Βιβλίο της έκτης δημοτικού


(takis) #1


(takis) #2

,


(Νίκος Φρονιμόπουλος) #3

Για να δούμε και να καταλάβουμε περισσότερο τη δομή των πόλεων και των πλυθισμών που κατοικούσαν στον Ελλαδικό χώρο πριν τα χρόνια της Επανάστασης, θα πρότεινα το βιβλίο « Ταξείδι στην Ελλάδα » του Τούρκου περιηγητή ( και παραμυθά ) του 17 ου αιώνα, Εβλιά Τσελεμπί.
( εκδόσεις Εκάτη, 1991 ).
Μέσα απ`τις περιγραφές, τις διηγήσεις και τα παραμύθια του Τσελεμπί, αποκαλύπτεται μιά άλλη εικόνα της τότε Ελλάδας από αυτή που ίσως να υπάρχει στο μυαλό μας.


#4

Εξαιρετικό βιβλίο που βοηθά στην κατανόηση του κλίματος της εποχής τα καπάκια του Κωστή Παπαγιώργη όπως και το Εμμανουήλ Ξάνθος του ίδιου.


(Kostas(tm)) #5

Μια παρατήρηση πάνω στο:

Το δικό μου γράφει “Οδοιπορικό στην Ελλάδα” (1994 Εκάτη). O Τσελεμπι είναι βεβαίως αμφισβητούμενος αφού ήταν υψηλά ιστάμενος διοικητικός, ακόλουθος στρατευμάτων, ιμάμης και άλλα πολλά. Απ’ ότι θυμάμαι, δεν φτάνει στα επίπεδα φαντασιοπληξίας και στην εκ του μηδενός μυθοπλασία του Πούκεβιλ. Για όσους εντρυφούν, υπάρχουν μεταξύ άλλων και οι κατάλλογοι του Δ. Κοντομηνά για τους ξένους περιηγητές στην Ελλάδα όπου διαπιστώνεται η ύπαρξη υλικού για εκείνα τα χρόνια σε πολύ μεγαλύτερη αφθονία απ’ ότι θα περίμενε κανείς.

Κατά τα λοιπά το διαβόητο βιβλίο του θέματος δεν το έχω δει ακόμα, αν και δεν περιμένω τίποτα το σπουδαίο από επίσημες ιστορίες. Από τις κριτικές και τις επιλεγμένες περικοπές δεν μπόρεσα να σχηματίσω άποψη. Παρόλα αυτά ΤΑΚΗ μιας και το έβαλες το θέμα, το είδες να βόσκει πουθενά στο internet;


(Ελένη) #6

Πράγματι, πολυσυζητημένο το θέμα του βιβλίου της Ιστορίας ΣΤ΄Δημοτικού.

Σήκωσε θύελλα αντιδράσεων από πολλούς και διαφορετικούς κύκλους…

Εδώ, μπορείτε να το κατεβάσετε ολόκληρο:
http://zeus.pi-schools.gr/dimotiko/


(mando) #7

Καλημέρα σ’ όλους!
Διαβάζω το βιβλίο της Ιστορίας της Έκτης με πολλή προσοχή. Δεν μπορώ να πάρω θέση σχετικά με την επιστημονική του ακρίβεια, αν και μου φαίνεται ότι δεν την στερείται. Έχω δηλ. την γνώμη ότι εν προκειμένω το πρόβλημα δεν είναι τι λέγεται αλλά το πώς λέγεται. Η γραφή του βιβλίου είναι στεγνή, ψυχρή, θυμίζει τίτλους δελτίων ειδήσεων. Ο λόγος βασίζεται στην χρήση του ουσιαστικού- κάτι που τον καθιστά πραγματικά άκαμπτο. Με λίγα λόγια λείπει η αγαπητική σχέση με το παιδί των έντεκα, δώδεκα χρόνων, αυτή που, όπως είπε και ο καθηγητής Βασίλης Καραποστόλης, θα επέτρεπε στα παιδιά να δεθούν συναισθηματικά με τις λέξεις και τα νοήματά τους… Κι αυτή η τάση διαπερνά ολόκληρο το εκπαιδευτικό μας σύστημα-νέα γλώσσα, νέος λόγος, νέα λογική, νέα τάξη πραγμάτων…


(katsibox) #8

Το δικό μου γράφει “Οδοιπορικό στην Ελλάδα” (1994 Εκάτη).
Είναι δύο διαφορετικά βιβλία γι’ αυτό συνάδελφε… εξίσου ενδιαφέροντα και τα δύο. Θα πρότεινα πρώτο αυτό του Νίκου.


