Α μπράβο, και θυμόμουν ότι ίσως υπάρχει και σ’ αυτό το βιβλίο μια σχετική αναφορά αλλά δεν το 'χω εδώ.
Ας παρατηρήσουμε όμως ότι εδώ η λ. τετράχορδον δεν είναι συνώνυμο του βιολιού: απλώς απαριθμούνται είδη λύρας, το τρίχορδο [είδος], το τετράχορδο [είδος] κλπ.
Ε ναι, καθόλου παράξενο. Κι εμείς λέμε λύρα την ποντιακή και λύρα την αχλαδόσχημη, που είναι τελείως διακριτά όργανα. Διεθνώς οι διάφορες παραλλαγές των λέξεων κεμάν και κεμαντσέ δηλώνουν σχεδόν οτιδήποτε παίζεται με δοξάρι. Και οι διάφορες lira d’ amore, da braccio κλπ. είναι νομίζω βιόλες, που εξάλλου είναι η ίδια λέξη με το βιολί αλλά άλλη οικογένεια οργάνων) κλπ κλπ, όπως τα 'χουμε ξαναπεί τόσες φορές).
Δεν καταλαβαίνω λέξη προς λέξη, αλλά τέλος πάντων προφανώς εννοεί ότι δεν έχει μπερντέδες.
Απ’ ό,τι θυμάμαι, καταλήγει ότι το πιο κατάλληλο όργανο για διδασκαλία είναι το ταμπούρ, κι έτσι φτάνει σ’ ένα χωρίο που το έχουμε ξανασυζητήσει σε άλλο νήμα.
Το οποίο χωρίο ίσως να υπήρξε και η αφετηρία της ιδέας να βάλουν τον ταμπουρά στα Μουσικά σχολεία (150+ χρόνια αργότερα) ως όργανο για τη θεωρία.
