία, αποφάνθηκε το δικαστήριο κατά πλειοψηφία. Ο ʼκης πάγωσε. Όλη του τη ζωή προστάτευε το ταλέντο του και το έργο του, αγωνίστηκε γι’ αυτό, αναγνωρίστηκε η αξία του από τους καλλιεργημένους ανθρώπους, αλλά και από τους απλούς ανθρώπους που ακούνε τα τραγούδια του. Kαι τώρα, ένα δικαστήριο που έχει την εξουσία να κλείνει έναν άνθρωπο για όλη του τη ζωή πίσω από τα κάγκελα, δεν διαθέτει τα προσόντα να αποδεχτεί το προφανές και ευαπόδεικτο. Έτσι, δεν περιορίζεται στον να τον καταδικάσει για την πράξη του, αλλά και αποφαίνεται υποτιμητικά για την πολιτιστική προσφορά του, την οποία αγνοεί.
Tα ισόβια τα άντεχε, αλλά αυτό ήταν δύσκολο να το καταπιεί.
Οι δικηγόροι είπαν ότι το δικαστήριο έριχνε το μπαλάκι στο εφετείο. Αλλά ο ʼκης δεν νοιαζόταν για τις σκοπιμότητες. Μπροστά στο ακροατήριο, μπροστά σε όλη την Ελλάδα, μια αρχή με κύρος, αποφαινόταν για το παν του και το βαθμολογούσε επιπόλαια και άδικα. Τι κι αν εξηγήσαμε αναλυτικά στους απληροφόρητους δικαστές ότι έχουν ενώπιον τους ένα στηλοβάτη του ελληνικού τραγουδιού. Η άγνοια και η προκατάληψη ήταν παρούσες. Εγώ το είπα και το πιστεύω. Βαμβακάρης, Τσιτσάνης, Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, ʼκης Πάνου. Παρ’ όλες τις διαφορές και την ξεχωριστή αξιολόγησή τους, είναι δεμένοι με κρίκους και από πάνω τους περνάει όλο το ελληνικό λαϊκό τραγούδι.
Ορισμένοι από τους δικαστές, στην Καβάλα, δεν μπόρεσαν να αντιληφτούν ή δεν τόλμησαν να αναγνωρίσουν το καλλιτεχνικό του μέγεθος. Ήταν πέρα από τις δυνάμεις τους. Στον μακρόχρονο αγώνα του να αναγνωριστεί σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας η αξία τού έργου του, ο ʼκης Πάνου, στην πιο κρίσιμη αντιδικία της ζωής του, δεχόταν άλλο ένα χτύπημα κάτω από τη μέση.
Ένα χτύπημα προσβλητικό για όλους τους καλλιτέχνες.


#2

Ναι ρε Σώτο. Γιατί σου φαίνεται περίεργο; Καμιά προσφορά στον πολιτισμό μας ο Ακης.
Γιατί αν είχε προσφέρει τότε θα τον είχαν και στις κρατικές (και λοιπές) εκδηλώσεις όπου τα εκατομμύρια πέφτουν βροχή, όπως καλή ώρα τα σόου κάτω απ’ την Ακρόπολη για το μιλένιουμ.
Γιατί αν είχε προσφέρει θα τον είχαν κάθε μέρα στα κανάλια, σε εκπομπές του τύπου “Κάτσε καλά”, “Κάτσε φρόνιμα”, “Κάτσε μαλάκα” κλπ.
Γιατί αν είχε προσφέρει θα ‘παιρνε ένα μιλιόνι μεροκάματο στο “Διογένης Παλλάς”, στην “Ιερά οδό”, στην “Πύλη” και σε άλλους χώρους δημιουργίας του πολιτισμού μας.
Γιατί προσφορά στον πολιτισμό μας είναι οι ατάλαντες αδερφάρες που γίνονται με το ζόρι ηθοποιοί, οι τραγουδίστριες που είναι “από φωνή μουνί, αλλά από μουνί …φωνάρες”, οι καλά δικτυομένοι τυχοδιώκτες μπογιατζήδες που γίνονται ζωγράφοι, αυτές που κάνοντας πίπες γίνονται παρουσιάστριες στην τηλεόραση.
Οι αποτυχημένοι “συνθέτες” που κάνουν σόου στο γυαλί, παίζοντας με τον πόνο και τη δυστυχία κάποιων καθυστερημένων, οι έχοντες και κατέχοντες που με τη δύναμη που τους δίνει ο πλούτος και η εξουσία τους γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη συγγραφείς, κριτικοί κινηματογράφου, πρέσβεις καλής θέλησης, ευεργέτες τους έθνους.
Ο Νότης, ο Λευτέρης, ο Τριαντάφυλλος, η Ρούλα, ο Ανδρέας, η Αγάπη, η Μαριάνα, η Αννα. Αυτοί είναι πολιτισμός. Κι αν δε σ’ αρέσει, …στα π…ρια τους.
Γαμώ το ρομαντισμό σου Σώτο. Με σύγχισες πάλι.