(Ελένη) #9

Όσον αφορά στο καινούριο βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ΄Δημοτικού.
Έχει σηκώσει θύελλα αντιδράσεων και όχι άδικα.

Πρώτα πρώτα, είναι ένα βιβλίο αντιπαιδαγωγικό.

  • Στριμώχνει μέσα σε 140 σελίδες μια ιστορική περίοδο 600 χρόνων.
    Έτσι, οι πληροφορίες που δίνονται είναι ελλιπείς και αποσπασματικές. Αποσιωπούνται πολύ σημαντικά γεγονότα, πρόσωπα και κινήματα.

  • Γραμμένο σύμφωνα με τη νεοταξική γραμμή, στρογγυλοποιεί και περνά ανώδυνα γεγονότα, όπως η Γαλλική Επανάσταση, η Επανάσταση του ΄21, η δε καταστροφή της Σμύρνης και των προσφύγων παρουσιάζεται περίπου ως γεγονός οφειλόμενο στο συνωστισμό (!) που δημιουργήθηκε στο λιμάνι…

Αποκρύπτει, μ΄αυτό τον τρόπο, από τα ελληνόπουλα κάτι σημαντικό, πως στην ιστορία της ανθρωπότητας κανένα κίνημα εθνικοαπελευθερωτικό ή ταξικό δεν τελεσφορεί, αν δεν έλθει σε σύγκρουση με την κυρίαρχη τάξη. Και ότι στη βάση αυτής της σύγκρουσης βρίσκονται οι οικονομικές μεταβολές…

  • Δεν έχει συνολική αφήγηση. Είναι αποσπασματικός ο λόγος, κομματιασμένος σε επεισόδια, του λείπει το συνολικό πλαίσιο και αυτό δυσκολεύει την κατανόηση από το μαθητή.

  • Όσον αφορά στη συνέχεια ή ασυνέχεια του ελληνισμού, το βιβλίο παραπαίει ανάμεσα στην παραγγελία που πήραν οι συγγραφείς να υιοθετήσουν την άποψη η οποία μιλά για την τρισχιλιετή αδιάκοπη παρουσία των Ελλήνων και τον ελληνοχριστιανισμό και κάπου εκεί να στριμώξουν και τη δική τους οπτική, διαφορετική απ΄αυτήν.

  • Και η αντίληψη που έχει για την Ιστορία η υπεύθυνη της συγγραφικής ομάδας, Μ. Ρεπούση έχει ενδιαφέρον: σύμφωνα λοιπόν με τη συγγραφέα, «Ιστορία είναι η γνωριμία με το ξένο, το διαφορετικό και οι παλλαπλές προσλήψεις της πραγματικότητας», άρα όσες οι αφηγήσεις τόσες και οι ιστορικές πραγματικότητες. Πού είναι η αντικειμενική πραγματικότητα;
    Την πήρε μαζί της – φαίνεται – η νεοταξική αντίληψη.


(JOJOS) #10

Οργανωμένο σχέδιο, μου φαίνονται εμένα ολα αυτά.
Απο το συντακτικό της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας που βγάλανε απο τα σχολεία, μέχρι το πρόσφατο βιβλίο Ιστορίας. (Η παιδεία, γενικώτερα . . .)

Γιατί, αν το σκεφτούμε λίγο, άντε και είμαστε η “Άρχουσα Τάξη”.
Τί σόι θέλουμε να είναι τα μυαλά των πολλών ? ? ?
Θέλουμε να έχουμε αποκάτω μας σκεπτόμενους ανθρώπους ? ? ?
Δεν νομίζω.
Περισσότερο δεν μας βολεύει, να έχουμε τους πολλούς, αποχαυνωμένους, αποπροσανατολισμένους, και αμαθείς ? ? ?
Έτσι, κινδυνεύει λιγώτερο η “καρέκλα” μας.
Νομίζω . . .

Οσο περνάει ο καιρός, θα βλεπουμε και χειρότερα, μου φαίνετε . . .

Φιλικά, Γιώργος.


(Kostas(tm)) #11

Το βιβλίο της Ιστορίας δεν το βλέπω βρε Ελένη…
Μόνο Λεξικό, Φυσ. Αγωγή και κάτι Εικαστικά έχει το site.
Μήπως υπέστη ήδη την… επαπειλούμενη απόσυρση;
:019:


(Kostas(tm)) #12

Οσο για το βιβλίο, το κατέβασα με το e-mule (άθλιο σκανάρισμα αλλά τα κείμενα διαβάζονται).

