"Έφυγε" ο Μπάμπης Γκολές

γκολές

(gregorio) #41

Θέλω κι εγώ με την σειρά μου να γράψω λίγα λόγια για τον Μπάμπη Γκολέ…

Συνεργάστηκα μαζί του την χειμερινή σαιζόν 2006-2007 στην “Ρεμπέτικη κλίκα”, ένα μαγαζί κάθε άλλο παρά ρεμπετάδικο στην αισθητική και στην πορεία του (πρώην σκυλάδικο και μετέπειτα club). Το γεγονός αυτό όμως δεν έχει καμία σημασία μιας κι αυτή η συνεργασία έχει εντυπωθεί βαθιά στην μνήμη και στο παίξιμό μου.

Παρά την -κάπως προχωρημένη- ηλικία του, κάθε βραδιά που παίζαμε μαζί του ήταν μια έκπληξη για όλους μας: ξεκινούσε το πρόγραμμά του με 3-4 standard (=που έτυχε να επιλέξει την συγκεκριμένη σαιζόν) τραγούδια (π.χ. “Σε ξέχασα δε σε πονώ”, “Πού να βρω γυναίκα να σου μοιάζει” κλπ) και μετά άφηνε την βραδιά να τον παρασύρει στα δαιδαλώδη μονοπάτια της ελληνικής μουσικής… Τεράστιο ρεπερτόριο, ατελειωτη ποικιλία τραγουδιών (όχι μόνο ρεμπέτικο αλλά και παραδοσιακό, δημοτικό, σμυρναίκο), αμανέδες, ταξίμια και πάνω απ’ όλα ένας ολοκληρωμένος μουσικός και γνώστης της ελληνικής μουσικής και των λαϊκών δρόμων!

Δεξιοτεχνία στο παίξιμο, φαντασία στα ταξίμια και άνεση στο τραγούδι!

Πάντα με ζωντάνια στο παίξιμο/τραγούδι, σα να γεννήθηκε ακριβώς για ν’ ακολουθήσει αυτή την πορεία στην ζωή του!

Λόγω του οργάνου που παίζω (βιολί), μου έδινε κάθε φορά βήμα (και αφορμή μελέτης) για ταξίμια και μουσικά μέρη στην διάρκεια του προγράμματος. Χωρίς έπαρση, με μια φυσικότητα και απλότητα στον τρόπο προσέγγισης προς το πρόσωπό μου παρά το χάσμα που μας χώριζε (ηλικία, εμπειρία, ρεπερτόριο κλπ).

Τον ευχαριστώ γι’ αυτή την -καταλυτική- συνεργασία και πραγματικά στενοχωριέμαι που έφυγε από κοντά μας, μιας και -για εμένα- ήταν ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του ρεύματος που αποκαλούμε “αναβίωση του ρεμπέτικου”…

Καλό ταξίδι Μπάμπη!

Γρηγόρης Λάγγας


#42

Σαν σήμερα (11 Ιανουαρίου) το 2015 έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος τραγουδιστής και μπουζουξής Μπάμπης Γκολές, πρωταγωνιστική, λαμπερή και ακτινοβόλος φυσιογνωμία της αυθεντικής αναβίωσης του ρεμπέτικου τραγουδιού από το 1970 και μέχρι τις μέρες μας. Υπήρξε ιδιαίτερα επιδραστικός καλλιτέχνης και σημάδεψε τα πράγματα τόσο στη ρεμπέτικη δισκογραφία, ηχογραφώντας πάνω από 300 τραγούδια και 25 δίσκους, αλλά και στις ζωντανές εμφανίσεις του, οι οποίες ήσαν ανεπανάληπτες και αξέχαστες για την πρωτοτυπία, την ζωηράδα, την μοναδικότητα, την ανατρεπτικότητα και την παιχνιδιάρικη προκλητικότητά τους.

Ως καλλιτεχνική προσωπικότητα τολμούσε χωρίς δισταγμό και κατάφερνε να συγκεράσει τα ασυγκέραστα, πότε με τραγούδια του κεφιού, άλλοτε με τραγούδια βαρειά, πότε σε ρεμπέτικα ή σε ελαφρά – «μπελκάντο», δημοτικά κ.α., ακόμη και σε τραγούδια πιο ευτελή και εμπορικά. Δείχνοντας πάντα σεβασμό, διαθέτοντας μεράκι και αυθεντικότητα, γρήγορα ξεχώρισε και ανεδείχθη για δεκαετίες στην πρώτη γραμμή της δισκογραφίας και της νυχτερινής διασκέδασης του ρεμπέτικου ρεπερτορίου. Από τον Μπάμπη έμαθε το ακροατήριο των νυχτερινών κέντρων της Αθήνας τα λυρικά και ευαίσθητα ρεμπέτικα του Σταύρου Τζουανάκου, τα -προ της σχολής του Πειραιά και των μπουζουκομπαγλαμάδων- ρεμπέτικα του Κάβουρα, του Διαμαντίδη/Νταλγκά, του Σκαρβέλη, του Τούντα, τα ρεμπέτικα του Καζαντζίδη, τα «ελαφρά» του Σουγιούλ, του Γούναρη, του Πολυμέρη αλλά και πολλούς ρεμπέτες που δεν είχαν αναδειχτεί όσο τους άξιζε, όπως ο Απόστολος Χατζηχρήστος, ο Δημήτρης Γκόγκος/«Μπαγιαντέρας», ο Γιώργος Μπάτης κ.α.

O Γκολές ανακάλυψε και επανέφερε τα ξεχασμένα διαμάντια - τραγούδια «Τα δαχτυλίδια», «Που να βρω γυναίκα να σου μοιάζει», «ο καϊξής», «Καροτσέρη τράβα», «Το μαγκαλάκι», «Γυφτοπούλα (στο χαμάμ)», «Τικ – τακ (κάνει η καρδιά μου)», «Είμαι ερωτευμένος με τα μάτια σου», «Άρχισαν τα όργανα» και πολλά άλλα άγνωστα και ξεχασμένα αριστουργήματα της Σταυροπούλου, του Κανούλα ή του Πετροπουλέα, που έγιναν πασίγνωστες εμπορικές επιτυχίες σε κάθε γωνιά της Ελλάδας (γνωρίζοντας «δεύτερη νιότη»), χάρη στις μοναδικές δισκογραφικές και ζωντανές εκτελέσεις, την πληθωρικότητα, τις πρωτότυπες ενορχηστρώσεις (πολύ συχνά με τη συνοδεία μπάντζου και βιολιού), την προσωπικότητα, τα δεξιοτεχνικά προσόντα στα έγχορδα όργανα που έπαιζε με μαεστρία, τη μοναδική χροιά, την άρτια εκτελεστική δεινότητα, την αυθεντικότητα και όλα τα μυστικά του αλησμόνητου, ξεχωριστού και ιδιαίτερου τεχνίτη και γητευτή του μπουζουκιού, της φωνής και της ψυχής, Μπάμπη Γκολέ.