ΑΝ

ΥΓ. Ο μπαρμπα Γιάννης είχε συγκεκριμένη άποψη για το πώς μπορούν να λυθούν τα πολιτιστικά μας προβλήματα: <FONT SIZE="+1">“Λαϊκό δικαστήριο με πρόεδρο το Μάρκο”</FONT>. Δυστυχώς και οι δυο τους έχουν πεθάνει.


(system) #3

Στα δικαστήρια μόνο τις αντιδραστικότερες και πλέον ανώμαλες απόψεις μπορεί να ακούσει κανείς. Μεταξύ τριών υποψηφίων δικαστών, ενός με πείσμα για δουλειά και γνώση, ενός με πολιτικές διασυνδέσεις και ενός (κ)αλάκα, δικαστής θα εκλεγεί ο τελευταίος. Ας μην επεκταθούμε. Ο Μάρκος είχε ελάχιστες πιθανότητες να εκλεγεί δικαστής - όχι επειδή ήτο χασισοπότης, αλλ’ επειδή ήτο πολύ ψηλός και οι τύβενοι είναι ραμμένες γιά κοντούς, σπανούς και μικροξώληδες.

Ο Ακης Πάνου είναι πολύ ενοχλητικός τύπος. Ακόμη και το (μ)ώλο του Λαμπράκη να σκούπιζε για συγνώμη, πάλι τα ίδια θα έλεγε ο δικαστάκος και οι εισαγγελούληδες. Φταιει ο ίδιος γι αυτό τον γουστάρουμε.

ΚΚ

ΥΓ. Παρατηρώ μηδαμινές αντιστάσεις στον εκτροχιασμό. Βωμολοχείτε κύριοι. Και θα σας κόψει τη καλημέρα ο φράνκ.
Προσοχή λοιπόν και λάβετε υπόψη ορισμένες εναλλακτικές λέξεις:
Θα λετε (β)ουνί αντί *ουνί.
Θα λετε (ξ)ωλή αντί τσουτσούνα.
Επίσης να λετε (ας πούμε) «μας έσπασε τα αρ(γ)ίδια» αντί του γνωστού άλλου.
Σταματήστε επιτέλους τη χρήση της λέξης *αλάκα, *αλακία κλπ. Στο εξής να λετε (κ)αλάκας, (κ)αλακία, (κ)αλακισμένος κ.ο.κ.


#4

Τι καλακίες είναι αυτές ρε Μουρούνη;
Η ελληνική γλώσσα (όπως και η αραβική, η ιταλική, η πορτογαλέζικη, η ισπανική και 2-3 άλλες) έχει την πολυτέλεια των καταπληκτικών βρισιών. Ρωτάω το συμφοιτητή μου τον Κιμ: “Πώς είναι το μαλάκας στα κορεάτικα;”. Μου λέει κάποια λέξη (ας πούμε …τσνιονκ). Τον ρωτάω “πώς είναι ο .ούστης”, μου λέει την ίδια λέξη. Λέω “τι έγινε ρε, δεν έχει άλλη;”. Μετά από αρκετή κουβέντα καταλαβαίνω ότι χρησιμοποιούσε για όλα τη λέξη “Κακός”.
Πες λοιπόν σε άλλη γλώσσα τη λέξη “λινατσοκαριολόπουστας”. Πω πω… Το λες και γεμίζει ο στόμας σου.
Με κατάλαβες Μουρούνη; Και ν’ αφήσεις τις σεμνότυφες …καλακίες.