Αμέσως μου ήρθε στο νου μια ιστορία που έλεγαν οι παππούδες μου:

Ξεκινάει πατέρας & γιός με φορτωμένα τα μουλάρια με στάρι να πάνε στο μύλο να τα δώσουν για άλεσμα.
Παζαρεύουν με τη μυλωνού, συμφωνουν, τα αφήνουν και φεύγουν.
Πάει την άλλη μέρα ο γιος να παραλάβει το αλεύρι και διαπιστώνει ότι στην αποθήκη υπάρχουν τσουβάλια με αλεσμένο στάρι από δύο γεωργούς. Του πατέρα του και του γείτονα.
Ποιο είναι τα δικά μας; ρωτάει τη μυλωνού.
Να, του λέει, εκείνα τα τρία.
Και πως τα ξεχώρισες; ρωτάει ο δυσπιστος γιος.
Μόλις τα άλεσα, έκατσα απάνω τους και σχηματίστηκε αυτή η εικόνα των οπισθίων μου. Ετσι ξεχωρίζω τα δικά σας. Πάντα αυτό έκανα, ρώτα τον πατέρα σου.
Τα φορτώνει βλαστημώντας ο γιος και τα πάει σπιτι.
Πατέρα, του λέει, το και το. Αυτά μου έδωσε και ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ. Επιμένει ότι είναι τα δικά μας.
Ε, παιδάκι μου, του λέει ο πατέρας, ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΑΠ’ ΤΗΣ ΜΥΛΩΝΟΥΣ ΤΟ ΚΩΛΟ ΚΑΛΛΙΓΡΑΦΙΑ.

Δεν ξέρω αν καταλάβατε…


(Ελένη) #13

http://zeus.pi-schools.gr/dimotiko/

Ανάμεσα στα άλλα μαθήματα, έχει και την Ιστορία της ΣΤ΄Δημοτικού και κατεβαίνει σχετικά εύκολα.

Και ένα άλλο site για κατέβασμα: http://www.antibaro.gr/istoria.php#biblio

Ε, θα περιμέναμε “καλλιγραφία” από ένα βιβλίο που απευθύνεται σε μαθητές, αυριανούς πολίτες…


(yiorgosv) #14

Μορφωση, γνωση, παιδεια …

Μηπως εμεις πηραμε σωστη γνωση ;; Μαλλον ελλειπη … αφου νεωτερη ιστορια δεν προλαβαιναμε τοτε λογω απεργιων αργοτερα λογω καταληψεων κλπ
Αλλα και αυτα που ηταν στην υλη ποιος τα εμαθε ;; Και ποιος τα “συγκρατησε” αφου επρεπε να μαθουμε ανυσματικη αναλυση 4ου βαθμου και ποσες βολτες κανουν τα νετρινα και με ποιο καταλυτη αντιδρα το αντιμονιο και αλλα κουφα και επωδυνα ετσι ; για να περασουμε σε ενα ΑΕΙ … για να μαθουμε πως να γλυφουμε τον-ην καθε υπαλληλο για να παρουμε μια οικοδομικη αδεια εγκαιρως γιατι ο πελατης αρραβωνιασε την κορη του με ενα καλο γαμπρο (αστυνομο) που θελει το σπιτι μεχρι τον Ιουνη αλλιως θα χαλασει ο αρραβωνας …
Ε ρε βασανααα …

Τωρα ομως βλεπουμε πως απο μικρα τα παιδια μαθαινουν ΣΤΡΕΒΛΗ την ιστορια κι αυτο το λιγο που ειναι να μαθουν …

Και καλα ο συνωστισμος, το θεατρο του παραλογου που παιχτηκε σε ολη τη φαση της Μικρασιατικης εκστρατειας και τα πολιτικα και αλλα παιγνιδια των ξενων “δυναμεων”, θα τα διδαξουν ή θα τα μαθουμε ποτε ;;

Αφου ρε παιδια ζουμε στη χωρα του : ξερεις ποιος ειμαι εγω ρε, του μπαρμπα απο την Κορωνη, του αβαδιστα … στη χωρα οπου η μανταμ για να ψωνισει μια φρατζολα ψωμι καβαλαει ενα τζιπ 300 αλογων με εμβαδο οσο μιση γκαρσονιερα … και καμαρωνει σαν την πριγκηποπουλα που απο μικρη ονειρευοτανε να γινει … στη χωρα οπου η σεμνοτης και η ταπεινοτης διοριζουν τον πρωτο ξαδερφο της Νατασας προεδρο του ξερω γω … και οπου η προηγουμενη απο νηπιαγωγος γινεται γιατρος κλπ κλπ και που ελπιδα δεν αχνοφαινεται … παλι τα κοροιδα απο τους ιδιους θα ψηφισουν !!! και ολα μαζι τα κοροιδα θα τους παρακολουθαμε να τρωνε, να ρευονται, να περδονται και να αφοδευουν …

Με το συγγνωμη ε ;;


(JOJOS) #15

Μη ζητάς συγνώμη, ρε Γιώργο. Καλά τα λές . . .

Φιλικά, Γιώργος.


(Παναγιώτης Καγιάφας) #16

Για πάρα πολλά χρόνια πίστευα ότι το “back door” (δεν μου επιτρέπεται να γίνω πιό λεπτομερής), λέγεται οθωμανικό. Κάποτε όμως μου διηγήθηκε ένας φίλος που έμεινε και σπούδασε για πολλά χρόνια στην Αμερική, ότι είχε πάει σε ένα τσοντάδικο σινεμά στη Νέα Υόρκη και στην κατάλληλη στιγμή όλοι φώναζαν ρυθμικά και απαιτούσαν από τον πρωταγωνιστή να το κάνει “The greek way…the greek way!”. Τότε κατάλαβα.

Από τότε λοιπόν παρατηρώ ότι δυστυχώς όλα τα πράγματα στη χωρα μας γίνονται “The greek way”.

Ένα από αυτά βεβαίως (ίσως το σημαντικότερο) είναι και η παιδεία. Και δεν είναι τόσο το περιεχόμενο των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, που ούτως ή αλλέως όπως εξάλλου σε όλες τις χώρες του κόσμου, είναι σίγουρο ότι υπηρετεί την επίσημη ιδεολογία του κράτους (δηλαδή των συμφερόντων που είναι κυρίαρχα κάθε φορά).

Το μεγάλο δυστύχημα για τη χώρα μας είναι ότι ούτε αυτά τα κυρίαρχα συμφέροντα δεν είναι της προκοπής και κάποιας έστω ποιότητας. Έτσι ώστε να προσανατολιστεί και το σύστημα, με αντίστοιχη ποιότητα και οργάνωση να τα υπηρετήσει καταλλήλως, βρε αδερφέ. Πάντοτε μιλάμε για μικροπολιτικές (με ορίζοντα τις επόμενες εκλογές), μικροσυμφέροντα, μικροσκοπιμότητες, μιζέρια και όλα τα σχετικά, που τελικά καταλήγουν στο να έχουμε Υπουργό Πολιτισμού τον Βουλγαράκη και Υπουργό Παιδείας την “έκατσε η κουτσή κατσίκα” (όπως την είπε σε άλλο τόπικ ο Φρονιμόπουλος). Άρα λοιπόν το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι πάσχει συνολικά η ελληνική κοινωνία και ο τρόπος που είναι δομημένη και ποσανατολισμένη.

Τώρα για το συγκεκριμένο θέμα του βιβλίου της ιστορίας. Μα αν δούμε διαχρονικά όλα τα τα σχολικά ελληνικά βιβλία της ιστορίας, είναι προφανές ότι λείπει από αυτά η ουσία ή αυτή η ουσία είναι τελείως ακαθόριστη. Γιατί πρέπει να μάθω με λεπτομέρειες τις μάχες που έκανε ο στρατηγός κ.Τάδε ή ο Καίσαρ κ. Δείνα. Ποιά είναι η ουσία πίσω από τα στεγνά γεγονότα? Τόσο στο μέρος όσο και στο όλον. Ποιό ήταν το διακύβευμα της συγκεκριμένης ιστορικής στιγμής? Πως προχώρησε ο κόσμος μετά από το συγκεκριμένο γεγονός. Και βεβαίως λείπει η συνολικότερη αντίληψη για το πως εξελίχθηκε τόσο το Ελληνικό Κράτος μέσα στους αιώνες, όσο και γενικότερα ο κόσμος.