Αρης
ΠΦΓΥ (Παγκοσμίου Φήμης Γλωσσολόγος-Υβρεολόγος)


(Ιωάννα) #5

ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ:
Για το τυπικό του θέματος, πρέπει να αναφερθεί πως το άρθρο του Ελληνιάδη στην Ελευθεροτυπία, είναι προδημοσίευση ενός μεγάλου αφιερώματος για τον Α. ΠΑΝΟΥ στο περιοδικό ΝΤΕΦΙ (που ετοιμάζεται σιγά-σιγά).


(system) #6

Αναρωτιέμαι πώς γίνεται και εξυμνείτε τόσο πολύ έναν καλλιτέχνη που σκότωσε εκ προμελέτης έναν άνθρωπο. Για μένα το κάθε καλλιτεχνικό έργο είναι άρρηκτα δεμένο με την προσωπικότητα του δημιουργού του, δηλαδή το ήθος και τον χαρακτήρα του. Μου είναι δύσκολο να φανταστώ ότι ο ʼκης Πάνου έχει ήθος και χαρακτήρα με την έννοια την οποία προσδίδω εγώ σε αυτούς τους όρους. Και αυτό αναπόφευκτα με κάνει να είμαι άκρως επιφυλακτικός ως προς την αξιολόγηση του έργου του. Αφήστε που ανέκαθεν (δηλαδή ήδη πριν από το έγκλημα που διέπραξε ο Πάνου) τα περισσότερα τραγούδια του δε μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση - τουλάχιστον σε σύγκριση με το έργο κάποιων άλλων συνθετών και στιχουργών. (Τι ιεροσυλία αυτή η άποψή μου, ε;)

Ως νομικός (αν και χωρίς ειδίκευση στο ποινικό δίκαιο και χωρίς γνώση των ελληνικών νόμων) είμαι της γνώμης ότι η αξιολόγηση του έργου ενός καλλιτέχνη μάλλον δε χωράει σε μια δίκη που θέμα του είναι η δολοφονία ενός ανθρώπου. Από αυτή την άποψη, ενδεχομένως η διαπίστωση περί “(μη) σημαντικής πολιτιστικής προσφοράς” στην δικαστική απόφαση μπορεί να χαρακτηριστεί περιττή ή άτοπη. Ας είναι. Αλλά το να μιλάμε για “χτύπημα προσβλητικό για όλους τους καλλιτέχνες”, να λέμε ότι ήταν “πέρα από τις δυνάμεις τους [= των δικαστών]” να αξιολογήσουν σωστά το έργο του ʼκη Πάνου (βλ. το - πολύ ενδιαφέρον κατά τα άλλα - άρθρο του Στέλιου Ελληνιάδη) ή να βρίζουμε τους δικαστές (και μάλιστα όλους τους) ως
“(κ)αλάκες” που εκφράζουν “τις αντιδραστικότερες και πλέον ανώμαλες απόψεις” (ΚΚ(ΤΜ)) είναι υπερβολικό (Ελληνιάδης) μέχρι ηλίθιο, γελοίο και προσβλητικό (ΚΚ(ΤΜ)). Για διαφορετικά μουσικά (και στιχουργικά) γούστα πρόκειται στην ουσία. Τίποτε άλλο. Ας μην το κάνετε ιδεολογικό ζήτημα μετατρέποντας έναν δολοφόνο που έτυχε να είναι συνθέτης και στιχουργός σε μάρτυρα.