Έτσι λοιπόν πιστεύω ότι δεν μάθαμε ποτέ Ιστορία στο σχολείο. Απλώς παπαγαλίσαμε κάποια γεγονότα, ξεκομένα από το ιστορικό τους πλαίσιο και χωρίς παράλληλα να καταλαβαίνουμε την ουσία τους. Αλλά μήπως μάθαμε και τίποτε άλλο? Μήπως πήραμε ουσιαστική “γνώση” και πολλή περισσότερο “παιδεία” από το σχολείο ? Μήπως στο Πανεπιστήμιο? Χάλια αδιόρθωτα!!!

Για το βιβλίο της Ιστορίας είχαν τεθεί λέει από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο “προδιαγραφές”. Και μια προδιαγραφή ήταν να έχει μέγεθος 135 σελίδες !!!. Δηλαδή, σύμφωνα με την προδιαγραφή, τα παιδιά δεν θα μάθουν Ιστορία , αλλά το πως η Ιστορία μπορεί να γίνει τηλεγράφημα. Όπου από εκεί και πέρα δεν έχουν σημασία τα γεγονότα και πολύ περισσότερο η ουσία τους, αλλά οι συγγεκριμένες ελάχιστες λέξεις που έχει επιλέξει ο/η συγγραφέας και τις οποίες βεβαίως θα κληθούν να παπαγαλίσουν τα παιδιά, χωρίς να καταλαβαίνουν ποτέ το γιατί πρέπει να το κάνουν αυτό και τι θα προσθέσει στη γνώση τους ή πολύ περισσότερο στη ζωή τους, αυτή η παπαγαλία. Έτσι και όλη η κουβέντα που γίνεται στα κανάλια είναι για τις λέξεις που χρησιμοποίησε η συγγραφέας (που ασφαλώς έχουν και αυτές ουσία).

Και αυτό συμβαίνει σχεδόν σε όλα τα σχολικά βιβλία. Όσοι από μας έχουν παιδιά και προσπάθησαν κάποια στιγμή να βοηθήσουν, καταλαβαίνουν.


#17

Η αλήθεια είναι πως σαν χώρα πρώτα πήραμε δάνειο και έπειτα <<ελευθερωθήκαμε>>; ( δεν γνωρίζω εάν αυτό έχει παγκόσμιο προηγούμενο) από εκεί αρχίζει ίσως η παθογένεια. Είναι όμως δυνατόν κάτι τέτοιο να το εξηγήσεις στα βιβλία της ιστορίας σου ;


(Νίκος Πολίτης) #18

Κατʼ αρχήν: Ελένη, προσπάθησα να κατεβάσω και το βιβλίο (σελ. 1-23) και εκείνο του δασκάλου αλλά τζού… Έτσι προσπαθώ να σχολιάσω έχοντας ελάχιστες παραστάσεις.

Δεν είδα αντιδράσεις στη γνώμη του Τάκη ότι το βιβλίο αναφέρεται και στην ασυνέχεια του Ελληνισμού. Να υποθέσω ότι σε αυτό συμφωνούμε όλοι; Έ, λοιπόν σωστά τα λέει το βιβλίο, φυσικά μόνο για την «πολιτική» ασυνέχεια. Η ελληνική εθνική συνείδηση, που ποτέ δεν υπήρξε στο παρελθόν με τη σημερινή μορφή της, άρχισε να διαμορφώνεται μόνο κατά το τέλος του 18ου αιώνα, συνέχισε τη διαμόρφωσή της στον 19ο και έφτασε στο αποκορύφωμα με την έκδοση της ιστορίας του Παπαρρηγόπουλου, όπου για πρώτη φορά παγκοσμίως διαμορφώνεται η άποψη της συνέχειας μέσω του Βυζαντίου, της δουλείας κλπ.

Βεβαίως και υπάρχει καραμπινάτη πολιτική ασυνέχεια. Ποιο «ελληνικό Κράτος» μέσα στους αιώνες, Packag; Το Βυζαντινό; Μα, ρωμαϊκό ήταν, και ας μιλούσε από κάποια στιγμή Ελληνικά. Μην κυττάς που εμείς ακόμα και τον Ιουστινιανό Έλληνα τον θεωρούμε, και ας έγραφαν IUSTINIANUS REX τα νομίσματα που έκοβε. Και ποιο κράτος διεδέχθη; Το Αιολικό; Το Δωρικό; Το Αθηναϊκό; Το Θηβαϊκό; Πως λοιπόν να διαμορφωθεί «συνολικότερη αντίληψη για την εξέλιξή του»; Σε ποιο από τα βιβλία Ιστορίας Δημοτικού, Γυμνασίου, Λυκείου από το 1834 ως σήμερα υπάρχουν απαντήσεις για αυτά, να τα διαβάσει ο μαθητής και να ενημερωθεί; Και αν υπάρχουν (που πολύ συχνά υπάρχουν) περισσότερες από μία απαντήσεις, ποια θα υιοθετήσουμε;