Michael


(system) #7

<FONT FACE=“SYMBOL”>Mou ekane ki emena entupwsh h antimetwpish twn pio pollwn sto qema tou Akh Panou. Eica skopo na grayw shmera kati alla me prolabe o</FONT> Michael, <FONT FACE=“SYMBOL”>o opoioV me kaluye plhrwV me th frash tou</FONT>"<FONT FACE=“SYMBOL”>Mou einai duskolo na fantastw oti o AkhV Panou ecei hqoV kai carakthra me thn ennoia pou prosdidw egw se autouV touV orouV.</FONT>"
<FONT FACE=“SYMBOL”>GiannhV</FONT>


(system) #8

Αγαπητέ Michael
Aν και έχεις εντρυφήσει αρκετά στην Ελληνική γλώσσα και στην μουσική μας δεν θα έλεγα οτι ισχύει το ίδιο και για την Εληνική κουλτούρα .
Στον τόπο μας η προσωπικότητα ένος άντρα δεν καθορίζεται μόνο απο το ήθος και τον χαρακτήρα αλλά και απο δύο έννοιες άγνωστες στο βέλγιο την ΤΙΜΗ και το ΦΙΛΟΤΙΜΟ.
Επισής επειδή είμαστε λίγο πιο πρωτόγονοι απο τους υπόλοιπους ευρωπαίους χρησιμοποιούμε ακόμα και ορισμένους Αγράφους νόμους που φθάνουν στην χειροδικία αλλά και στον φόνο.
Παραδείγμάτος χάριν εάν η κόρη σου τα μπλέξει μ ένα νταβατζή στήν Ελλάδα και
Φοβάσαι οτι μπορεί να καταστραφεί και να βρεθεί σε κανα μπουρδέλο και ο νταβατζής σε φοβερίζει μες το σπίτι σου τότε είναι πολύ φυσικό να πάρεις ενα
Πιστόλι και να το αδειάσεις πάνω του , δεν ξέρω στην αντίστοιχη περίπτωση πως
Αντιδρούν στο βέλγιο???
Σού συνιστώ να μελετήσεις λίγο δυό έννοιες της Ελληνικής δικονομίας δηλ.
¨τα εγκλήματα τιμής¨και τον ¨φόνο δι ασήμαντον αφορμήν¨.
Τώρα για τον Ακη Πάνου
Τον καταλαβαίνω και τον συμπονάω και δεν δέχομαι με τίποτα οτι πρέπει να
Τον αντιμετωπίσουμε σαν κοινό δολοφόνο είναι ένας ΜΑΓΚΑΣ που απλώς
Καθάρισε το κούτελο του .
Οσον αφορά το μουσικό του έργο , αυτό για να το νοιώσεις πρέπει να νοιώσεις
Την Ελληνική ψυχή , να ήσουν Ελλήνας η Τούρκος η Πακιστανός στον σταθμό
Του Μονάχου η να βρισκόσουν εφτα νομά σε ενα δωμά η να μετράς τιποτα αναστεναγμούς με το κομπολόι σου η να καταλαβαινεις πότε είναι η πιο μεγάλη
Ώρα .
Λοιπόν δεν θα μπλέξουμε την ίρα με το στάρι ο Ακής είναι κολώνα του Παρθενώνα
Και αφήστε τα αυτά για φόνους και τρίχες , τον δίκασε ενας μικροάστος και δυτικοθρεμμένος δικαστής και τον συγχώρεσε ολη η τεράστια Ελλάδα.


(system) #9

Σχετικά με το τελευταίο μήνυμα του Σώτου προς το παρόν θα κάνω μόνο δύο παρατηρήσεις:

  1. Διαβάζοντάς το έχω την εντύπωση ότι με άνθρωπο της ζούγκλας επικοινωνώ.

  2. Δεν είμαι από το Βέλγιο αλλά από την Αυστρία.

Ας περιμένουμε τι θα μου πουν οι άλλοι “μάγκες” (φαντάζομαι ότι ο Σώτος δε θα είναι ο τελευταίος που θα μου εξηγήσει πώς νιώθει και σκέφτεται ο γνήσιος Έλληνας) και ίσως να απαντήσω μετά πιο αναλυτικά.

Michael


(system) #10

εγω συμφωνω με τις αποψεις του Michael.

καλα ποια ΤΙΜΗ και ποιο ΦΙΛΟΤΙΜΟ του εθιξε ο μακαριτης βρε Σωτο;;;;;;;

Διαβαζοντας το μηνυμα του Σωτου εχω την εντυπωση πως βλεπω ελληνικη ταινια. μηπως δεν το εχω καταλαβει…ΠΑΛΙ;;;;;;;;;;;;

Υ.Γ.1 λεει ο Σωτος στο τελος του μηνυματος “τον συγχώρεσε ολη η τεράστια Ελλάδα.” ποια ειναι η τεραστια Ελλαδα;;; το τεραστια δεν καταλαβα.

Υ.Γ.2 αν ειναι να απαντησει καποιος με βρισιες καλιτερα να μην το κανει. Δεν θελω να ξαναμιλησω για τα ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ. …ΠΑΛΙ


#11

Καταρχήν.
Η μομφή έγκειται στο εξής:
<FONT SIZE="+1">Με ποιό δικαίωμα ένα δικαστάκος θα αποφανθεί αν ο Ακης Πάνου έχει προσφέρει στον πολιτισμό μας</FONT>.
Αυτό θα μου το εξηγήσει κανείς;

Τώρα για το έγκλημα.
Οταν ένας τύπος σαν τον Ακη Πάνου (δηλαδή ένας άνθρωπος μεγαλωμένος στη μαγκιά) τραβάει το κέρατο και σου λέει φύγε και συ …κάθεσαι, τότε μιλάμε για αυτοκτονία.
Δε συζητάμε για το αν έκανε καλά και τον έφαγε τον άνθρωπο ο Πάνου. Φυσικά και όχι. Το ζήτημα είναι ότι δεν κάνουμε πάντα αυτό που πρέπει. Μπορούσε ο Πάνου να μην του ρίξει; Ρητορικό το ερώτημα. Οχι, δεν μπορούσε. Απ’ τη στιγμή που έφτασαν σε κείνο το σημείο, ο Γιαλαμάς ήταν δυστυχώς νεκρός.
Εξάλλου, η φυλακή δεν τον “χαλάει” τον Ακη. Ετσι κι αλλιώς αποτραβηγμένος ήταν απ’ την κοινωνία.

Πάντως δε νομίζω ότι μια πράξη ενός ανθρώπου μπορεί να τον χαρακτηρίσει εξ’ ολοκλήρου. Π.χ. ο συγχωρεμένος ο Παναγούλης προσπάθησε να φάει τον Παπαδόπουλο, πράγμα που η ηθική σας δεν επιτρέπει, αφού κανείς δεν μπορεί να δικάσει “εις θάνατον”. Αρα Ο Παναγούλης “δεν έχει ήθος και χαρακτήρα” με την έννοια που προσδίδετε εσείς σ’ αυτούς τους όρους.


(system) #12

Δυστυχώς, ʼρη, με το δικαίωμα που του δίνει η υπεράσπιση του Α.Πάνου, η οποία ζήτησε κατά την ακροαματική διαδικασία να αναγνωριστεί ΩΣ ΕΛΑΦΡΥΝΤΙΚΟ η προσφορά του Α.Π. στον πολιτισμό μας.

Φραγκίσκος Α. Κουτελιέρης


#13

Επιεικώς ηλίθια τακτική (πάντα κατά την ταπεινή μου άποψη). Δηλαδή, αν εγώ ήμουν “εθνικός ευεργέτης” θα μπορούσα να σκοτώνω και να μου κάνουν “σκόντο” στην ποινή;
Τέλος πάντων.
Ετσι κι αλλιώς ο δικαστής είναι απαράδεκτος. Θα 'πρεπε να απορρίψει το αίτημα της υπεράσπισης και όχι να γίνει κριτής της πολιτιστικής μας πορείας.
Δηλαδή, υπήρχε περίπτωση να αποφανθεί ότι ο Ακης έχει σημαντική προσφορά στον πολιτισμό μας και να τον …αθωώσει;