Το θέμα λοιπόν είναι όπως πολύ σωστά το θέτει ο κουμπάρος του Τάκη: είμαστε σε θέση να δεχτούμε την πραγματικότητα; Όχι φυσικά, αν κρίνει κανείς από τις αντιδράσεις. Αλλά κάποτε δεν πρέπει να ξεκινήσουμε; Αν στο βιβλίο υπάρχει έστω και ως σπόρος κάποιο τέτοιο ξεκίνημα, με όλα τα λάθη που θα έχει πάντα η πρώτη προσπάθεια, τότε συμφωνώ.

Μπορεί το βιβλίο να είναι ψυχρό, να μην έχει «αγαπητική σχέση» με τα παιδιά (ωραία η παραστατικότητα της Μαντώς), να μη βγαίνει η ύλη σε 140 σελίδες, αλλά κάπου θυμάμαι (νομίζω εκπομπή Παύλου Τζίμα;) κάποιαν να υπερασπίζεται αυτό το στυλ λέγοντας ότι πρέπει τα παιδιά με τη βοήθεια φυσικά του δασκάλου να μάθουν να ψάχνουν πηγές. Λίγο πρόωρο αυτό βέβαια, στα δώδεκά τους χρόνια αλλά και η μασημένη τροφή που έπαιρναν μέχρι σήμερα; Άλλωστε τα σημερινά δωδεκάχρονα δεν είναι πλέον τα αθώα χαϊβάνια που είμασταν εμείς στην ηλικία τους. Και, Ελένη, ποια αντικειμενική πραγματικότητα; Στην Ιστορία; Πιο σωστό είναι να βλέπουν λοιπόν τα παιδιά περισσότερες «προσλήψεις της πραγματικότητας» και να συνθέτουν μαζί με το δάσκαλο. Και μην ξεχνάμε ότι ακριβώς η αγαπητική σχέση είναι εκείνη που κάνει το παιδί να λέει «έτσι είναι γιατί έτσι μου το μάθανε». Το ξαναλέω, τα 12 χρόνια είναι νωρίς για κριτική πρόσληψη αλλά κάποτε πρέπει αυτό να αρχίσει να γίνεται.


(Νίκος Φρονιμόπουλος) #19

Και μιά παρατήρηση επί πραγματικού…διότι έχω γιό, ακριβώς 12 χρονών ( 6η Δημοτικού ).
Η σύγκριση με τα δικά μας χρόνια είναι συντριπτική…υπέρ των δικών μας !!!
Τα παιδιά δεν μαθαίνουν Ιστορία (επίσης ούτε γεωγραφία )! Ούτε σε βάθος, αλλά ούτε σε πλάτος !
Τι πηγές να ψάξουν , όταν το ζητούμενο είναι πλέον και τα γεγονότα. Και όταν η « μασημένη τροφή » έχει πλέον γίνει αντίδωρο μασημένης ( η και αμάσητης ) τροφής !
Και βεβαίως συμφωνώ, ότι το γεγονός δεν μπορεί να είναι σύμπτωμα, αλλά πρόθεση !!!
Και η καμπάνα δεν χτυπά, βεβαίως γιά τους εκπαιδευτικούς ( η δασκάλα του γιού μου είναι υπέροχη, και προσπαθεί με κάθε τρόπο να μπαλώσει …τα αμπάλωτα ! ).


(Γιάννης Τ) #20

Μια μικρή παρατήρηση αν και δεν παρακολούθησα το θέμα εξαρχής:Πιστεύω πως τα παιδια πρέπει να μαθαίνουν την ιστορική αλήθεια και παράλληλα αυτή δεν πρέπει να διαστρεβλώνεται.Οι μαθητές της 6ης δημοτικού θα διδαχθούν ξανά νεότερη ιστορία στην γ΄γυμνασίου και στην γ΄λυκείου.
Έχουν αρκετό καιρό μπροστα τους να αντιμετωπίσουν την ιστορία με κριτικό πνεύμα και βέβαια πολύ πιο ωριμοι πνευματικά και ηλικιακά.
Στην ηλικία των 12 ετών ας μην απομυθοποιούνται και ας μην μυθοποιούνται τα πάντα .