ΑΝ
(Παγκοσμίου Φήμης Νομικός)

ΥΓ. Για το Μιχάλη.
Κουίζ:Πόσες σελίδες χρειάζονται για να μεταφραστεί στα Αυστριακά η λέξη “Μάγκας”;


(system) #14

Δέχομαι εώς και ψυχανάλυση φίλοι μου εάν βρίσκεται
οτι είμαι διαταραγμένη προσωπικότητα.
Αλλά ανθρώποι της ζούγκλας είναι αυτοί που ψήφισαν τον Φον Χάντερ και οχι εγώ.
Δέν χρησιμοποίησα τον όρο μάγκας για το εαυτό μου
(αυτό δεν το λές το δείχνεις).
Για τον Μichael
Eιναι πολύ φυσικό να μην κατανοείς την Ελληνική ψύχη και τους κανόνες της δικής μου σκέψης γιατί
κατάγεσαι απο την πατρίδα του Μπετόβεν και όχι
του Βαμβακάρη.
Γία τον Στέλιο
Η τεράστια Ελλάδα είναι αυτή που καταλαβαίνει χωρίς πολλά λόγια.
Καί για τους δύο
Είστε σίγουροι οτι σας αρέσουν τα ρεμπέτικα?
Μήπως δεν ακούτε τούς στίχους?


(system) #15

Η αλήθεια είναι ότι διάβασα το κειμενάκι του Αυστριακού Michael, και αποκόμισα γι αυτόν με την ίδια εντύπωση που έχει για τον Ηλιόπουλο: ότι δηλαδή έχω να κάνω με έναν πέρα ως πέρα πρωτόγονο άνθρωπο.

Κι ακόμα χειρότερα: Ανθρωπο δηλαδή που αποδέχεται την αρμοδιότητα ενός ΝΟΜΙΚΟΥ να κρίνει το σύνολο της προσφοράς ενός ανθρώπου στα πλαίσια ενός δικαστικού μελοδράματος. Δε με νοιάζει αν σε κάποιο σημείο του posting του λεει ότι ο δικαστής εκ του περισσού αναφέρθηκε και σε αυτό. Με νοιάζει που δεν τον ΞΕΧΕΣΕ τον δικαστή γι αυτό το ατόπημα.

Αρα, εντελώς δουλικά και πρωτόγονα στεκούμενος έναντι του μεγάλου μάγου της φυλής των τηβεννοφόρων, το μόνο που κατάφερε να κάνει είναι να ψελλίσει αμυδρά μιαν αντίρρηση για το ΣΚΕΠΤΙΚΟ του.

Μάλιστα δε, στο επιχείρημα του Ηλιόπουλου, ότι άμα σκαλώσει η κόρη σου στα δίχτυα ενός διαβόλου πρέπει να το σκίσεις στα δύο το κάθαρμα, εσύ (και κάτι άλλοι οσφυοκάμπτες που γενικά συμφωνάνε) ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ! Θα περιμένεις δηλαδή την απόφαση της δικαιοσύνης!

Ε! Αυτό λέγεται καραμπινάτη δειλία, υποκρισία και σου στερεί το δυνατότητα να καταλάβεις, όχι μόνο το Ακη τον Πάνου, αλλά και τον Μάρκο τον Βαμβακάρη, τον Στελάρα τον Κηρομύτη, τον Μιχάλη τον Γενίτσαρη και όλους αυτούς τους «πρωτόγονους» που ποτέ δε δέχτηκαν μύγα στο σπαθί τους και σκατά στο κούτελό τους.

Λοιπόν. Ευχαριστώ που με βοηθήσατε να καταλάβω γιατί το ρεμπέτικο επιβιώνει ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟ σε κάποιες κοινωνικές ομάδες ενώ σε κάποιες άλλες αποτελεί συλλεκτικό αντικείμενο (γεια σου ρε μπαγασάκο Fράνκ).

Νάστε καλά και να μας φτιάχνετε τα πληκτικά πρωϊνά μας!

ΚΚ


(system) #16

A! Και μια ερώτηση: Αυτός ο Lambropoulos που σκάει μύτη μιά στο τόσο ποιός είναι;
Το μισό του κείμενο είναι ερωτηματικά και τελείες και το υπόλοιπο βρίθει σολοικισμών.
Ας βρεθεί κάποιος να του μάθει Ελληνικά μπάς και μας γράψει τι εννοεί.


(system) #17

Τιμή και φιλότιμο υπάρχουν, όχι μόνο στο Βέλγιο και στην Αυστρία, αλλά και σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου.


(system) #18

Μάγκες

θαρρώ πως σας ξεφεύγουν δυο ουσιωδέστατα σημεία:

α) Η υπεράσπιση του Α.Π. δεν λειτουργούσε αφεαυτού της αλλά προφανώς σε συννενόηση μαζί του. Που πάει να πει σε απλά ελληνικά ότι ο Α.Π. ΑΠΟΔΕΧΤΗΚΕ την υπερασπιστική γραμμή, μέρος της οποίας ήταν να κριθεί ο Α.Π. ΚΑΙ για την σημασία της πολιτιστικής του προσφοράς. Δηλ. ο ίδιος ο Α.Π. νομιμοποιήσε τον όποιο δικαστή ή δικαστάκο να τον κρίνει για την πολιτιστική του προσφορά ενώ θα μπορούσε να ΕΜΠΟΔΙΣΕΙ τους δικηγόρους του να θέσουν ένα τέτοιο σημείο στην υπεράσπισή του.

β)Ο ίδιος ο Α.Π. είχε διαπράξει σε άλλην γυναίκα ακριβώς όσα και μακαρίτης ο Γιαλαμάς στην κόρη του. Υποθέτω ότι ο κώδικας ηθικής και τιμής του μάγκα δεν αποδέχεται δύο μέτρα και δύο σταθμά αλλά επιβάλει να κάνεις τουμπεκί όταν σου κάνουν τα ίδια πού 'κανες και συ σε άλλους. Ή κάνω λάθος;

Ευχαριστώ

Φραγκίσκος Α. Κουτελιέρης


#19

Αϊντε το ξαναμαναλέω:
Εχει δικαίωμα ο δικαστάκος να κρίνει αν ο Ακης Πάνου έχει σημαντική προσφορά στον πολιτισμό μας;
Σ’ αυτό ζητάω απάντηση.
Για το αν έχει δίκιο ή όχι, ο καθένας έχει την άποψή του, ανάλογα με το πώς βλέπει την κοινωνία μας (π.χ. άλλοι τη βλέπουν σαν ζούγκλα, άλλοι σαν μια τεράστια αίθουσα δικαστηρίου, άλλοι σαν ένα σύνολο όντων όπου ένας θεός αποφασίζει για τη μοίρα τους κ.λ.π.).

ΑΝ

ΥΓ. Για τους νομικούς:
Η παράβαση των επίσημων νόμων είναι βασικός κινητήριος μοχλός εξέλιξης της ανθρωπότητας. Αν τηρούσαμε τους νόμους κατά γράμμα δε θα χρειαζόταν κανενός είδους αλλαγή τους. Θα μπορούσαμε ακόμη να κόβουμε τα χέρια των κλεφτών σύμφωνα με το Δίκαιο του Ναβουχουδονόσωρα.


(system) #20

Mono sta grigora mia afthormiti paratirisi sxetika me to YG tou teleftaiou posting tou Ari:

To oti o Akis Panou paraviase tous kanones tou Poinikou Kodika peri anthropoktonias itan
loipon “vasikos kinitirios moxlos ekseliksis tis anthropotitas”???

Kai o “magkas” den einai ypoxreomenos na tirei “tous nomous kata gramma”? Exei to dikaioma na tous erminevei opos tou aresei kai opos to zitaei i periergi filosofia tou?